Half zes word ik wakker van getik op de tent. Het lijkt wel een gewoonte te worden. Ik draai me nog maar een keertje om, maar om acht uur regent het nog steeds pijpenstelen. We ontbijten in de voortent van Maarten en Jesper, waar we droog kunnen zitten. Na het ontbijt regent het iets minder en besluiten we toch maar in te pakken, zij het dat de tenten zeiknat zijn. Wanneer we wegrijden, regent het alweer volop en in vol ornaat pakken we de afdaling naar Landeck weer op. De eerste kilometers vliegen voorbij. Het dal moet bij mooi weer een prachtig gezicht zijn, maar door alle regen en kou hebben we daar geen aandacht voor. Bovendien zijn sommige bruggen en tunnels zó glad dat het echt glibberen en glijden is. Maarten, met zijn banden zonder profiel, moet helemaal oppassen. In Landeck vinden we een Aldi. We hebben een gemiddelde van 28 kilometer per uur op de klok staan en zijn allemaal doorweekt en ijskoud. In de supermarkt doen we boodschappen en aangezien het

zaterdag is, moet er ook weer eten voor morgen meegenomen worden. De overkapping bij de uitgang kapen we om te lunchen en met de meegebrachte thee weer wat op temperatuur te komen. De mensen gapen ons aan en aan hun uitdrukkingen is af te lezen dat ze ons voor gek verklaren. Zo langzamerhand beginnen we gewend te worden aan dit zogenaamde `aapjes kijken' en het kan ons ook helemaal niet meer schelen. In Landeck willen we op zoek gaan naar een fietsenmaker. Vanwege de regen smelten de remblokken in de afdaling bij gebruik aanzienlijk en ik wil tevens mijn door de regen verzopen fietscomputer vervangen. Maarten schiet een voorbijganger aan en vraagt waar we een fietsenmaker kunnen vinden. Na twee kilometer afdalen (van de route af natuurlijk) komen we erachter dat alles in het pokkedorp 's zaterdags om twaalf uur sluit. In de miezerige regen klimmen we weer terug en pakken de route op, die ons vervolgens van de grote weg af leidt aan de overkant van de Inn. Hier moeten we een onverhard pad volgen, met enkele hellinkjes. Het pad is veranderd in één grote glibberige modderige bende met hier en daar puntige stenen. Na een paar kilometer zijn we weer bij de grote weg, maar wij en ook onze fietsen en bagage zitten compleet onder de modder. Op de grotere weg is het druk verkeer, maar de route houdt deze weg niet lang aan. Na weer een paar kilometer kunnen we de Inn weer oversteken en via een rustiger weg rijden we verder naar Prutz. In dit dorpje vinden we nog een supermarkt, waar we even uitlekken. Daan en Jesper gaan als twee verschrikkelijke monsters naar binnen om met chips en cola voor vanavond weer naar buiten te komen. Het

is nog maar een klein stukje naar Ried. De regen houdt echter aan en langzaam zakt de stemming. Compleet verregend komen we aan in Ried: de camping ligt gelukkig aan de route. Het bordje bij de camping dat er tevens `zimmer frei' zijn, is de aanleiding voor mijn plannetje dat ik al twintig kilometer uit heb zitten broeden. Ik ben al het water en de kou spuugzat en ik vraag of er nog kamers vrij zijn. De vriendelijke vrouw achter de receptie glimlacht en zegt dat de twee Duitse fietsers voor ons net de laatste hebben gekaapt. Aargh! De vrouw is wel zo vriendelijk om naar een gasthaus nabij te bellen: daar hebben ze nog kamers vrij. We fietsen naar het huis en overleggen onder welke voorwaarden we een kamer nemen. We

willen natuurlijk wel droog zitten, maar kamers zijn over het algemeen duurder. Ik schaam me haast om in mijn modderige regenpak, verregende kop en smerige fietsschoenen het huis binnen te gaan. Een alleraardige Oostenrijkse vrouw komt op mij af. Ze kijkt eerst wat vreemd, maar vraagt dan wat ze voor ons kan doen. Ze kan helaas geen Engels en ik beroerd Duits dus met handen en voetenwerk vraag ik of ze nog plaats voor ons heeft. Ze heeft nog één tweepersoons kamer en één éénpersoonskamer. Als ik zeg dat `Wir uns einen luftmatrass haben', vindt de vrouw dat een prima oplossing. Ontbijt hebben we al gekocht en na wat wikken en

wegen rond ze het af op een schappelijke € 50 in plaats van € 80. De keuken kunnen we niet gebruiken, maar als ik zeg dat we Campinggaz hebben, loopt de vrouw met Jesper en mij mee naar een overdekte ruimte aan de andere kant van de straat. We mogen ook het drooghok, bedoeld voor de wintersport, gebruiken om alle natte spullen uit te hangen en de fietsen kunnen we stallen in de garage. Eenmaal binnen blijkt dat we de keuken niet konden gebruiken, omdat mevrouw niet genoeg pannen heeft. Maar wij hebben zelf pannen bij ons, dus gaat de vrouw akkoord en mogen we ook de eethoek gebruiken. De kamers zien er geweldig uit, compleet met tv, koelkast, toilet en douche. Daan en ik nemen de grotere kamer, mét balkon en uitzicht over de verregende camping. De sfeer is weer een stuk beter en nadat we eindelijk de Tour weer eens gekeken hebben en allemaal fris en opgeknapt zijn, maken we er in de keuken een waar pastafeest van. 's Avonds hebben we nu ook eens licht en op de kamer laten we, nu alles weer goed en droog is, ons de whisky cola en chips goed smaken.