24-08-2012 (den andre/de tweede) - 29-08-2012
Rarotonga - Cook Islands

De vlucht naar Rarotonga duurde 3,5 uur en we kwamen om 00.50 lokale tijd aan. Ook hier moesten we een formulier invullen over ons verblijf op het eiland en we moesten langs een paspoortcontrole voordat we onze bagage kregen. Toen we door de bagagecontrole liepen, werden we allebei tegengehouden om onze koffers te openen. Na dat de veiligheidsbeambte wat broeken en shirts had opgetild, was alles ok en kon ik doorlopen. Borghild haar veiligheidsbeambte had daarentegen bijna een half uur nodig. Ze moest haar hele koffer, rugzak en handtas laten zien. Als in compleet binnenstebuiten keren. De beambte had blijkbaar alle tijd en vroeg en kletste honderduit. Ze vroeg wat Borghild studeerde, hoe we erbij waren gekomen naar Rarotonga af te reizen, hoelang we hier zouden blijven, of we ooit terug zouden komen (ze leek beledigd toen Borghild zei "I don't know. It's a long way from home), en ze vertelde van alles en nog wat over Rarotonga, onder andere dat ze de week ervoor een nacht met 10 graden hadden gehad en dat dat verschrikkelijk koud was geweest. Toen ze door de handtas ging vond ze Glee cd's waarop ze voluit begon te kletsen over dat ze een grote fan was. Ik stond om de hoek te wachten, had ondertussen onze chauffeur Henry gevonden die ons en 7 andere naar onze verblijven zou brengen, en begon wat ongerust te worden dat Borghild maar niet kwam. Toen ze eindelijk kwam kreeg ze een bloemenkrans om haar hals en namen we plaats in het kleine busje. Het was compleet donker buiten (geen lantaarnpalen) en we konden helemaal niets zien. De chauffeur reed 90 km/u op de nogal smalle weg (je mocht er 50 rijden) en meerdere keren dachten we dat de jungle de bus in zou komen. Toen we om ca 02.15 eindelijk bij ons appartement aankwamen, waren we behoorlijk kapot en een beetje de richting kwijt. Nadat ik een kakkerlak en een paar andere insecten om zeep had geholpen kropen we in bed. Het was stikdonker buiten en we hoorden tal van vreemde geluiden, waardoor we die eerste nacht niet echt goed sliepen en vaak wakker werden. Om 7 uur lokale tijd werden we wakker doordat het licht in de kamer was. We deden de gordijnen open om het uitzicht en de opgaande zon te bewonderen. Hieronder kun je onze eerste indruk van het eiland zien, fantastisch! Tijdens de vlucht hadden we de datumgrens* overgestoken, zodat dit het begin van onze tweede vrijdag 24 augustus was!
*vertrek 24 augustus 1900u, aankomst 24 augustus 00.50u
Selve flyturen til Rarotinga tok oss 3,5 timer, og med tidsforskjellen medregnet var vi fremme ca 00.50 lokal tid. Også her måtte vi fylle ut skjemaer om vårt opphold på Rarotonga, og vi måtte gjennom en passkontroll før vi fikk bagasjen vår. Da vi skulle gjennom sikkerhetskontrollen ble både jeg og Borghild stoppa, og måtte vise frem bagasjen vår. Min koffert ble fort sett over, og etter å ha letta på noen bukser og skjorter fikk jeg slippe gjennom, og alt var greit. For Borghild derimot tok denne kontrollen opp mot en halvtime. Sikkerthetskontroll-dama sjekka hver minste detalje av kofferten henners, i tillegg til veska og sekken. Og da mener jeg hver minste ting... Hun tok seg også veldig god tid med dette, og spurte og snakket masse. Hun lurte på hva Borghild studerte, hvordan vi hadde kommet på å reise til Rarotonga, hvor lenge vi skulle være her, om vi noen gang skulle komme tilbake (hun ble noe fornærma da Borghild svarte "I don't know. It's a long way from home"), og hun fortalte masse om Rarotonga, blant annet at de hadde hatt 10 grader om natta for en uke siden, og det var så utrooooolig kaldt!! Da hun sjekka gjennom veska til Borghild fant hun Glee cd'ene vi kjøpe i Wellington for å ha noe å høre på mens vi kjørte. Da endte hun opp med å snakke om Glee i 5 minutter, og det så et øyeblikk ut som hun glemte av hele sikkerhetssjekken.
Jeg sto på utsiden og ventet. Jeg hadde møtt sjåføren vår Henry som skulle kjøre oss og 7 andre til sine hoteller, og jeg begynte å bli noe bekymra for hvor det ble av Borghild. Da hun endelig dukket opp fikk hun en blomsterkrans rundt halsen og vi satte oss inn i bilen. Det var helt mørkt ute (ingen gatelys) og vi kunne ikke se noen ting. Sjåføren vår kjørte 90 km/t på smale veier (fartsgrensen på øya er 50 km/t), og flere ganger var vi sikre på at jungelen skulle komme inn i bilen... Da vi endelig ankom leiligheten vår, ca 02.15, var vi kjempeslitne og litt stedsforvirra. Etter å ha drept en kakkerlakk og et par andre ukjente innsekter krøp vi til sengs. Det var bekmørkt ute og masse rare lyder som gjorde at vi sov dårlig og våkna ofte den første natta. Kl. 07 lokal tid våkna vi at at det ble lyst i rommet og vi måtte stå opp for å se på utsikten og sola som var på vei opp. Nedenfor er synet som møtte oss, helt fantastisk! På vei til Rarotonga hadde vi krysset datogrensen* slik at dette ble vår andre fredag 24. august!
*avreise 24. august kl. 1900, ankomst 24. august 00.50


