Lottum
|
Lottum
Afstand: 119 km
Hoogste punt: 91 m
Laagste punt: 2 m
Hoogtemeters: 527 m
Klimmen: 42 km
Vlak: 34 km
Dalen: 43 km
Vaak leek het nog zover weg, maar opeens is het dan toch daar: het moment om van huis weg te mogen fietsen. Naar Monaco! Nou ja, dat hoeft gelukkig niet in een dag. Vandaag is ons streven Lottum te halen en voor een eerste dag is dat vanaf Apeldoorn redelijk nobel. Uitgezwaaid door een menigte van zo'n vijftien man rijden we dolenthousiast en vol adrenaline de straat uit: het is een maf idee om thuis te beginnen.
De route leidt ons uit Nijmegen door de heuveltjes van het Rijk van Nijmegen. Hier gaat de weg via slingerende zandpaadjes door het bos en moet er hier en daar wat geklommen worden. Tussen de bomen door tonen zich panorama's over het heuvelland: bossen onderbroken door weiden met grazende koeien. Links in de verte zijn vaag de contouren te zien van spitse kerktorentjes van verscheidende Duitse dorpjes. Na een korte maar felle afdaling komen we in het Maasdaal en slingeren we via smalle weggetjes langs de rivier, tussen de weilanden van de uiterwaarden door.

Uitkijkend over de slingerende rivier door dit weidelandschap voel ik me nu al vrij en krijg de kriebels in mijn buik. Deze vakantie gaat geweldig worden! Op de brug krijg ik een lichte hongerklap: pap in de benen en zwart voor de ogen. Een reep en wat water doen wonderen. Ondertussen is het nog maar twintig kilometer naar de camping en we gooien er nog een verzetje tegenaan. Een paar kilometer voor Lottum slaan we wat in voor het avondeten en met de boodschapjes op zak komen we al rond vier uur aan op de camping aan het water. Er is zat ruimte en na een korte adempauze aan de kant zetten Maarten en ik de tent op - gebeurd in een wip!. De barbeque met kolen gaan uit de tas - hoe decadent voor een stel fanatieke vakantiefietsers - en al gauw kringelt er rook boven de camping.
Compleet verslag
Vaak leek het nog zover weg, maar opeens is het dan toch daar: het moment om van huis weg te mogen fietsen. Naar Monaco! Nou ja, dat hoeft gelukkig niet in een dag. Vandaag is ons streven Lottum te halen en voor een eerste dag is dat vanaf Apeldoorn redelijk nobel. Uitgezwaaid door een menigte van zo'n vijftien man rijden we dolenthousiast en vol adrenaline de straat uit: het is een maf idee om thuis te beginnen. Onze eerste stop is in Ugchelen, waar bij mijn werk mijn collega's de uitrusting even mogen bewonderen en ons een goede reis wensen. Een beetje jaloers zwaaien ze ons uit. Daan rijdt het eerste stukje met ons op - wellicht toch wat spijt dat hij niet zoals vorig jaar met z'n broer meegaat - en is zo aardig om ons te vergezellen tot Arnhem. De hele week heb ik vol verwachting de weersvoorspellingen gevolgd en nu is het om negen uur al lekker warm en zoeven we onder een blauwe hemel met een lekker vaartje door Beekbergen en daarna met een rechte streep langs de A50 naar Arnhem. Met alle bagage erop is het nog wel wennen met fietsen: het sturen gaat moeizaam en wil je je frame niet uit elkaar trekken, moet je absoluut niet uit het zadel komen. Dat kan natuurlijk ook komen omdat ik niet op een vakantiefiets rijd, maar op een compleet gestripte en omgebouwde stadsfiets. In het voorjaar hebben Maarten en ik een aantal avonden gezwoegd om alle oude onderdelen van de fiets te demonteren en het kale frame te voorzien van topkwaliteit blinkende nieuwe onderdelen, geschikt voor een extreme fietsvakantie. Arnhem komt snel dichterbij en nu nemen we afscheid van Daan: hij fietst nog even over de Posbank. We zullen elkaar over drie weken zien op de top van de Galibier, als we dat halen. Over de klinkertjes rammelen we de afdaling in naar het centrum van de stad. Onderweg valt het zakje met kolen - bedoeld voor de barbeque vanavond ter viering van het begin van de vakantie - voor de tweede keer van de aanhanger van Maarten. Met een extra spanband