We worden iets voor achten wakker. Het is droog, maar wel wat bewolkt. We gaan eerst douchen en maken

daarna de laatste boterhammen die ons zijn meegegeven op. Als we onze spullen aan het pakken zijn, begint het te spetteren en in een razend tempo pakken we de tent in. Wanneer we willen vertrekken, is het alweer droog. Onze Zwitserse buren hebben geïnteresseerd gekeken naar ons inpakritueel en ik maak van de gelegenheid gebruik om aan de buurman naar de weersvoorspellingen te vragen. Wanneer ik zeg dat we naar `sjato doe' (Chateaux - d'Oex) gaan, moet hun dochter erg lachen, het schijnt `sjato deu' te zijn. Het is de afgelopen dagen wat slechter weer geweest horen we van de buurman. “Gradually, things will get better”, zegt hij, “but if you're going to Aigle, you have big chance you'll get rain, because of the mountains: the clouds can't get away.” Daar kan hij nog wel eens gelijk in hebben. We gaan vandaag naar Aigle, waar de Rhône uitmondt in het meer. Het Rhônedal is een stuk smaller dan het meer en bij vertrek zien we

al dat het een verzamelplaats is voor de regenwolken. We doen het daarom ook rustig aan. Bovendien moeten we naar Lausanne over drukke wegen rijden en is het uitkijken geblazen met het verkeer. In Lausanne willen we boodschappen doen, maar de weg die vanaf een rotonde op de drukke weg aan het water, linksaf het centrum in leidt, gaat met 12,5% omhoog! Het is in ieder geval een mooie training voor morgen, wanneer we de bergen in zullen trekken. Een supermarkt is snel gevonden. Daan doet de boodschapjes en komt even later met vers brood, fruit en drinken weer naar buiten. We racen de weg naar de rotonde af naar beneden en vervolgen onze route. Voor het hoofdkwartier van het Internationaal

Olympisch Comité, krijgen een prachtig uitzicht over het meer en terwijl we daar even voor stoppen, worden we door twee Nederlandse mannen aangesproken. Ze herkenden ons aan onze vlaggetjes en Raboshirt en wat meer weten. Na een kort gesprekje, fietsen we verder. Nadat we weer een tijdje over een rustiger weg langs het water konden rijden, moeten we voor een paar kilometer de drukke weg weer op. Daarna leidt de route ons bij Vilette links van de weg en het water af. Na een paar kleine klimmetjes, rijden we weer langs wijnranken en pittoreske dorpjes. Het mooie weer haalt ons in en met blauwe luchten achter ons, wordt de stemming steeds beter. Aangezien we iets van het meer af en hoger gelegen fietsen, krijgen

we prachtige panorama's voorgeschoteld. We kunnen het dal bij Aigle telkens goed zien en het weer daar lijkt zich nog niet echt te verbeteren. Om wat tijd te rekken en de lekkere trek te stillen, stoppen we in het plaatsje Cully, om vervolgens aan de waterkant een bankje te kapen voor de lunch. Nieuwsgierige mussen slaan ons gade en telkens wanneer wij even niet opletten, proberen ze zoveel mogelijk kruimels te pikken als ze houden kunnen. We verpiepen ondertussen behoorlijk in de warme zon. Vanaf hier rijden we vrijwel alleen nog maar over de drukke weg langs het meer. Montreux is de volgende grotere stad en het lijkt wel op een tropische badplaats. Overal zien we palmbomen en andere tropische begroeiing. Het is een drukke bedoening in de plaats en langs de hoofdweg is het een lange winkelstraat. Na Montreux krijgen we ook zicht op joekelessen van grillige bergen die we morgen moeten beklimmen. Hier en daar lijken huisjes tegen de

wanden geplakt te zijn en we nemen zelfs een kasteel/paleis waar. In Villeneuve, aan het einde van het meer, doen we nog wat inkopen voor het avondeten: als voorgerecht schnitzel met als hoofdgerecht rijst met Uncle Bench en sla. De route leidt ons van het meer af, het Rhônedal in. We worden direct het bos in gestuurd en slingeren over bijna dichtgegroeide modderige paadjes. Na de rivier overgestoken te zijn, volgen we haar middels een lang recht fietspad. Het doet me denken aan thuis, fietsen van Dieren naar Apeldoorn, langs het kanaal. Na een kilometer of tien houdt de route vanwege werkzaamheden op en moeten we een stukje omrijden. In Aigle is het even zoeken naar de camping. Er staat een camping aangegeven, maar met een andere naam dan de camping die wij hebben uitgezocht omdat deze langs de route loopt. Wanneer we Aigle uitrijden en aan een klim beginnen, beseffen we dat we reeds met de route

van morgen bezig zijn. Wel kunnen we nu Aigle overzien en komen we erachter dat de camping waar we zojuist langs zijn gereden, de goede is. We dalen weer af naar Aigle en bereiken net op tijd de camping: een grote regenbui komt op ons af en terwijl ik ons incheck, begint het te hozen. Gelukkig is het snel droog en kunnen we de tent opzetten naast een picknicktafel. De camping, of eigenlijk Aigle, heeft aan twee kanten bergen. het zijn grillige groene toppen, gehuld in de wolken. Hier en daar kunnen we ookal sneeuw ontdekken. Tevens hebben we uitzicht op de bergweg die zich slingerend naar boven perst, en die wij morgen zullen volgen. Na het douchen, is het weer etenstijd. We kunnen de schnitzels nog lekker aan de picknicktafel opeten, maar wanneer ik de rijst en uncle bench wil opzetten, begint het weer te regenen. We moeten vluchten naar de tent. Koken in de voortent is niet echt een succes, alles wordt nat. We hebben de rijst in de binnentent opgegeten en brandden daarbij onze monden aan de hevig gekruide uncle bench. Blussen met de iets te gepeperde sla lukte ook niet en we moeten er een paar litertjes water tegenaan gooien. De regenbuien zijn gelukkig kort en we hopen morgenochtend wanneer we opstaan, weer een blauwe lucht te treffen.