VIDEO

Hovedveien med innkjørselen til "Muri Retreat" på høyre side
De hoofdweg met de oprit naar "Muri Retreat" aan de rechter hand


Muri Retreat består av fire leiligheter under ett tak. Vi hadde leiligheten opp til høyre.
Muri Retreat bestaat uit vier appartementen onder één dak. Wij hadden het appartement rechts op de bovenste verdieping.

Inngangen på baksiden
De ingang aan de achterkant

Leiligheten hadde veldig god standard og var så å si "insektsfri". Men legg merke til den noe utrygge vifta.
Het appartement had een goede standaard en was vrijwel insectvrij. De ventilator was echter wat onveilig.

Utsikten fra leiligheten
Het uitzicht vanuit het appartement

VIDEO

Toen we aankwamen was de deur open; de sleutel lag binnen op de koelkast. De volgende dag werden we hartelijk onthaald door de eigenaren Steve en Phoebe. Steve leerde ons hoe je een kokosnoot open maakt terwijl Phoebe ons op verse papaya trakteerde en alles vertelde over bezienswaardigheden op het eiland.
Da vi sjekket inn var døren ulåst; nøkkelen lå inne på kjøleskapet. Neste dag ble vi derimot godt tatt imot av våre to hyggelige verter, Steve og Phoebe. Steve lærte oss hvordan man åpner kokosnøtter mens Phoebe serverte oss fersk papaya og fortalte om severdighetene på øya.



VIDEO

Na zoveel lange dagen op de weg was het heerlijk om het rustig aan te kunnen doen en te relaxen op het strand, dat op een paar honderd meter van ons appartement la. We vonden een mooi plekje op Muri Beach met uitzicht over de azuurblauwe lagoon. De zon scheen niet zoveel als we wellicht zouden willen, maar de temperatuur was met 24 graden aangenaam. Er is bijna geen temperatuursverschil tussen dag en nacht en 's avonds vonden we een gezellig restaurant waar we buiten een heerlijke pizza hebben gegeten. Ze hadden echter veel wat ze op Rarotonga "island time" noemen nodig voor we onze pizza kregen. Na 45 minuten kregen we, met een grote glimlach, ons eten. Je moet je niet te druk maken hier!
Etter så mange dager på veien var det herlig å bare kunne ta livet med ro og slappe av på stranda, som var noen få hundre meter fra leiligheten. Vi fant oss et fint sted å ligge ved Muri Beach med utsikt over den asurblå lagunen. Sola viste seg kanskje ikke så mye som vi ønsket, men temperaturen var veldig behagelig (24 grader). Temperaturen endrer seg faktisk nesten ikke på kvelden og natten og på kvelden fant vi oss en koselig restaurant med uteservering som hadde veldig god pizza. De brukte derimot mye av det de på Rarotonga kaller "island time" før vi fikk mat. Det tok hele 45 minutter før vi fikk maten vår, men med et stort smil. Her gjelder det å ta livet med ro!

