|
Eidsdal (Trollstigen)
Donderdag 3 juli 2003
Afslag Trollstigen-Eidsdal
57 kilometer (225)
3 uur en 18 minuten (14 uur en 13 minuten)
17,4 kilometer per uur
Vannacht zijn we bijna met tent en weggewaaid. `Normaal' waait het in het Noorse binnenland niet zo hard, maar vannacht werden we af en toe wakker door het klappen van het tentdoek. Vannacht is het overigens ook helemaal niet meer donker geweest. Rond half acht zijn we uit onze tent gegaan en hebben we op ons gemak alles ingepakt en ontbeten. Na een kort gesprekje met onze Nederlandse buurvrouw zijn we rond kwart over negen vertrokken. Toen al was het best warm: de hemel was voor een groot gedeelte blauw. Aangegeven stond dat het nog vijftien kilometer naar de Trollstigen zou zijn. De weg (63) die in het dal langs twee massieve wanden loopt, ging echter meer naar beneden, dan omhoog.


Op ons gemak bereikten we op deze manier het einde van het dal, waar de Stigfossen vanaf ruim zevenhonderd meter langs de bijeen gekomen rotswanden als waterval naar beneden klettert. We zaten echter op veertig meter hoogte en keken dan ook met ontzag naar de elf haarspeldbochten die verdeeld over drie wanden tot aan de hemel leken te reiken. Met een stijgingspercentage van acht tot tien procent reden wij met een snelheid van acht a negen kilometer per uur naar boven, zeer frequent stoppend om even adem te halen, water te drinken en natuurlijk plaatjes te schieten.

De eerste wand lag nog lekker in de schaduw, maar nadat we de tweede wand voltooid hadden en het bruggetje over de waterval gepasseerd waren, kwamen we, geheel volgens Jan voorspelling, pal in de zon te fietsen op de laatste en zwaarste wand. Het zweet brak ons aan alle kanten uit. Naast en beneden ons zagen we kleine auto's en bussen de haarspeldbochten draaien die wij even daarvoor gefietst hadden. In de laatste haarspeldbocht vond een touringcarchauffeur het nog nodig ons op nog geen dertig centimeter te passeren. Met de armen voor ons gezicht geslagen, terwijl de passagiers met ogen als schoteltjes naar ons keken, scheurden de bus langs ons heen, vervolgens flink opschakelend op zijn weg naar beneden.


Maar de finish was al in zicht. Tot onze grote verbazing stonden onze Nederlandse buren, Jan en Alie Zuidema uit Heumen, ons boven met fotocamera op te wachten: ongemerkt waren ze ons tijdens de klim gepasseerd. Ze vonden het een enorme prestatie dat we fietsend boven waren gekomen en zouden de foto per post opsturen (zie de volgende drie foto's hieronder).
Zelfvoldaan over onze prestatie hebben we op het uitzichtpunt wat kiekjes geschoten en in de kiosk Trollstigenstickers voor op de fiets en petten gekocht. In het restaurant nabij hebben we onszelf op cola en gebak getrakteerd.
Buiten gekomen registreerden we twee tegenstrijdige dingen: er lag hier en daar sneeuw langs de weg en de temperatuur lag boven de vijfentwintig graden. Bovendien bleek dat het uitzichtpunt niet het hoogste punt was, waardoor we onszelf nog eens honderd meter extra boven het zeeniveau moesten zien te verslepen: het zweet brak ons wederom uit. Jesper en Cees zochten vervolgens verkoeling, door in de sneeuw te gaan liggen en Jan heeft er een foto van gemaakt.
Na al het klimwerk werd het tijd om af te dalen naar de Eidsfjord. Deze afdaling van achthonderd meter hoogte naar zeeniveau over vijfendertig kilometer, ging af en toe gepaard met hele steile afdalingen, waarbij de snelheid zonder ingrijpen al snel de zestig kilometer per uur overschreed. We merkten dat de Trollstigen een flinke hap uit onze reserves had genomen en genoten dan ook met volle teugen van de afdaling, waarbij ook nu weer veelvuldig watervalletjes onze route aandeden.


Beneden in Valldal hebben we boodschappen bij de Spar gedaan en daarna vervolgden we weg 63 richting Geiranger. Even na Valldal namen we het pontje naar Eidsdal, waar aan de fjord gelegen de camping Ytterdal ligt. Terwijl we de tent opzetten, begon het lichtjes te spetteren, maar dat ging al snel over. Na alle inspanningen ging de Uncle Bench er als zoete koek in en tevergeefs hopende dat er geen eigenaar om geld kwam vragen, keken we weer uit naar de volgende dag. Een zware etappe stond ons te wachten: het laatste stukje van de Golden Route van Åndalsnes naar Geiranger. Op een krukje gezeten aan de waterkant, genoten we van de afgelopen dag, met uitzicht over de fjord en al vol van mooie herinneringen.
|