Een auto huren in Griekenland als stel van 23 en 21 is nog niet zo makkelijk. Het feit dat de man van het verhuurbedrijf ongelooflijk mompelend slecht Engels sprak, hielp niet echt. Borghild en ik waren er de dag vant tevoren geweest om die gave rode Jeep (Suzuki Jimney) die we hadden zien rijden te reserveren. We waren op weg naar het strand, dus hadden niets bij ons, behalve mijn rijbewijs. Zeer skeptisch schreef hij op een papiertje mijn naam (Cees Apeldoorn) en kregen we te horen dat we de auto om 10 uur 's ochtend op konden halen. Groot zijn verbazing c.q. teleurstelling toen we daar daadwerkelijk de volgende ochtend waren. Rijbewijs en beide paspoorten moesten we tonen. Het kostte slechts 45 euro voor een hele dag (24 uur), maar we moesten 440 euro (!!!) borg betalen die we achteraf terug zouden krijgen. Maar goed, we kregen de sleutel van de gloednieuwe rode Jeep (21 km op de teller) en toen we zonder scheuren de straat uit waren gereden, haalde ik opgelucht adem. Op het eiland van 96 km2 hebben we ruim 100 kilometer gereden die dag. Een kaartje:

Als eerste reden we naar de top van de 556 meter hoge Profitis Ilias. Het was prachtig weer, maar helaas nog steeds heiig, waardoor het uitzicht niet zoals op de ansichtkaarten was. Of we een reden tot klagen hadden, betwijfel ik.
Een panorama foto van het noordelijke deel van Santorini. Scroll naar rechts om de hele foto te bekijken. Links is de caldera goed te zien, met op de rand van de afgrond in het midden de dorpjes Pyrgos, Fira en geheel in de verte Oia. Rechts het vliegveld van Santorini, met rechts daarvan Kamari...
Na een kort bezoekje aan de kerk op de top (zie hierboven), daalden we af naar de haarspeldbochten van Athinios (waar we de dag ervoor waren geweest) om foto's te maken van het uitzicht over de caldera. Twee cruisschepen lagen voor anker voor de haven van Fira...
Het eiland in het midden heet Nea Kameni en is de vulkaan die weer boven het water van de cadera is uitgekomen...
Hierna reden we door naar het zuidwestelijke uiteinde van het eiland naar de vuurtoren die daar staat. Vanaf hier kun je de vulkaan goed zien liggen, plus alle dorpjes aan de andere kant van de caldera...
We parkeerden de Jeep en liepen het laatste stukje naar de vuurtoren...
De huurauto...
Panoramafoto: scroll naar rechts op de hele foto te bekijken...
Op de weg terug naar het noorden, sloegen we een zanderig zijweggetje in waarvan we niet wisten waar het heen zou leiden. Over mul zand ging het steil naar beneden, maar het pad was te smal om te keren, waardoor we helemaal naar beneden totaan de zee moesten rijden. We kwamen uit bij een klein lavastrand...
De Jeep had gelukkig vierwielaandrijving, anders waren we volgens mij nooit weer boven gekomen. Met het zweet op het voorhoofd, kwamen we weer op de hoofdweg. Even later sloegen we weer af, dit keer op een verharde weg, om het op het eilande beroemde 'Red Beach' te bezoeken...


Door het landschap van wijnboerderijen reden we door naar het oosten, Perissa, waar we aan het strand een pizzaatje hebben gegeten. Inmiddels hadden we het zuidelijke gedeelte van het eiland verkend en we besloten terug naar het noorden te rijden, maar onderweg nog even te stoppen in Pyrgos, dat aan de voet van de Profitis Ilias ligt. Het is 1 van de meest pitoreske dorpjes en heeft nog veel huizen die stammen uit de Middeleeuwen. De smalle straatjes en de oude bouwstijl hebben de middeleeuwse sfeer goed bewaard. Pyrgos is gebouwd op een heuvel, waar bovenop een fort staat. De huizen direct rondom dit slot maakten deel uit van de verdediging, middels dikke buiten muren. Toen het gevaar van piraten, die de Middellandse Zee eeuwenlang onveilig hebben gemaakt, geweken was, werden er ook buiten de verdedigingsmuren huizen gebouwd, hetgeen het dorp zijn huidige vorm heeft gegeven. In het dorp vind je tevens tal van kerkjes en een wandeling door de nauwe, stijlvolle straatjes en steegjes, zoals Borghild en ik hebben gedaan, is een absolute aanrader. Kijk maar naar onderstaande foto's!








Na een ijsje om wat af te koelen (de temperatuur was over 30 graden) reden we met open dak en wapperende haren door naar de hoofdstad Fira, waar het echter zó druk met auto's, toeristen en scooters was en het zó warm was, dat we geen zin hadden om de auto te parkeren (hetgeen onmogelijk was) en door deze warme stad te banjeren. Dus reden we maar helemaal door naar het noorden, naar het dorpje Oia, onderweg genietend van de fantastische uitzichten...
We parkeerden de auto even buiten het dorpje en liepen vervolgens door de smalle straatjes, met een overvloed aan souvenirs- en kunstwinkeltjes. Oia is misschien nog wel mooier dan Pyrgos, hoewel veel van de prachtige gebouwen die op/over de afgrond van de kliffen zijn gebouwd, hotels zijn. Oia is daardoor wellicht wat minder autenthiek, maar niet minder mooi.












We hadden eigenlijk gedacht om in Oia te eten en de zonsondergang nog een keer te bekijken. We waren echter vroeger in Oia dan gedacht. Ondanks dat het al half 5 was, brandde de zon nog verschrikkelijk en compleet uitgedroogd, bezweet en kapot van al het geslenter in de hitte, ploften we neer in een restaurantje om 1,5 liter water en een grote bananasplit weg te werken. Daarna liepen we weer terug naar de auto om in 1 ruk terug te rijden naar Kamari om lekker uit te waaien. Een fantastische dagtocht! De man van het autoverhuurbedrijf was blij, maar vooral opgelucht dat we de auto in 1 stuk terugbrachten. Puf om nog een keer naar Kamari te lopen om te eten hadden we niet, en na een frisse duik in het zwembad, bestelden we 2 pizza's bij de bar...
|