Muri Beach


Til venstre: Leg merke til KFC og McDonalds skiltene!
Links: Hoever is het naar KFC en McDonalds vanaf Rarotonga?

Op het eiland vind je veel loslopende honden. Ondanks dat de meeste een baasje hebben, lopen ze overdag rond om om eten te bedelen bij toeristen, andere honden te ontmoeten of gewoon lekker te luieren op het strand. We vonden het wat eng om te aan te halen, maar ze zijn totaal niet aggressief. Het lijkt alsof ze een fantastisch leven hebben, maar behoorlijk wat honden lopen mank of missen een poot. Sommige eilandbewoners zijn aggressief tegenover de honden en de honden lopen kans aangereden te worden door auto's of scooters.
På øya er det mange løse hunder. De har faktisk eiere, men streifer rundt på dagstid for å tigge mat hos turister, treffe andre hundevenner eller bare slappe av på stranda. Selv om vi syntes det var litt skummelt å hilse eller ta på dem, er de ikke aggresive. Det virker som de har et fantastisk liv, men det er en del hunder som halter eller bare har tre bein. Noen lokale er aggresive mot hundene og noen blir påkjørt av biler eller mopeder.


De tweede dag werden we wat teleurgesteld bij het openen van de gordijnen: een grijze hemel en regen. Zonnebaden op het strand maakte zodoende plaats voor sightseeing in de "hoofdstad" Avarua. De Cook eilanden - een zelfstandig land ookal gebruiken ze de Nieuw Zeelandse dollar en hebben ze koningin Elizabeth als staatshoofd - heeft ca 19.000 inwoners verdeeld over 15 eilanden. Meer dan de helft woont op Rarotonga, het grootste eiland. De ringweg rond het eiland is echter maar 32 kilometer lang en de hoofdstad op het eiland is niet veel groter dan een gemiddeld Noors landsdorp. We namen één van de twee bussen die op het eiland rondrijden. De ene bussroute rijdt "Clockwise" en de andere "Anti-clockwise"! =) Er was echter niet zo heel veel te bekijken in de hoofdstad. Het was zaterdag en na 2 uur sloten alle winkels hun deuren. Aangezien het flink regende, zochten we een café op en genoten van een lekkere "cheese cake" voordat we de "Clockwise" terug naar Muri namen. Muri Retreat heeft een kleine "lounch" buiten waar Steve en Phoebe een dikke map med dvd's hebben neergelegd. Ondanks dat het jammer was dat we niet buiten konden zijn, hebben we heerlijk gerelaxed en film gekeken terwijl we op de achtergrond jungle geluiden en de brekende golven van de Stille Oceaan konden horen.
Andre dagen ble vi litt skuffa da vi så ut vinduet på morgenen: himmelen var overskya og grå og det regnet ganske mye. Solbading måtte vike for sightseeing i "hovedstaden" Avarua. Cook Islands - som er et selvstendig land selv om de bruker New Zealandske dollar og har dronning Elizabeth som statsoverhode - har ca 19.000 innbyggere fordelt over 15 øyer. Over halvparten bor på Rarotonga, som er landets største øy. Ringveien rundt øya er derimot bare 3 mil lang og hovedstaden på øya er ikke mye større enn en gjennomsnittlig norsk landsby. Vi tok en av de to bussene som kjører rundt øya. Den ene bussruten kjører "Clockwise" og den andre kjører "Anti-clockwise"! =) Det var derimot ikke så veldig mye å se på i hovedstaden. Det var lørdag og etter kl. 14 begynte alle butikkene å stenge. Siden det regnet en del, tok vi oss inn på kafé og spiste en god ostekake før vi tok "Clockwise-en" tilbake til Muri. Muri Retreat har en liten "lounch" ute hvor Steve og Phoebe har lagt igjen en stor mappe med dvd'er. Selv om det var litt dumt at vi ikke kunne være ute, var det herlig å kunne slappe av, og se på film mens vi i bakgrunnen hørte jungel-lyder og bølgene fra Stillehavet.

