`s Nachts heeft het de hele nacht geregend en goed hard gewaaid. `s Morgens zat de lucht ook nog potdicht en de tocht naar de douche was al erg koud en nat. In de miezer hebben we alles ingepakt en met de regenpakken al aan vertrokken we. We besloten niet de Nordsjøruta te volgen, maar om ons de bagger van onverharde paden te besparen en tijd te winnen, autoweg 44 naar Flekkefjord af te rijden. Het regende behoorlijk en daarom gooiden we het gas er maar weer op. Na ongeveer vijfentwintig kilometer was de Kneipp weer verbrand en in Egersund hebben we zodoende boodschappen gedaan. Meteen voor zondag werden er zes broden, drie bananen, een blik Sodd, anderhalve kilo aardappels, een kilo zuurkool, een halve kilo worst, een pot Nugatti en een toetje gekocht. Tegenover de supermarkt waren een aantal overdekte parkeerplaatsen en daar hebben we de regenpakken even gedroogd, een boterhammetje gegeten en geprobeerd alle boodschappen in de tassen te krijgen.

Toen we uit Egersund vertrokken, hield het op met regenen en konden de pakken weer uitgedaan worden. Gelukkig maar, want we kregen nog een aantal kleinere klimmetjes voor de kiezen. Nadat we de honderdvijftig meter weer gepasseerd waren, kon er weer lekker afgedaald worden. Na het middaguur scheurden we zodoende Hauge in. Bij de benzinepomp hebben we aan een picknicktafel lunch twee gehad en tegelijkertijd de bidons bijgevuld. Terwijl we Hauge uitklommen, begon wonderbaarlijk de lucht open te breken en niet lang daarna zorgde de zon voor een aangenamer temperatuurtje. Na Hauge werd het echter zwaar. De benen waren al helemaal op, maar een klim naar honderdtachtig, een afdaling naar nul en vervolgens een klim naar tweehonderdvijfenzeventig meter hoogte, dat deden de benen helemaal niet goed. Onderweg kwamen we bij Jøssingfjorden een tunneltje tegen zonder licht en in de afdaling was dat bepaald niet lekker: je zag helemaal niets. Tijdens de beklimming moest er in elke bocht gestopt worden om even uit te puffen. De afdalingen tussendoor waren dan ook een welverdiende beloning.

Met alle pauzes ging de middag snel voorbij en met al een klein hongergevoel duurden de laatste kilometers het langst. De camping lag iets verder dan Flekkefjord en we moesten er komen via een erg link grindpaadje. Met een vaartje van veertig naar beneden was het behoorlijk uitkijken. De weg omhoog ging echter zo langzaam dat er weer gelopen moest worden. We waren echter zo uitgeput dat tijdens het lopen al om de vijf meter gestopt moest worden. De camping leek hutjemutje vol. De Nederlandse vrouw bij de receptie (Jesper en Cees hadden haar en de hele camping in haar bijzijn af staan kraken, niet wetende dat er meer mensen zijn die Nederlands kunnen spreken) had echter nog wel een plekje. Tegen zevenen stond dankzij het aansporingvermogen van Jan de tent alweer op en konden we zelfs nog genieten van de blauwe lucht en de zon. Tot onze verbazing vonden we ook onze buren van Leirvik weer terug op de camping: we hadden ze weer ingehaald. Ze konden niet geloven dat we in twee dagen ruim tweehonderd kilometer hadden gereden. We kregen zelfs snoep! `s Avonds hebben we zuurkool gegeten en voordat alles afgewassen en gedaan was, was het alweer tijd om naar bed te gaan. Het enige wat we doen is eten, nog eens eten, fietsen en slapen.