Rustdag
|
Rustdag
Om negen uur, tien uur en elf uur regent het nog. Dan drijft de trek en de verveling mij de tent uit. Bij de snackbar van de camping aan het zwembed, waar een aantal verzopen campinggasten schuilen onder de overkapping, verkopen ze brood. Er zijn nog een paar laatste stokbroden, chocoladebroodjes en croissantjes. Ik rol ze in handdoeken en plastic zakken en ren het sompige modderveld over naar onze tent.
Tegen de middag wordt het gelukkig ook nog een beetje blauw en waag ik het er maar op wat fietskleding te wassen in het ranzige sanitairgebouw, waar de modderplassen op de vloer staan.
Compleet verslag
Telkens word ik wakker van het getik op het tentdoek. Zo midden in de nacht en met het idee dat er morgen toch niet gefietst hoeft te worden, is het best een fijn geluid. Rond vijven begint het weer te regenen en gaat het echt met bakken de hemel uit. Om acht uur regent het nog. Hoewel het natuurlijk jammer is dat het zulk slecht weer is tijdens een rustdag - we kunnen niet buiten zitten en er wacht een hoop vuile was en een bult vaat. Gisteravond had ik geen zin meer om na de vegetarische risotto funghi met extra champignonnen die Maarten per ongeluk had ingeslagen, de ranzige resten hiervan weg te poetsen - zitten er toch een aantal voordelen aan. Zo branden we eens niet weg in de nylon tent waarbinnen het, als de zon boven de bergen komt en z'n hittestralen uitzaait, met enkele minuten van ijskoud tot snikheet kan worden. En dus slagen we ruim uit. Om negen uur, tien uur en elf uur regent het nog. Dan drijft de trek en de verveling mij de tent uit. Bij de snackbar van de camping aan het zwembed, waar een aantal verzopen campinggasten schuilen onder de overkapping, verkopen ze brood. Er zijn nog een paar laatste stokbroden, chocoladebroodjes en croissantjes. Ik rol ze in handdoeken en plastic zakken en ren het sompige modderveld over naar onze tent. Na het ontbed is het een grote kruimelbende. Gelukkig houdt het eindelijk op met regenen. Het vieze Tefalpannetje dat de hele nacht buiten heeft gestaan, is gevuld met drie centimeter water. Heel langzaam komen de bergwanden weer tevoorschijn achter de optrekkende wolkensluiers. Halverwege de bergen blijven ze hangen als dikke dotten watten. Het is een mooi gezicht, maar ik weet niet of de bewoners van de bergdorpjes dat met me eens zijn. Tegen de middag wordt het gelukkig ook nog een beetje blauw en waag ik het er maar op wat fietskleding te wassen in het ranzige sanitairgebouw, waar de modderplassen op de vloer staan. Als pa en ma morgen op bezoek komen wil ik de tent aan kant hebben en de muf en verspocht ruikende kleding enigszins schoon hebben. In de vochtige lucht wil het aan het lijntje dat provisorisch is gespannen tussen fiets en tent, niet echt drogen. Nadat ook de afwas en de boodschappen zijn gedaan, hebben we een beetje de tijd aan onszelf. Ondanks dat het fysiek noodzakelijk is, blijf ik geen fan van rustdagen. Als er geen huishoudelijke taken over zijn, begint het grote vervelen. Aan de voet van de Alp d'Huez had ik meer leven verwacht, dat valt wat tegen. Natuurlijk zitten we wel op de slechtste van de drie campings, op de vier sterrencamping aan de overkant is veel meer leven. Naast ons staat nog een gek stelletje Nederlandse klimmers. Om vier uur vannacht zijn ze opgestaan om er na twee uur achter te komen dat klimmen in de stromende regen toch niet erg leuk is. Ze zeggen verder weinig. Na ruim twee weken samen hebben we zelf ook weinig gesprekstof met elkaar en we hadden het leuk gevonden als er wat meer jongeren om ons heen hadden gestaan. De rest van de dag vullen we met het compleet uitpluizen van een gekochte Telegraaf, wat gezien de kwaliteit van dit vod ook wel aangeeft hoeveel er te doen is. Zowaar heeft de camping internet en kan ik me een half uurtje uitleven met verhaaltjes schrijven naar het thuisfront. Van tijd tot tijd regent het en na de aardappelvleesschotel moet de afwas ook deze nacht buiten in de regen doorbrengen. Ergens wel mazzel dat het precies vandaag een rustdag is.
|