Frokost på Rarotonga: et rundstykke med "bounty-pålegg". "Nugatti" med fersk kokos!
Ontbijt op Rarotonga: een broodje met "bounty-beleg". Chocoladepasta met verse kokos!

Til venstre: Bussterminalen i Avatura. Til høyre: hovedgaten i Avatura
Links: de busterminal van Avatura. Rechts: de hoofdstraat in Avatura

Ook de derde dag zag het weerbericht er niet veelbelovend uit. Vroeg in de ochtend zou het echter mooi weer zijn en we stonden daarom al om 6 uur op voor een romantische zonsopgang op het strand. Er waren bijna geen andere mensen en het was een fantastische ervaring om de hemel van paars naar rood naar geel te zien verkleuren. De rest van de dag hebben we het rustig aan gedaan, heerlijk! De Cook eilanden zijn het eerste land dat ik heb bezocht dat duurder is dan Noorwegen. Vrijwel alles moet worden geïmporteerd uit Nieuw Zeeland of de VS. Dat betekent dat er weinig keuze is, dat groente en fruit van lagere kwaliteit is en de prijzen dus erg hoog zijn. Een ontbijt (banaanpannenkoeken) in een restaurant kostte ons een goede 25 euro en een lunch (fish & chips) een dikke 30 euro, zodat we de derde avond lekker zelf hebben gekookt in ons appartement en een filmpje hebben gekeken.
Værmeldingen for den tredje dagen så heller ikke så veldig lovende ut. Yr.no lovte oss derimot noen timer med sol tidlig om morgenen og vi bestemte oss derfor å stå opp kl. 6 for å få med oss en romantisk soloppgang på stranda. Det var nesten ingen andre mennesker å se og det var en fantastisk erfaring å se himmelen endre farge fra lilla til rød til gul. Resten av dagen gikk til enda mer avslapning, herlig! Cook Islands er det første landet jeg har besøkt som faktisk er dyrere enn Norge. Så å si alt av matvarer og andre varer må importeres fra New Zealand eller USA, noe som gjør at utvalget er begrenset, kvaliteten på ferskvarer noe tvilsom og prisene høye. En frokost (bananpannekaker) på restaurant kostet oss 200 kroner og en lunsj (fish & chips) 250 kroner, slik at vi bestemte oss for å lage middag i leiligheten og se på film.

Det ser ut som en solnedgang, men bildeserien ovenfor viser faktisk en soloppgang.
Het ziet er wellicht uit als een zonsondergang, maar de fotoserie hierboven laat wel degelijk een zonsopgang zien!



Før (ovenfor) og etter (nedenfor) soloppgangen
Voor (boven) en na (onder) de zonsopgang


VIDEO




De laatste dag op het eiland was het prachtig weer, zodat we eindelijk onze dosis zon kregen waar we zolang op hadden gewacht. Genieten! Op het strand maakten we al snel nieuwe vrienden. Ik ben er niet zeker van waar "Scooby" (zoals op zijn halsband stond) meer geïnteresseerd in was, mij of mijn handdoek, maar gezellig was het. Aangezien het behoorlijk waaide, merkten we niet dat we behoorlijk verpiepten voor het te laat was. Wat rood in onze gezichten slenterden we naar een restaurant voor een goede laatste maaltijd op het eiland. Onze vlucht zou niet voor 01.45u 's nachts vertrekken (wie bedenkt zulke tijden?). Voor een kleine 40 euro mochten we ons appartement de hele avond behouden, zodat we in alle rust de koffers weer in konden pakken en nog een filmpje konden kijken.
Den siste dagen på øya var den med finest vær, slik at vi endelig fikk vår dose med solbading som vi lenge hadde ventet på. Vi fikk oss fort nye venner. Jeg er litt usikker på hva "Scooby" (som det stod på halsbåndet hans) var mer glad i, meg eller håndkleet mitt, men koselig selskap var det. Siden det blåste ganske kraftig, merket vi ikke at vi hadde blitt solbrente før det var for sent. Litt røde i ansiktene våre tuslet vi til en restaurant for å spise en god siste middag på øya. Vårt fly skulle ikke gå før kl. 01.45 på kvelden (hvem i all verden setter opp slike tider). For 300 kroner fikk vi beholde leiligheten hele kvelden, slik at vi i all ro kunne pakke koffertene og se på en siste film.




