Sightseeing Bergen
|
Sightseeing Bergen
Zaterdag 12 juli 2003
`Rustdag' (o.a. sightseeing Bergen)
Wat een heerlijk gevoel was het om binnen te kunnen slapen! We konden het uitslapen erg goed gebruiken en pas tegen kwart over negen gingen we uit bed. Ingrid had, toen wij even later aanklopten, haar huis duidelijk opgeruimd en er stond een ontbijt klaar van brood met kaas, tomaat, salami, een eitje, een kopje koffie, een glaasje jus d'orange. En o ja, er was ook jam, die Jesper over zijn broek heen morste. We lieten ons het ontbijt goed smaken en Sissel stond, nadat wij onze tanden hadden gepoetst, klaar met haar Mercedusbusje in de gemeenschappelijke garage om ons weg te brengen. En Vilde en Christine gingen natuurlijk ook mee om ons door Bergen te leiden. De auto startte, tot grote ergernis van Vilde, niet en terwijl met de startkabels van een behulpzame buurman de accu weer aan de praat werd gebracht, begon het buiten te hozen en trokken we een nogal bedenkelijk gezicht. De weg naar Bergen heeft het de hele tijd geregend. Toen we bij Torget, ofwel het marktplein afgezet werden, druppelde het gelukkig alleen nog maar een beetje. De meiden hadden echter wel vergeten hun paraplu's mee te nemen en daar baalden ze nogal van. In Bergen regent het zelfs zovaak, dat er een automaat voor paraplu's op straat is gestald.

Maar zowel Jesper's als Cees' pinpas werkten daar niet op. Als eerste werden we door de meiden langs de welriekende vismarkt geleid. Vele kraampjes staan er bij elkaar en er worden vele verschillende soorten vis verkocht. De marktkooplui zijn erg op toeristen gericht, want je kunt er met vrijwel elke taal terecht. Het meest beroemd zijn de visbakken waar je uit de levende vissen je eigen exemplaar kunt kiezen: gegarandeerd vers. We waren gelijk doelwit van een handelaar die ons een in twee seconden gepelde garnaal voorschotelde. Echt smakelijk zag het er niet uit, maar weigeren kan natuurlijk niet en hoewel de garnaal erg zout was, was het absoluut niet vies. Ze vielen alleen wel erg zwaar. Behalve vis was er op de markt ook veel ander spul te verkrijgen, waaronder zelfs zeehondenhuiden, bont en gerookt walvissenvlees. Wij hielden het maar bij ansichtkaarten die we bij een Nederlandse verkoper konden kopen. Na de markt werden we over Bryggen geleid: een straat met nog enkele oude houten huizen van de vroegere Hanzestad Bergen, waarin nu schrikbarend dure (toeristen)artikelen te koop zijn en terrasjes zijn gevestigd. De houten huizen staan een beetje scheef en tussen sommige huizen zijn steegjes die erg nauw zijn.

Hierom zou, volgens de meiden, Bergen bekend staat, en dus liepen we tussen zo'n steegje door. op dat moment begon het behoorlijk hard te regenen en Vilde en Christine schuilden angstig om hun haar niet nat te laten worden. Toen is Cees terug naar de markt gerend om twee paraplu's te kopen en dat konden ze wel waarderen, hoewel het toeristenparaplu's waren, met een groot `Norway'-opdruk, compleet met vikingschip. De volgende bezienswaardigheid waar we heen werden geleid, was de Fløibanen: een treintje dat ontzettend snel naar ruim driehonderd meter hoogte klimt. Vanaf het terras bovenaan hadden we een mooi uitzicht over de stad. We zagen ook weer regen aankomen en aangezien de meiden het nogal koud hadden, boden we ze een kop warme chocola aan in het restaurant. Dat had het restaurant niet en dus werd het koffie, met een gebakje natuurlijk. De dames moesten er om lachen. Na nog wat meer koetjes en kalfjes klaarde het weer wat op en zodoende konden we buiten een groepsfoto van ons vijven laten maken met het uitzicht op de achtergrond.


Na met de Fløibanen weer naar beneden te zijn gegaan, zijn we naar `the blue rock' gewandeld, waar de mensen in Bergen elkaar schijnen te ontmoeten. Daar aangekomen op een plein met allemaal shopjes brak de zon zelfs door en werd het allemaal wat aangenamer. Het werd ook drukker en er kwam een gezellig sfeertje in de stad. Aangezien wij zelf trek hadden, maar de dames geen Kneippbrød met pasta wilden voorschotelen, vroegen we of ze een bakkertje wisten te vinden. Heel enthousiast vertelden ze ons dat bij `Bakker brunn' de lekkerste broodjes en gebakjes van Bergen te vinden waren. Zodoende trakteerde Jan en hebben we op een bankje op de kade met uitzicht op de Bryggen in het zonnetje genoten van ons broodje.


