Saulxures
|
Saulxures
Afstand: 70 km
Hoogste punt: 589 m
Laagste punt: 305 m
Hoogtemeters: 717 m
Klimmen: 32 km
Vlak: 10 km
Dalen: 28 km
In het zonnetje is het voor het eerst sinds dagen weer aangenaam. Op de route pakken we een jaagpad langs het Canal de L'est op, slingerend door het bos. Het toont grote gelijkenis met het fietspad langs het Apeldoorns Kanaal van Dieren naar Apeldoorn. Dit kanaal heeft echter een verloop van enkele tientallen meters op het traject van ongeveer twaalf kilometer dat wij het volgen. Na elke sluis die elkaar hier om de paar honderd meter liggen, gaat het pad steil drie tot vier meter naar beneden.
Het lijkt erop dat dit `saaie' landschap, dat ons nu al enkele dagen bezig houdt, op z'n einde is en met een afdaling naar het dorp Xertigny rijden we een meer bergachtig gebied in. De heuvels zijn hier behoorlijk steil en spitser. In tegenstelling tot het glooiende traject achter ons volgen de hellingen elkaar snel op en krioelen de weggetjes tussen de dalen door. Getuigende het vele groen en de talrijke beekjes, valt de regen in dit gebied niet zelden.
We volgen hier een fietspad dat gelegd is over een voormalige spoorlijn. Het pad is kaarsrecht, lekker breed en stijgt licht tussen de bossen en rotswanden door. Dit is heerlijk fietsen! Enig nadeel zijn de dwarsbalken die bij elke kruisende weg zijn geplaatst en weer we langs moeten zigzaggen. Grappig genoeg steken we de Moezel nog een keer over, hier zo smal dat je hem bij wijze van spreken met je handen kan stoppen.
Compleet verslag
Mijn lichaam is aan een rustdag toe. Vandaag is het de negende achtereenvolgende fietsdag en ondanks dat onze benen nog super voelen (ik moet mijn bovenbenen alleen niet met alle kracht aanspannen) schreeuwen onze lichamen om meer slaap en een rustige stoelgang. Ook moet ik me bij het wakker worden er enorm te zetten om alle spullen in te pakken. De overbuurman kijkt echter nieuwsgierig toe en dat is meestal een reden om heel interessant alles aan de fiets te hangen (vakantiefietsers hebben behoefte aan aandacht en lovende woorden woorden niet fietsende toeristen). De man is ook nog zo vriendelijk om een kopje koffie voor me te zetten. het zijn deze kleine dingen die je op de vakantie moet missen en waarvan als je ze onverwacht krijgt, je ontzettend kunt genieten. Het gekochte stokbaard gaat met ons samuraibroodmes doormidden en proppen we in de volgeladen fietsen. Strak tien uur is alles ingepakt en zet de karavaan zich weer in beweging. De vijf kilometer terug naar de route vallen best mee. Aan de waterkant van een kanaaltje zitten een paar mannen met laarzen aan te vissen, aan hun gezichten te zien bijten de vissen niet. In het zonnetje is het vor het eerst sinds dagen weer aangenaam. Op de route pakken we een jaagpad langs het Canal de L'est op, slingerend door het bos. Het toont grote gelijkenis met het fietspad langs het Apeldoorns Kanaal van Dieren naar Apeldoorn. Dit kanaal heeft echter een verloop van enkele tientallen meters op het traject van ongeveer twaalf kilometer dat wij het volgen. Na elke sluis die elkaar hier om de paar honderd meter liggen, gaat het pad steil drie tot vier meter naar beneden. Voornamelijk jongeren bedienen de sluisdeuren. Langs het kanaal staat hun klapstoeltjes, soms met rugtasjes met de studieboeken. Op de fiets of met een scooter rijden ze hele stukken met de bootjes mee. Het moet een eeuwigheid duren om dit kanaal af te varen. Bij de laatste sluis voordat we van dit kanaal afwijken, vaart een enorme schuit. Nieuwsgierig als we zijn om te zien hoe dit in vredesnaam in zo'n sluisje gaat passen, stoppen we om het te aanschouwen. Met uiterste precisie loodst de stuurman zijn schip de sluis in, aan beide kanten heeft hij slechts enkele krappe centimeters over. De boeg raakt de voorste sluis bijna als de achterste sluisdeuren sluiten: het past net! Centimeter voor centimeter zakt de enorme schuit, totdat het water is gezakt en het gevaarte verder stroomafwaart kan varen. Wij laten het kanaal voor wat het is en gaan de heuvels weer in. Via een paar slingerende weggetjes komen we wat hoger en kijken we uit over het kanaal en het dal waarin het ligt. Vanaf dit rustig smal weggetje met telegraafpalen ernaast overzie je de