Helt fantastisk å bare kunne slappe av sammen på ei sandstrand i Stillehavet
Heerlijk om lekker zamen te kunnen relaxen op een zandstrand in de Stille Oceaan

Hovedgaten i Muri
De hoofdstraat in Muri

På Rarotonga finner du mange eksotiske, store, flotte og for oss ukjente blomster
Op Rarotonga vind je vele eksotische, grote, mooie en voor ons onbekende bloemen

Phoebe had een taxichauffeur geregeld die zij "the most reliable" op het hele eiland noemde. We waren toch wat opgelucht toen zij daadwerkelijk om 23.30u opdook in de jungle. De vertrekhal op het vliegveld was buiten en er stond een redelijk lange rij. Op Schiphol hadden vier baliewerknemers wellicht 10-15 minuten nodig gehad om deze weg te werken, maar hier kregen ze het voor elkaar meer dan een uur bezig te zijn. Ik heb de tijd opgenomen en ze hadden 11 minuten nodig voor een echtpaar met een klein kind. Ik moest mijn visum laten zijn en Borghild haar tickets van Nieuw Zeeland naar Noorwegen. Na deze rij kunnen we doorschuivelen naar de volgende. We kregen en wat onverwachte "bedankt voor jullie bezoek en welkom terug"-groet in de vorm van een balie waar twee medewerkers achter traliewerk zaten en $ 55,- (35 euro) per persoon eisten aan "departure taxes", als we het land wilden verlaten. We kregen een mooi stickertje op onze instapkaarten, die samen met onze paspoorten aandachtig werden bestudeerd en bestempeld (nadat we eerst weer door de bagagecontrole waren gekomen). Geloof het of niet, maar ondanks dat er slechts 2 reizenden per minuut bij de incheckbalie geholpen konden worden, stonden er dikke rijen bij de volgende controles. Al met al waren we 1,5 uur bezig, zodat we vrijwel direct aan boord konden stappen. Het werd één van de meest slopende vluchten ooit. De stewardessen deden het licht pas na 2 uur vliegen uit, ondanks dat het midden in de nacht was. Dat had echter niet echt geholpen, want achter ons zat een kleine jongen die vrijwel de hele vlucht huilde en schreeuwde, terwijl de andere eilandbewoners de vlucht benutten om zonder hun stem te dempen elkaar van de laatste roddels te voorzien, totdat ik mijn buren smeekte om stil te zijn zodat we wat konden slapen.

Samengevat hebben we een fijne tijd gehad op Rarotonga, een prachtig klein eiland met mooie stranden, ondanks dat we wat slecht weer hebben gehad. Rarotonga is perfect voor mensen die willen relaxen ver weg van de rest van de wereld. De extreem hoge prijzen, de omslachtige reis van en naar Nieuw Zeeland en weinig mogelijkheden voor uitstapjes maken het echter niet de droombestemming die men in de brochures probeert te verkopen. We kunnen degenen die het eiland graag willen bezoeken echter van harte aanbevelen om bij Muri Retreat te verblijven. De appartementen zijn relatief luxe en Steve en Phoebe ontzettend aardig, behulpzaam en gastvrij!
Phoebe hadde ordnet en drosjesjåfør som var den mest "reliable" å finne på øya. Vi ble likevel veldig lettet da hun faktisk dukket opp i jungelen kl. 23.30. Innsjekkingshallen på flyplassen var ute og det stod en ganske lang kø. På Gardermoen hadde det tatt 10-15 minutter for fire ansatte å få unnagjort innsjekkingen til de ventede, men her klarte de å bruke nesten en time på det. Jeg tok tiden på noen og de brukte hele 11 minutter på et ektepar med et lite barn. Jeg måtte vise mitt visum til New Zealand og Borghild måtte vise hennes billetter fra New Zealand og hjem til Norge. Etter denne køen var det bare å stille seg i en ny kø. Vi fikk en noe uventet "takk for besøket og velkommen igjen" hilsen i form av en ny skranke hvor to ansatte satt bak et gitter og krevde
$ 55,- (275 kroner) per person i "departure taxes" hvis vi ønsket å forlate landet. Vi fikk et klistremerke på boardingkortet som sammen med passet ble nøye gransket og stemplet i tollen etter den vanlige bagasjekontrollen. Tro det eller ei, men ved disse siste to kontrollene var det også kø, selv om innsjekkingen bare klarte å få unnagjort et par reisende i minuttet. Det hele tok 1,5 timer, slik at vi nesten med det samme kunne boarde flyet. Turen ble en av de mest slitsomme vi har opplevd. Selv om det var midt på natta, ventet flyvertene to timer med å skru av lyset. Det hadde derimot ikke hjulpet stort, for rett bak oss satt en liten gutt som hylte og skrek så å si hele turen, mens øybeboerne benyttet nesten hele turen til å høylytt oppdatere hverandre på de siste gossip-nyhetene, helt til jeg tryglet naboene mine om å være litt stille slik at vi kunne få litt søvn.

