Via de reisorganisatie Apollo hadden we een zeiltocht over de caldera geboekt. Aangezien de zonsondergang op het water het hoogtepunt was, zouden we pas om zes uur in Kamari met de bus opgehaald worden. Genoeg tijd dus om lekker lang aan het strand te liggen...
In één van de vele winkeltjes vonden Borghild en ik een houten Backgammon spel dat we vervolgens overal mee heen sleepte. Op het strand, bij het zwembad, in bed en op het balkon hebben we tientallen potjes backgammon gespeeld...
's Avonds verzamelden we samen met een flink aantal andere stelletjes (die overigens een stuk ouder waren dan wij) bij het kantoor van Kamari Tours. Ik blijf Noren toch een beetje raar vinden. Waren we allemaal Nederlanders geweest, had de hele meut van ruim 40 mensen zeker met elkaar zitten kletsen over wat ze hadden gedaan op het eiland, waar je het best en goedkoopst kunt eten, en een beetje met elkaar zitten ouwehoeren, zoals dat gaat met Nederlanders op vakantie. Maar niet de Noren, die in kleine groepjes fluisterend alleen met elkaar kletsten en na het komen van de bus, keurig en stil in een rij gingen staan. Gelukkig brachten een stel gekke Denen die we onderweg oppikten daar wat verandering in...
Een kaartje over de gemaakte tocht:
Via een aantal scherpe haarspeldbochten daalden we vanaf de klifrand af tot aan de Caldera, naar het haventje van Athinios, waar de zeilboot op ons lag te wachten. Borghild en ik dachten aanvankelijk dat we misschien met zo'n 25 man zouden zijn, maar er kwam nóg een bus en even later zaten we met zo'n 100 man aanboord...
We werden verwelkomd met een mentolachtigsmakende alcoholdrankje waarvan ik bijna over m'n nek ging (hoewel ik eerder die week zonder problemen een paar shots met Ouzo achterover had geslagen) en tuften met langzaam vaartje langs de kliffen. Vanaf deze hoek kon je werkelijk prachtig alle lava-, puimsteen- en andere lagen zien die als zwarte, witte en rode balken op elkaar gestapeld leken te liggen. Helemaal bovenaan, op de rand van de kliffen, konden we de dorpjes zien liggen. Als eerste de hoofdstad Fira (ookwel Thira geschreven)
Dit zeilschip ligt permanent voor anker voor de hoofdstad van Santorini, Fira (op de achtergrond te zien). Borghild en ik gokten dat het dienst dat als restaurant of hotel...
Vanaf Fira loopt er een smal weggetje zigzaggend langs de afgrond totaan de caldera. Je kunt er ezels huren en daarmee van beneden naar boven (of andersom) een tochtje maken. Je kunt echter ook de kabelbaan nemen...
De boot vaarde erg langzaam, zodat we alles goed konden zien. Terwijl Fira achter ons uit zicht verdween, verscheen het dorp Oia, dat helemaal op het noordelijke uiteinde van het eiland ligt. De zon was inmiddels flink aan het zakken, waardoor we enkele prachtige plaatjes voorgeschoteld kregen. Bij de tocht was ook een avondmaaltijd inbegrepen en we konden kiezen uit diversen salades, vis en vlees...
Het dorpje Oia staat bekend als het meest pitoreske dorpje van het hele eiland...
Toen we voorbij bovenstaande rotskliffen waren gevaren, kwamen we in open zee, met achter ons uitzicht over het mooiste gedeelte van Oia en voor ons de ondergaande zon. Doordat het de laatste dagen zo droog was geweest, was de lucht vol met stof, waardoor we de zon helaas net boven de horizon zagen verdwenen in een mist van stof/smog....
Oia. Beneden bij de haven zijn een aantal restaurantjes gevestigd waar je al etend van één van de mooiste zonsondergangen in Griekenland kunt genieten...
Desalniettemin was het een prachtige tocht. Toen de zon eenmaal onder was, werd het erg snel donker. De lichtjes van Fira die de rand van de caldera verlichten, gaven het geheel een sprookjesachtige aanblik, des te meer versterkt door het zeilschip dat voorzien was van talloze lampjes....
|