12 november 2011
|
Heen en weer
Eén keer per jaar reizen we naar Hardanger. Vaak rijden we met meerdere in een auto en doen er ongeveer 7 tot 9 uur over om alle bergpassen over te rijden van Oost- naar West-Noorwegen. Dit jaar was geen uitzondering. Inmiddels ben ik begonnen aan mijn 6e jaar in dit fantastische land. Dat betekent dat ik 5 jaar geleden begon aan de Hardanger Folkehøgskule, waar we afgelopen weekend ons eerste lustrum-reunie vierden. Van de 68 leerlingen van ons jaargang, reisden 40 naar Lofthus: per vliegtuig, bus, trein, veerboot en/of auto. Het werd een lang, maar toch veel te kort weekend met veel autorijden, weinig slaap, veel feesten, maar vooral: veel plezier. Ik denk niet dat de wereld interesseert is in wat we allemaal hebben gedaan, maar dat het gezellig was, mag duidelijk zijn.
Maandagochtend ging de wekker echter alweer vroeg af. Om half negen vertrok ik met mijn klasgenoten in het vak "Toerisme: fenomeen en industrie" vanaf de universiteit naar Trysil: een nieuwe autorit van 4 uur.

Trysil is het grootste skigebied van Noorwegen. Unieke is dat men hier in zeer grote graad samenwerkt binnen de gemeenschap om een meer "holistisch" skiresort te ontwikkelen. Het ontwikkelen van een skiresort is niet gemakkelijk, vanwege grote onzekerheden, het feit dat er infrastructureel veel ontwikkelt moet worden, er vaak conflicten zijn met grondeigenaren en de lokale bevolking en er enorm veel geld nodig is om alle hotels, liften, etc te bouwen en te onderhouden. Ondanks dat Trysil ook zijn uitdagingen kent, hebben ze hier onder het mom van "samenwerking is de weg naar succes" een uniek model ontwikkelt, waarbij de gemeente, grondeigenaren, projectontwikkelaars, de horecasector en skiliftexploiteurs meer overleggen en samenwerken. Het was daarom erg interessant om eens een kijkje te nemen in dit resort en een aantal presentaties aan te horen van o.a. het PR-bureau voor het skiresort en ruimtelijke planners van de gemeente Trysil. Dat skitoerisme een tricky business kan zijn, werd ons gauw duidelijk. Halverwege november ligt er nog helemaal geen sneeuw. Zelfs de sneeuwkanonnen kunnen nog niet gebruikt worden, omdat het kwik 's nachts nog nauwelijks onder het vriespunt kruipt. Koning Winter lijkt voorlopig nog niet van plan naar het zuiden te trekken. Persoonlijk hoop ik dat het gauw kouder wordt: ik kan niet wachten totdat ik de ski's en schaatsen weer uit de schuur kan halen!

Geen sneeuw en geen skitoerisen: Trysil ligt er verlaten bij.

Eenmaal terug in Ås was ik blij dat ik de koffer uit kon pakken: Noorwegen is een prachtig land om in rond te reizen, maar na 1400 kilometer in 5 dagen vond ik heerlijk om meerdere nachten achter elkaar in hetzelfde bed te kunnen slapen. Inmiddels komen de tentamens en deadlines voor de diverse groepsopdrachten en "term papers" ook angstaanjagend snel dichterbij. Na een aantal dagen flink buffelen op school kon ik vrijdag na een min of meer geslaagde presentatie de rest van dag vrijnemen en mijn verjaardag vieren. Borghild had een heerlijke amandaltaart gebakken en maakt 's middags ook nog eens een fantastische kipsalade voor me. In Noorwegen viert men verjaardagen niet zo uitbundig als in Nederland en dat vond ik eigenlijk best fijn. Hoewel ik graag familie op bezoek had gehad, was het ook fijn om niet rond te hoeven rennen met taart en drinken. Na een romantisch diner thuis zijn we naar Ski gereden waar we naar de bioscoop zijn geweest om de film "In Time" te kijken: een aanrader! =) Overigens bedankt voor alle kaartjes, sms'jes en telefoontjes uit Nederland: erg fijn! =)
Komende weken staat er niet zoveel anders op het programma dan college, deadlines, lezen en tentamens, dus ik weet niet wanneer ik weer wat interessants heb om over te schrijven. Tussen alle schoolactiviteiten door proberen Borghild en ik zo'n 3 tot 5 keer per week naar de sportschool te gaan om deel te nemen aan spinningles. Ik kan echter niet wachten totdat ze hier weer langlaufloipes gaan prepareren. Ik zal van me laten horen als het eindelijk weer begint te sneeuwen!
Groetjes uit Ås!
Cees. =)
|