Leirvik
|
Leirvik
Zondag 13 juli 2003
Fiets: Nesttun-Halhjem
Boot: Halhjem-Sandvikvåg
Fiets: Sandvikvåg-Leirvik
76 kilometer (673)
4 uur en 15 minuten (41 uur en 14 minuten)
17,9 kilometer per uur
Zeven uur ging de wekker en dat was echt veel te vroeg. Rond kwart voor acht hadden we afgesproken bij Ingrid, want ze wilde nog dolgraag een ontbijtje voor ons verzorgen. Behalve dat we ons moesten haasten met nogal duffe koppen, had Cees ook behooorlijk last van zijn maag van alle garnalen. Bijna alles ingepakt, klopten we aan bij Ingrid, die al druk bezig was. Tot Cees' spijt had ze eieren gekookt en het koste hem nogal wat moeite om die naar binnen te werken.

We moesten ook nog wat foto's zien van haar tijd in de verenigde staten en we dachten dat Jesper niet meer bij zou komen, toen Ingrid een foto's van twee flats liet zien en deze voor het World Trade Centre wilde verslijten. Halverwege het ontbijt werd er aangebeld en kwamen Vilde en Christine binnen wandelen en dat konden we alledrie erg waarderen. na het ontbijtje hebben we snel alle spullen gepakt en de tanden gepoetst. Ingrid heeft nog een paar laatste foto's gemaakt en wilde, behalve van Cees omdat ze hem als eerste ontmoet had in Åndalsnes, geen afscheid nemen omdat dat haar teveel emoties zou opleveren. In het verleden heeft ze veel moeten verhuizen en zodoende heeft ze vaak vrienden verloren. Het feit dat ze zo gastvrij voor ons was, is omdat ze, toen ze zelf achttien was en in de VS een rondreis maakte, zeer gastvrij is behandeld door drie Nederlandse medicijnstudenten, op het moment dat ze onwel werd vanwege de hoogte in de Rocky mountains. Ze heeft daar blijkbaar en volgens eigen zeggen zoveel fijne herinneringen aan overgehouden dat ze zich heeft voorgenomen zelf ook zo gastvrij voor anderen te zijn. Het feit dat wij drie Nederlandse studenten van achttien jaar zijn, was dan ook sterk in ons voordeel. Na een allerlaatste afscheidsknuffel met de meiden en nog meer bedankjes van beide zijden, konden we, nadat Ingrid had benadrukt dat ze het echt heel fijn zou vinden als we nog eens terug kwamen, liefst met familie, echt vertrekken, tot onze grote spijt.

Uitgezwaaid door Ingrid, Christine en Vilde, draaiden wij, volledig bepakt en bezakt, de Kringlebotn af, met een mooie blauwe lucht boven ons. Aangezien wij vijf verschillende routes aanbevolen hadden gekregen om op de Nordsjøruta te komen, was het de eerste kilometers buiten Nesttun een beetje puzzelen. Maar na een half uurtje zaten we op het speciale fietspad, bewegwijzerd door bordjes met nummer een. Dit fietspad is deels onafhankelijk van wegen aangelegd en grotendeels niet toegankelijk voor gemotoriseerd verkeer. Slingerend door de heuvels en tussen kleine dorpjes, nog volledig gehuld in de vroege zondagsrust, begaven we ons naar het zuiden. Met Cees' misselijkheid en het feit dat we toch nog naar een (misschien schamele) 230 meter moesten klimmen zorgde er, ondanks het mooie uitzicht over de zee en de vele eilandjes voor de kust, voor dat we niet al te snel gingen. Maar behalve dit klimmetje ging de route weinig op en neer en konden we genieten van de vele dorpjes aan het water en de huisjes met leisteen daken. Na zo'n vijfendertig kilometer bereikten we Halhjem, vanwaar wij de boot naar Sandvikvåg zouden nemen: een tocht van vijfenvijftig minuten over de meer open zee en langs de vele scheereilandjes.

Het zonnetje deed z'n werk weer goed en zodoende konden we comfortabel met een stoeltje op het dek zitten, genietend van het uitzicht. Wel werden we lichtelijk gestoord omdat er één of andere band van de Noorse Idols naast ons zat. Toen iemand dat registreerde, stond al gauw de halve boot op dek foto's te maken en handtekeningen te vragen. Maar wij staan bijna op elke foto en zullen zo in half Noorwegen te zien zijn geweest. De boottocht eindigde op het eiland Stord, waar de Nordsjøruta zich voorzette. We kregen wat minder zee te zien en reden door de naaldbossen. Licht stijgend en dalend reden we met een lekker goffertje richting Leirvik en vlogen de kilometers voorbij. In Leirvik was de geplande camping Sponavik snel gevonden: een klein grasveldje met wat huisjes eromheen, natuurlijk aan de zee. De faciliteiten waren allemaal aanwezig en zodoende was de keuze snel gemaakt. Bovendien waren we allemaal niet erg fit meer en het toch wel erg warme weer verergerde dat alleen maar. De middag hebben we gebruikt om te genieten van e zon, het verslag bij te werken en ansichtkaarten te schrijven. Wel moesten we weer even omschakelen naar het kampeerleven en we misten de gezelligheid en het sfeertje van Nesttun best. Maar we hadden alle adressen en nummers uitgewisseld en we zouden zodoende nog wel contact houden. We weten in ieder geval zeker dat we de Kringlebotn nog eens zullen bezoeken!

|