Preikestolen
|
Preikestolen
Donderdag 17 juli 2003
Preikestolen
10 kilometer fietsen (869)
38 minuten (52 uur en 56 minuten)
15,2 kilometer per uur
plus twee en een half uur lopen
Om zeven uur gingen we eruit, want we wilden de grootste kliek toeristen en tevens de warmte voor zijn op onze tocht naar Preikestolen.

Iets na achten zaten we dan ook weer op de fiets, dit keer zonder bagage, voor een tocht van vier kilometer naar het eindpunt van de weg. Behalve een bus vol Spaanse toeristen was daar bijna niemand. Vanaf de parkeerplaats aan een meertje, waar we onze fietsen hebben vastgemaakt, was een speciaal voetpad, gemaakt van grote keien, naar Preikestolen. Direct ging het pad omhoog en we haalden, dankzij onze conditie, menig druk kwebbelend Spaans mokkel op verkeerde schoenen in. Na het passeren van een berg, ging het pad via vlonders verder, dwars door een drassige vlakte. Daarna stuitten we op een rotswand die genomen diende te worden. De wederom strakke lucht en zon zorgden ervoor dat het weer een zweterig geheel werd. Na de rotswand kwamen we op een soort hoogvlakte terecht, waarbij er schitterende uitzichten waren en wij ons over rotspartijen en langs afgronden voortbewogen.
Na om een bergtop heen gelopen te zijn, kwamen we aan de rand van de fjord. De bergwand ging steil | naar beneden de fjord in en het voetpad liep slechts enkele tientallen centimeters langs die afgrond. Dat leverde een aantal schitterende kiekjes op die onze moeders waarschijnlijk niet zo zullen waarderen... De Preikestol zelf was ronduit eng. Op een hoogte van zeshonderd meter steekt een rotspunt uit, steil uit het water. Het waaide er bovendien verschrikkelijk hard. Op handen en voeten hebben we ons naar de rand begeven om met trillende handen even over het randje te gluren. Diep, erg diep. Diep onder de indruk van dit natuurwonder en het uitzicht over de Lysefjord, hebben we het toch voor elkaar gekregen een hele Kneipp op het plateau weg te eten, zij het dat het dekseltje van de pasta wegwaaide. Een werkelijk unieke ervaring.








De terugweg was een stuk drukker en met name warmer en we waren dan ook blij dat we vroeg vertrokken waren. Alle zwetende toeristen ontwijkend, waren we even na twaalven weer beneden. In de kiosk hebben we een colaatje gedronken en stickers, ansichtkaarten en certificaten gekocht. De fietstocht terug zorgde nog voor een snelheidsrecord. Jesper en Cees zetten tijdens de rechte afdaling, waarbij er geen verkeer te bespeuren was, eens flink aan, wat we tot nu toe nog nooit hadden gedaan. Er werden snelheden van tegen en zelfs over de zeventig kilometer per uur bereikt. Jan probeerde te volgen, maar moest opgeven omdat zijn pet van z'n hoofd waaide. Terug op de camping, zweetten we ons werkelijk te pletter. De temperatuur in de tent liep op tot over de veertig graden! We hebben dan ook niet al te vroeg gegeten, zeker omdat we rijst met Uncle Bench Chili aten en dit voor vlammen in de mond zorgde. Tegen de avond pakten zich zware wolken samen, maar ondanks dat het links en rechts flink donderde, vielen er slechts een paar druppeltjes. Wederom hadden we niet genoeg eten in huis voor de volgende ochtend. We wilden een vroege boot uit Tau nemen en aangezien de supermarkt in Jørpeland pas om negen uur open zou zijn, hebben Jesper en Cees nog maar een keertje boodschappen gedaan. Bij terugkomst is er nog een pak flatbrød gesneuveld. We werden echter ook deze dag weer vroeg de tent in gejaagd door de zeer agressieve kleine vlooivliegjes. De voortent moest ook weer eens uitgeruimd worden, aangezien enkele tientallen van deze al door Jesper omgedoopt tot ka-uu-te-vliegjes zich daar ophielden.


|