Oppsummert har vi hatt en fin tid på Rarotonga, som er en fin liten øy med flotte strender, selv om vi har vært litt uheldige med været. Rarotonga egner seg veldig for de som ønsker avslapning, langt vekk fra sivilisasjonen. De ekstremt høye prisene, øyas tungvinte flyforbindelse med New Zealand og få utfluktmuligheter gjør det derimot ikke til den drømmedestinasjonen som brosjyrene kanskje prøver å overbevise deg om. De som ønsker å besøke øya kan vi derimot helhjertet anbefale å bo på Muri Retreat. Leiligheten er av høy standard og vertene utrolig hyggelige, behjelpelige og gjestfrie!


Het vliegtuig van Rarotonga landde om 0430u in Auckland. We waren behoorlijk moe en hongerig. Nadat we onze bagage terug hadden, door de controle waren gekomen (nieuw formulier en stempel) en de terminal voor binnenlandse vluchten hadden bereikt, vonden we een knus café waar we een goed ontbijt hebben genoten. Nu hadden we nog "maar" 8 uur tijd te doden voor onze volgende vlucht, om 1225u, ons naar Christchurch zou brengen. De tijd werd doorgebracht met slapen, weblog schrijven, milkshake drinken, frietjes eten en te kletsen over alle fantastische ervaringen van de afgelopen weken. Toen het vliegtuig eindelijk opsteeg in Auckland, kregen we een fijne verrassing: een blauwe hemel. Tijdens onze roadtrip hebben we voornamelijk het noorder eiland verkend en Borghild heeft daarom niet zoveel van het zuider eiland gezien. De paar dagen dat ze in Christchurch was, was het bewolkt, waardoor ze de Zuider Alpen niet heeft kunnen zien. Vanuit het vliegtuig kregen we echter schitterende panoramische uitzichten over bijna de hele bergketen. Een prachtig gezicht waar we een aantal mooie foto's van hebben kunnen nemen. Een goede afsluiting van een onvergetelijke vakantie samen.
Flyet fra Rarotonga landet i Auckland kl. 0430. Vi var utslitte og sultne. Etter at vi hadde fått bagasjen, gått gjennom sikkerhetskontrollen (enda et skjema og et stempel) og kommet oss over til innenlandsterminalen, fant vi en koselig kafé hvor vi spiste en veldig tidlig frokost. Nå hadde vi "bare" 8 timer å slå i hjel før neste fly, kl. 1225, skulle ta oss til Christchurch. Tiden ble brukt til å sove, skrive blogg, drikke milkshake, spise pommes frites og snakke om alle de fine opplevelsene vi har hatt de siste ukene. Da flyet endelig lettet fra Auckland, fikk vi en gledelig overraskelse da himmelen var skyfri. På vår roadtrip har vi hovedsakelig utforsket nordøya og Borghild har derfor ikke sett så mye av sørøya. De få dagene hun var i Christchurch var det overskyet og hun fikk ikke sett Søralpene. På flyet idag fikk vi derimot et veldig godt overblikk over nesten hele fjellkjeden. Et fantastisk syn som resulterte i noen flotte bilder! En fin avslutning på en uforglemmelig ferie sammen...


Til høyre: Søralpene i bakgrunnen, med Canterbury-slettene i forgrunnen
Rechts: De Zuider-Alpen op de achtergrond, met op de voorgrond de vlaktes van Canterbury