sjorren we het vast en gaan het stoplichtparadijs van Arnhem tegemoet. Het levert een half uur vertraging op. Het stuk naar Nijmegen via Elst is saai en de wind waait uit het zuiden recht in ons gezicht. Even voor Nijmegen schiet Maartens zadel los en moet er gestop worden om deze aan te draaien. Voorbereiding is het halve werk, zullen we maar zeggen. Na een klein klimmetje over de Betuwelijn - nog steeds niet klaar - en de Waalburg doemt de promenade van de rivierstad voor ons op. We slingeren wat door de stad om vervolgens bij het station de LF3 route naar Maastricht op te pakken. De route leidt ons uit de stad door de heuveltjes van het Rijk van Nijmegen. Hier gaat de weg via slingerende zandpaadjes door het bos en moet er hier en daar wat geklommen worden. Tussen de bomen door tonen zich panorama's over het heuvelland: bossen onderbroken door weiden met grazende koeien. Links in de verte zijn vaag de contouren te zien van spitse kerktorentjes van verscheidende Duitse dorpjes. Na een korte maar felle afdaling komen we in het Maasdaal en slingeren we via smalle weggetjes langs de rivier, tussen de weilanden van de uiterwaarden door. De route is populair, zo getuigen de vele fietsers met de bekende Ortliebtassen. Bij het passeren ondervindt je de bekende fietsersgroet. Voornamelijk zijn het wat oudere echtparen die in hun pensioen zeeen van tijd hebben om in een paar weken van Maastricht naar Groningen te fietsen. Wij gebruiken de rit naar Maastricht als training en aanloop naar de heuvels van de Ardennen en verder. Al keuvelend onder de warme zon beginnen onze magen zo rond half een te protesteren en stoppen we bij een bankje en tafel met uitzicht op de Maas om even wat te snavelen. Ondertussen liggen er al ruim zeventig kilometers achter ons. Door het warme weer is ons water bijna op en bij een tankstation in Gennep vullen we dit even bij en kopen een waterijsje tegen de dorst. Vanaf hier begint de LF3 behoorlijk te slingeren. Geen lus in het meanderende landschap wordt onbenut gelaten om de route van een fikse omleiding te voorzien, liefs over onverharde paden met mul zand, stenen en kuilen. Daarnaast moet er welgeteld drie keer overgestoken worden: twee keer met de pont, een keer met de brug. Het is rustig op de pontjes, slechts weinig automobilisten hebben de rust te wachten voor dit ouderwetse vervoermiddel. Zachtjes trekkend aan de ketting vaart het pontje naar de overkant, het water van de Maas is spiegelglad en de rust valt als een roes over me heen. Uitkijkend over de slingerende rivier door dit weidelandschap voel ik me nu al vrij en krijg de kriebels in mijn buik. Deze vakantie gaat geweldig worden! Op de brug krijg ik een lichte hongerklap: pap in de benen en zwart voor de ogen. Een reep en wat water doen wonderen. Ondertussen is het nog maar twintig kilometer naar de camping en we gooien er nog een verzetje tegenaan. Een paar kilometer voor Lottum slaan we wat in voor het avondeten en met de boodschapjes op zak komen we al rond vier uur aan op de camping aan het water. Er is zat ruimte en na een korte adempauze aan de kant zetten Maarten en ik de tent op - gebeurd in een wip!. De barbeque met kolen gaan uit de tas - hoe decadent voor een stel fanatieke vakantiefietsers - en al gauw kringelt er rook boven de camping. Het worden hamburgers, frikadellen met aardappels en sla. De frikadellen zijn niet zo'n groot succes, het blijken magnetron versies te zijn. Ik doop ze om tot fikkandellen, wat branden die krengen zeg. We spoelen het maar weg met een aardbeientoetje. Maarten neemt de eerste afwasbeurt op zich en na het douchen en opruimen is het alweer bijna tien uur. Ha, daar is het ritme van fietsen, eten en slapen weer. Het zal gauw ingebakken raken. Voorlopig verveelt deze nieuw herwonnen vrijheid niet en vol goede moed en met ongeduld kijken we uit naar het fietsen in Zuid Limburg en de Ardennen.
|