Bij het ontwaken hadden we wel verwacht dat Gert-Jan en `Truus' al ingepakt en op weg zouden zijn, maar niets is minder waar. Pas wanneer wij al aan het inpakken zijn, rijden zij weg. Daan heeft nog wat problemen met zijn remblokken: sinds gisteren lopen ze zo aan, dat de hele fiets onder de bagger zit. Maarten vervangt gelukkig snel en vakkundig de blokken. We moeten eerst nog terug naar Pian om brood voor het ontbijt te halen. Voor het supertje in het dorp staat een bankje, waar we ons ontbijt van brood en bananen nuttigen. We hebben de energie nodig, want we kunnen deze etappe gelijk beginnen met klimmen. Fietsend door groene heuvels, klimmen we gestaag naar het

hoogste punt van de route in de Apennijnen. Met wat bewolking kunnen we met een temperatuurtje van 29 graden aangenaam naar boven komen. De klim valt ons honderd procent mee en tegen half een hebben we de Passo della Futa al bereikt, op een hoogte van 903 meter. Met het overschrijden van de hoofdkam van de Apennijnen, hebben we ook zo'n beetje Toscane bereikt. Direct na de pas krijgen we een steile afdaling met prachtige uitzichten over kleine dorpjes en uitgestrekte velden, doorsneden door bochtige wegen en lanen met spitse bomen. We racen lekker door en na een klein

klimmetje bij Panna, komen we al aan in San Piero. Om bij de camping te komen, moeten we nog om een klein pukkeltje heen, maar wanneer we onder de ingangspoort van de camping door zijn, moeten we nog een dikke 10 procent klimmen. De camping is elf hectare groot en dat alleen al doet ons vrezen voor onze portemonnaie en ik vind dat ik gerechtvaardigd mag verkondigen dat wanneer het schorem van deze camping maar liefst 48 euro vraagt voor vier fietsers met hun twee tentjes voor slechts 1 nacht, dat werkelijk waar een schandalige afzetterij is. Dan verzuim ik echter wel te vermelden dat wij onze eigen plek mogen kiezen. Het is een terrassencamping in het bos, maar de plaatsen zijn bezaaid met stenen. Uiteindelijk vinden we een plakje waar onze tenten allebei kunnen staan. Er is in ieder geval ruimte zat, de camping is behoorlijk leeg en daarmee druk ik me nog uit met een understatement. Onderweg hebben we geen pauze genomen en nu het tegen twee uur loopt, hebben we zo'n trek dat we eerst maar gaan lunchen. Onder het eten zien we tot onze grote verbazing Gert-Jan en Truus aankomen. Behalve dat

we ze ongemerkt moeten hebben ingehaald, fietsen ook zij maar tot San Piero, terwijl Gert-Jan gisteravond nog zo onbeschoft schamperde over onze magere etappe van vandaag. Ze slenteren wat over de terrassen, om vervolgens de tent een eind verderop in het bos op te zetten. Veel tijd om ons druk te maken over hen hebben we niet, want na een paar waarschuwingsflitsen, begint het eerst te spetteren en even later behoorlijk te hozen. Als gekken moeten we de tent opzetten en tot bloedens toe met de stenen de haringen in de rotsbodem raggen. Ik wordt razend als ik weer aan die opmerking van gister denk. In een recordtempo staat de tent en het geeft ons weer tijd om na te denken over ons volgende probleem: we hebben nog geen avondeten. Echt zin om in de regen drie kilometer heen en drie kilometer terug naar San Piero op en neer te fietsen hebben we niet, maar aan de andere kant hebben we ook weinig lust om de kampwinkel van deze afzetterige camping te spekken. Uiteindelijk winnen onze magen het van onze principes en met tegenzin sjokken Jesper en ik naar de kampwinkel, waar ze, tot onze grote schrik, zeer weinig verkopen voor veel te veel geld. Pasta hebben ze wel en van gepelde tomaten, maïs en erwten die in blikjes zaten die nog net niet de Tweede Wereldoorlog hebben meegemaakt, weten we met de kruiden die we nog hebben, een matige pastasaus te fabriceren. We hebben in ieder geval iets te eten. Op weg naar het

toiletgebouw kan ik het niet nalaten om `toch maar een korte etappe vandaag?' te roepen naar Gert-Jan. Gert-Jan mijmert wat over Truus die moeite zou hebben gehad met fietsen, maar zijn geloofwaardigheid is hij voor ons helemaal kwijt. Helaas blijft het regenen en de hele avond zitten we in de voortent. Het geheel wordt wel opgeluisterd door de nieuw aangeschafte gaslamp die Jesper in de kampwinkel heeft aangeschaft. Vreemde is dat dit artikel voor de helft van de prijs in Nederland te verkrijgen is. Na wat gefrutsel met kousjes is de gaslamp aangesloten en hebben we een lichtje in de tent in het verdere werkelijk stikdonkere bos. Morgen komen we aan in Florence en we hopen maar dat het dan een beetje mooi weer is.