Na alle gezelligheid en het gewandeld, was de tijd al aardig opgeschoten. We waren echter net te laat voor de bus en moesten daarom nog een uur wachten. Daarom zijn we naar `Galleriet', een groot uitgevallen Oranjerie, geweest om alvast wat boodschapjes voor maandag te doen. We kwamen er al snel achter dat Bergen waarschijnlijk een van de duurste steden ter wereld is. Na daarom maar weer geld te hebben gepind, wilden we toch graag een bloemetje zowel voor Ingrid als voor Sissel kopen. We hebben geen verstand van bloemen en pakten twee bosjes die we zelf wel mooi vonden. Vervolgens waren we 250 kroon armer, die we met een zo strak mogelijk, maar wel enigszins wit weggetrokken, gezicht betaalden. Nog iets te vroeg begaven we ons naar het busstation. Christine moest een andere bus halen, omdat ze eerst nog langs huis moest en met Vilde gingen we in een wel erg snel rijdende en laat remmende bus naar Nesttun. We zouden om zeven uur bij Sissel wederom een diner, dit keer echt Noors, voorgeschoteld krijgen. We waren om vier uur echter `thuis' en zodoende hebben we ons eerst kapot gelachen, maar ook gehuild om de belachelijke prijzen. Daarna hebben we wat handwas gedaan en ansichtkaarten geschreven en het bosje bloemen aan Sissel gegeven. Sissel zei dat ze al van Vilde had gehoord dat we ons als echt gentlemen hadden gedragen en was ook erg blij met het bosje bloemen. Ingrid was nog niet thuis. Na een beetje geklungel in de kamer en wat tv kijken, zijn we iets voor zevenen naar Ingrid gegaan. Ze was net klaar en gaf Jan een hele grote doos met ongepelde garnalen. Ingrid was erg blij met het bosje bloemen en van haar kregen we ieder een halve liter Noors bier, Hansa, want dat moesten we ook eens geproefd hebben. Met de garnalen en het bier gingen we weer naar Sissel; Ingrid zou zo achter ons aankomen. Toen we ons echter in de serre gesetteld hadden, zagen we Ingrid aankomen met nog een emmer garnalen. oh oh... Het wachten was op Christine, want ze had de bus gemist. De tafel was weer ontzettend mooi gedekt met deftig servies en wijnglazen, salades, limoenen en bakjes water om je handen in te wassen. We kwamen er namelijk achter dat we zelf de garnalen moesten pellen. Tevens schoof er vandaag nog een buurvrouw bij het eten aan en zij deed ons voor hoe we zo min mogelijk troep moesten maken. In het begin was het echter een geknoei van jewelste, waarbij we erg weinig van de garnalen overlieten en Jesper en Cees elkaar onder zaten te spatten met garnalenslijm. Jan was echter ook erg goed bezig, door een limoen, in plaats van over de garnalen, over zijn kleren uit te knijpen. Maar het brood met de garnalen, sla, mayonaise en limoensap smaakte verrast lekker en terwijl wij onze reisplannen nog eens vertelden en er over en weer druk werd gebabbeld over Noorwegen en Nederland, kwam er een echt familiair sfeertje.
 
We mochten ook nog zelfgemaakte wijn (!) proeven, sterk maar erg lekker, en als toetje kregen we chocoladetaart met jam en slagroom, natuurlijk met koffie. De tafel werd nog lang niet afgedekt en iedereen kwebbelde vrolijk door. Toen Ingrid vertrok en Sissel ging afruimen, gingen de meiden en wij in de luie banken zitten. Het werd een ontzettend gezellige, maar vooral lang lange avond (zegmaar nacht) waarin, vooral door Christine, veel, ontzettend veel werd verteld. Tegen halfvijf konden we, nadat we het al lang en breed licht hadden zien worden, dan toch opstaan. We vroegen of ze ons nog zouden gaan uitzwaaien nu ze ons zo lang hadden wakker gehouden en Christine wilde dat wel. Voor de zekerheid werd er alvast een afscheidsknuffel genoten en na tienduizend bedankjes en goedenacht wensen, konden we dan toch naar ons appartement. Daar hebben we ons als de donder omgekleed, maar we waren al een beetje over onze slaap heen. Ondanks dat we het gewoonweg knotsgezellig vonden met de twee toch wel heel erg aardige meiden, hebben we nog smakelijk gelachen om alle verhalen, hoewel we ons erg hebben verbaasd over de mate waarin de twee elkaar bij al die verhalen naadloos konden aansluiten. Rond zessen vielen we in slaap.

|