heuvels in de omgeving met - je raadt het al - graanakkers, mais en weidevelden. De weg golft op en neer en met het doorbrekend zonnetje mijmer je gauw weg in deze eenzaamheid. Dit wordt ruw verstoord door de plotselinge aanwezigheid van een groot vliegtuig, midden in de heuvels! Volgens onze informatie zou het dienst moeten doen als cafe, maar het ziet er maar bar verlaten uit. Het lijkt erop dat dit `saaie' landschap, dat ons nu al enkele dagen bezig houdt, op z'n einde is en met een afdaling naar het dorp Xertigny rijden we een meer bergachtig gebied in. De heuvels zijn hier behoorlijk steil en spitser. In tegenstelling tot het glooiende traject achter ons volgen de hellingen elkaar snel op en krioelen de weggetjes tussen de dalen door. Getuigende het vele groen en de talrijke beekjes, valt de regen in dit gebied niet zelden. In Xertigny haalt Maarten wat boodschapjes en zo doen we even later moeite om vierhonderd gram chocola, wat snickers en een blikje cola weg te krijgen. Mijn maag was net weer wat op orde, na hevige protestacties over dit nieuwe eetpatroon, maar heeft het nu erg moeilijk deze overdaad aan suikers te verwerken. Het is noodzakelijke brandstof, na het dorp gaat de weg steil omhoog. We komen in het meer ruige gedeelte van de Vogezen, zoals ik me dat herinner van de Touretappe van twee weken geleden over de Grand Ballon. Al snel mogen we van de grote weg af en rijden weer over kleine paadjes. Het gaat hier goed op en neer en het is opassen met de korte steile afdalingen; er zitten soms venijnige bochten met nat glibberig asfalt. Wat verder beneden stroomt een beekje en de weg loopt gevaarlijk dicht langs de afgronden. Enkel de bomen zouden beletten dat je ver naar beneden viel. Na een zoveelste bocht ontvouwt zich plotseling een fraai doorkijkje naar de hoofdkam van de Vogezen. Aan de horizon verschijnen diverse groene pieken er daar ergens achter die heiige lucht moet de Col d'Oderen liggen, waar we morgen overheen zullen gaan. Daarachter ligt de Elzas. Remiremont is de laatste grotere plaats in dit verder verlaten gebied. De schrijver zegt ons het eenrichtingsverkeer te negeren en rechtdoor tegen de stroom in naar het centrum te rijden. aangezien de weg opgebroken ligt, is dat niet makkelijk. Verbazend is het dat de makers van dit soort fietsroutes je soms kilometers om laten rijden via ongelooflijk slechte paadjes (vaak omhoog) om een drukke hoofdweg te vermijden, je de andere dag tegenovergesteld over een knettersdrukke hoofdweg sturen om een felle klim te ontwijken, maar dat in een grote stad twee straten omrijden voor een eenrichtingsweg teveel is en ze je liever ofwel een ongeluk laten veroorzaken in het chaotisch Franse verkeer ofwel laten bekeuren. De rue Charles de Gaulles heeft wel zoals beloofd mooie arcaden. Bij de Casino supermarkt doen we onze inkopen voor het weekend. Twee dagen brood, beleg, avondeten, snacks, krachtvoer, drinken en ander eten verdwijnt in de tassen en topzwaar beladen gaat het richting Saulxures, eindpunt van vandaag. We volgen hier een fietspad dat gelegd is over een voormalige spoorlijn. Het pad is kaarsrecht, lekker breed en stijgt licht tussen de bossen en rotswanden door. Dit is heerlijk fietsen! Enig nadeel zijn de dwarsbalken die bij elke kruisende weg zijn geplaatst en weer we langs moeten zigzaggen. Grappig genoeg steken we de Moezel nog een keer over, hier zo smal dat je hem bij wijze van spreken met je handen kan stoppen. Bij Saulxures heeft de schrijver de camping aan de verkeerde kant van de riveri geplaatst, waardoor we aan de andere kant nog een stuk terug moeten fietsen. Het is een redelijk nette, maar vreemde camping. Voor het toegangshek, de toiletten en wasgelegenheid, overal heb je een sleutel nodig. We zitten op een mooi plaatsje vlak aan een meertje dat voornamelijk door vissers wordt gebruikt: zwemmen is er verboden. Het is heerlijk weer en ik grijpp de gelegenheid aan om een grote wasbeurt te houden: de fietskleding stinkt een uur in de wind. Na de chili con carne met kip koelt het echter sterk af en pakken donkere wolken zich samen. De was moet halfnat in de tent gegooid worden en de rest van de avond zitten we binnen terwijl het stevig onweert en dikke buien naar beneden kletteren.
|