Ik heb het gered om tot kwart voor negen in mijn bed te liggen. Rustdag! Mijn broer naast mij maakt bij lange na nog geen aanstalten om op te staan, dus ik laat hem lekker liggen. Het is al lekker warm buiten. Bij de douches is het gelukkig niet al te druk, dus neem ik daar, rekening houdend met het feit dat ik gisteravond tot elf moest wachten, gauw gebruik van. Twintig minuutjes laten loop ik terug naar de tenten en daar zie ik Jesper vanzelfsprekend al wakker en aangekleed: Maarten en Daan ronken nog lekker door. Zo kunnen we ongestoord allebei de achterstand van onze verslagen weer wat wegwerken, echter zijn we dit zoals altijd na

een tijdje al zat. Het is tijd voor het ontbijt. Nu al is het ontzettend warm, 36 graden in de schaduw en in de zon meer dan 40. Combinatie van dit en een rustdag is ideaal om de fietskleding, die ongelooflijk is gaan stinken na drie zinderende dagen Povlakte, te wassen. We willen eigenlijk niet op het heetste moment van de dag in Bologna zijn, dus besluiten we na het wassen om ook nog op de camping te lunchen. Daartoe stappen Maarten en ik op de fiets om een supermarkt te zoeken. We zijn alweer bijna in Bologna als we eindelijk een Lidl vinden, waar we vanwege de warmte geen brood halen, maar een halve liter koele yoghurt de man. De lang gezochte siroop is ook eindelijk gevonden, zodat we een smaakje kunnen geven aan het smaakloze mineraalwater uit plastic flessen. Na verorbering van de yoghurt, heeft geen van ons rust of geduld meer en tegen tweeën kachelen we met vier kale fietsen richting de stad. Deze keer steken we de ringweg over

en al direct raken we verzeild in smalle weggetjes met arcaden terecht. Al met al is het makkelijk manoeuvreren en al gauw hebben we de Twin Towers van Bologna gevonden, twee enorm hoge torens kijken over de

stad uit. Ze staan aan de hoofdstraat van de stad en zodoende komen we gauw bij het meeste centrale punt van de stad, het Piazza Magiore, een plein met een aantal kathedralen en natuurlijk een Neptunusfontein. We rijden via de vele eenrichtingsstraatjes en steegjes wat zuidelijker om vervolgens een uitstapje te maken naar het stadion van FC Bologna, die Daan erg graag wilde bezoeken. Terug in het centrum, maken we nog een aantal lussen door oost, noord en west Bologna om als ras-Japanners alles gezien te hebben. Bologna is naar mijn mening een schitterende stad vol culturele bouwkundige schatten, waar de mensen nog Italiaans zijn en het stadsleven nog niet ruw verstoord wordt door grote groepen toeristen welke als

olifantenkuddes door het centrum banjeren. Aanvankelijk wilden we uit eten in de stad, maar als we terug op het Piazza Magiore zijn, hebben we geen enkel gezellig pizzeriaatje gevonden. We houden het bij een gelaterie, waarna Jesper ons op een ijsje trakteert. Met de conclusie dat we toch zelf moeten koken, slingeren we de stad weer uit, richting de Lidl. Het wordt vanavond pasta met kip. Terug op de camping, betrekt de lucht behoorlijk snel. We vinden de verkoeling eigenlijk wel lekker, na ruim een week van zeer hoge temperaturen. Gelukkig kunnen we nog wel droog eten, maar daarna begint

het al snel te donderen en te bliksemen. De buien trekken een beetje langs ons heen, op wat gespetter na, maar we worden wel getrakteerd op een flinke weerlichtenshow. Onder de luifel van Jesper's tent verkneukelen we ons over onze Franse overburen, een groep jongeren die het eerst niet nodig vonden hun tenten goed op te zetten, maar nu in de regen en het donker koortsachtig bezig zijn om haringen in de grond te rammen. En zo komen we aan het einde van onze laatste rustdag. Morgen kunnen we beginnen aan de laatste barrière voor Florence, de Apennijnen.