Ik had het voornemen om uit te slapen, maar om acht uur kan ik het werkelijk niet meer uithouden in deze stoffen sauna: ik drijf mijn slaapzak uit. Daan lijkt er geen last van te hebben en meurt onverstoord door. Heerlijk, een rustdag, daar was ik aan toe. Ik neem eerst een lekker uitgebreide douche - zelfs het miezerige straaltje kan mijn humeur niet bederven - en tegen negenen maak ik Daan wakker voor het ontbijt. Maarten en Jesper zijn ook aangekleed. Het is echt superheet - ik kan me gewoonweg niet voorstellen dat er dagen zijn dat wij in deze broeikas fietsen: we zijn echt gestoord - en dus zijn de omstandigheden perfect om alle muf stinkende en vliegen aantrekkende kleding eens lekker uit te wassen. Vrijwel alle kleding wordt meegenomen naar de wasbakken en zo sjouwen Jesper en ik met vijf volle tassen over de camping. Samen met Jesper jas ik ze er allemaal doorheen. Met name de fietskleding geeft een werkelijk

angstaanjagende en snelverspreidende welriekende geur af. Nadat alle kleding is opgehangen en onze campingplaats is omgetoverd tot iets wat lijkt op een uitverkoop bij de Wibra, nemen we eerst een uitpufpauze. Zeer hardnekkig blijft een stemmetje in mijn hoofd herhalen dat mijn ijzeren werkpaard dat mij en mijn troep al ruim duizend kilometer heeft weten mee te slepen, wellicht ook wel zin heeft om eens lekker gewassen en schoongemaakt te worden. Mijn trotse Sparta Marathon Tyros ziet er werkelijk afgepeigerd uit: de fiets zit onder de bagger en troep. En zo fiets ik de camping weer over om bij het autowashoekje - idioot dat een camping dat heeft - de grote waterslang te nemen en Tyros eens flink onder handen te nemen: zonder alle modder ziet het er een stuk beter uit. De temperatuur blijft ondertussen maar

stijgen en alleen in de schaduw is het een beetje uit te houden. Onze plaats ligt superdicht bij het water en we nemen de spullen mee om aan het Gardameer te lunchen. Het water is niet koud, lauw zelfs en Jesper en ik wagen het om een duik te nemen. Het is niet echt diep en de bodem bestaat uit gladde rotsen. We blijven nog een aantal uren aan de waterzijde zitten en Daan valt zelfs in slaap in het gras. Toch willen we graag nog even op vlaggenjacht en fietsen daarom via de waterkant naar het dorpje. Het gehucht telt ontzettend veel restaurantjes en pizzeria's, maar weinig kiosken voor toeristen. Wel kunnen we een rits kaartjes inslaan. Na de boodschappen en de drukbezochte supermarkt, jassen we weer terug naar de camping. Maarten scheurt nog een keer heen en weer naar de fietsenmaker in Bardolino, omdat zijn achterband scheuren heeft. Hij probeert ook nog de versnellingen van Daan, die in de bergen behoorlijk

ontregeld zijn geraakt, goed af te stellen, maar dat lukt niet helemaal. Tegen half zeven is het weer tijd voor het grote kookritueel: vandaag staat er Italiaanse stoofpot met rundvlees op het menu en dat smaakt Daan en mij bijzonder goed. Nadat de afwasploeg weer klaar is, is het al bijna weer donker. Bij gebrek aan cola voor whisky cola, slobberen we vanavond maar ijsthee op. De rustdag is voorbij en morgen zullen we beginnen aan de grote oversteek van de volgende grote natuurlijke barrière na de Alpen: de uitgestrekte, platte, bloedhete Povlakte.