Wijlre
|
Wijlre
Afstand: 106 km
Hoogste punt: 179 m
Laagste punt: 10 m
Hoogtemeters: 540 m
Klimmen: 43 km
Vlak: 31 km
Dalen: 32 km
Met een kort oogcontact besluiten Maarten en ik de toeristische en landschappelijk verantwoorde LF3 Maasroute over onze schouder te werpen. Niet langer meer slingeren langs de Maas en geen onnodige oversteken en onverharde paden meer. Driftig tik ik het adres van de geplande camping in op de GPS - nou vooruit, via Maastricht dan wel voor de nodige boodschappen en het klikken van een foto - en voilá: er rolt een route uit van honderd kilometer, dertig kilometer korter dan de eerder uitgestippelde route.
De route is niet erg interessant, hoewel je zo af en toe rechts de Maas ziet stromen: dan weer dichtbij, dan weer ver weg. Het landschap gaat ook wat meer glooien. De GPS loodst ons met alle gemak door Venlo en Roermond, waar bij `Appie' even een banaantje en chocola gesnoept wordt. We zoeven lekker door met een gangetje tussen de twinitig en vijfentwintig en al gauw is ook Sittard achter ons.
Een kort bezoek aan de gezellige maasstad met terrasjes en restaurantjes later leidt de route ons oostwaarts. Het is flink vals plat naar Bemelen, maar de benen voelen super en er wordt goed doorgejaagd. We klimmen tot zo'n honderdentachtig meter hoogte. Via een paar kleinere weggetjes komen we bij de camping, het is vandaag kamperen bij de boer. Naast de stallen met de koeien ligt een grasveld met een prachtig uitzicht over het Geuldal met Wijlre aan de andere kant. Na de pasta komen we erachten dat onze tent slechts een paar honderd meter verwijderd is van de top van Keutenberg. We kijken elkaar kort aan en zonder bagage jagen we erheen. Tweeëntwintig procent afdalen is best link. Het is maar een kort klimmetje, maar o zo fel. Na twee keer houden we het hijgend voor gezien en druipen af naar de camping.
Compleet verslag
Een strakblauwe lucht. Het maakt mijn nacht van glijden met een synthetische slaapzak over een kunststof luchtbedje en nachtonderbrekingen door blatende schapen en laagovervliegende zwermen balkende ganzen - of hoe dat geluid dat ze produceren ook heet - weer helemaal goed. Ik moet zeggen dat het trekkersontbijt van boterhammen zonder boter met of chocopasta of jam, weer herkenbaar smaakt. Ook het inpakken gaat razend snel en kwart over negen staan de fietsen klaar voor de start. Met een kort oogcontact besluiten Maarten en ik de toeristische en landschappelijk verantwoorde LF3 Maasroute over onze schouder te werpen. Niet langer meer slingeren langs de Maas en geen onnodige oversteken en onverharde paden meer. Driftig tik ik het adres van de geplande camping in op de GPS - nou vooruit, via Maastricht dan wel voor de nodige boodschappen en het klikken van een foto - en voila: er rolt een route uit van honderd kilometer, dertig kilometer korter dan de eerder uitgestippelde route. Wellicht wel minder mooi, maar met de vele honderden kilometers en vele mooie landschappen voor ons, kiezen we ervoor zo snel mogelijk Nederland achter ons te laten. Met een goed humeur rijden we het pontje op die al onderaan de camping aan de oever lag te wachten. Voor een euro veertig staan we een paar minuten later aan de andere zijde. Het gaat vanaf daar zeventig kilometer rechtuit langs de grote weg. Eerlijk gezegd: de route is niet erg interessant, hoewel je zo af en toe rechts de Maas ziet stromen: dan weer dichtbij, dan weer ver weg. Het landschap gaat ook wat meer glooien. De GPS loodst ons met alle gemak door Venlo en Roermond, waar bij `Appie' even een banaantje en chocola gesnoept wordt. We zoeven lekker door met een gangetje tussen de twinitig en vijfentwintig en al gauw is ook Sittard achter ons. Knorrige geluiden laten ons weten dat er geluncht moet worden. Zo langs de grote weg, laten picknickbankjes op zich wachten. Pas in Geleen vinden we er eentje pal aan de weg. In de volle zon bakken we weg en na een paar boterhammetjes is het inpakken geblazen om in het rijwindje vrolijk verder te kunnen tuffen. Langzaam gaat de weg wat slingeren en worden er wat hoogtemeters gemaakt. Na Beek gaan we van de grote route af. Hier is een goed uitzicht te zien over het Maasdal rechts. De hoofdstad van het zuiden nadert snel en na een kleine maar scherpe afdaling bij Geul fietsen we via de achteringang van Maastricht - industrie - de stad binnen. En daar is gelijk de Edah! De temperatuur is gestegen tot zevenentwintig graden en het is smoorheet op de parkeerplaats. Ook de boodschapjes voor zondag zijn noodzakelijk en de fietsen zijn topbeladen. Een kort bezoek aan de gezellige maasstad met terrasjes en restaurantjes later leidt de route ons oostwaarts. Het is flink vals plat naar Bemelen, maar de benen voelen super en er wordt goed doorgejaagd. We klimmen tot zo'n honderdentachtig meter hoogte. Via een paar kleinere weggetjes komen we bij de camping, het is vandaag kamperen bij de boer. Naast de stallen met de koeien ligt een grasveld met een prachtig uitzicht over het Geuldal met Wijlre aan de andere kant. Na de pasta komen we erachten dat onze tent slechts een paar honderd meter verwijderd is van de top van Keutenberg. We kijken elkaar kort aan en zonder bagage jagen we erheen. Tweeentwintig procent afdalen is best link. Het is maar een kort klimmetje, maar o zo fel. Na twee keer houden we het hijgend voor gezien en druipen af naar de camping - de benen voelen echt goed! - waar we onder het genot van cola en chips (tevens onderdeel van het standaard rantsoen van een vakantiefietser) nog even genieten van het uitzicht. De buurman kijkt ons aan. Z'n vrouw vertelde hem net dat we onderweg naar Monaco zijn en je ziet hem denken dat we dat niet gaan halen. Het is aan ons het tegendeel te bewijzen.
|