|
En zo zijn we opeens een aantal dagen verder. De eerste meerdaagse tocht zit erop. Met licht verbrande konen, kapotte lippen, net gedoucht en met pindarotjes en drops voor het grijpen (het pakket is aangekomen, hoera) puf ik even uit. De was is alweer gedaan en eindelijk heb ik nu ook een dekbed (zat tevens in het pakket). Maar wat heb ik nu de afgelopen dagen gedaan? O jee, zoveel. Daar gaan we...
 Maandag zouden we vertrekken. Dat deden we ook wel, maar VOORDAT het zover was. Die Noren hebben geen kaas gegeten van voorbereiden. Na eerst een hele tijd in de klas het ene na het andere 'viktige' ding aangehoord te hebben, kregen we tijd om de tas in te pakken (dat had ik zondagavond al gedaan)... Daarna gingen we naar de keuken en mocht elk groepje het eten inpakken dat we nodig zouden hebben de komende vijf dagen. Een zak rijst, zak macaroni, zak haver, wat gedroogde melk, kaas, worst, hamburgers en wel 1 (!!) Kneippbrood de man. Voor 5 dagen! Jesper zal meteen begrijpen dat dat veel te weinig is, op fietsvakantie verdween 1 zo'n brood de man bij ontbijt en lunch samen (als het dat al haalde). Maar goed, de rugzak woog toch al 15 kg dus dat was zwaar genoeg. Zijn we ingepakt, kunnen we gaan? O ja, zegt Havard, onze leraar, we moeten nog een liedboek maken. Nee, he? Goed, weer drie kwartier verder met nieten, knippen en plakken. Kunnen we nu gaan? Gooit Havard opeens allemaal worsten, aardappels, wortels en kool op tafel. De avondmaaltijd, die moet ook nog mee, en o ja, ook nog een grote ketel, pan, etc, etc, etc.. Pas om 3 uur konden we weg. Wat loopt dat zwaar! Met lichte regen klauteren we door het bos omhoog over kleine paadjes, over grote en kleine stenen. Het is hier al een beetje herfst, veel paddestoelen tussen het mos. Gelukkig groeien hier ook bosbessen. Het zijn mijn blauwe vriendjes geworden van de afgelopen dagen. Elke keer als ik ze zag plukte ik zoveel mogelijk totdat m'n tong en lippen blauw zagen.

Al na 4 kilometer stopten we midden in het bos. Hier gaan we slapen wordt er dan gezegd. Ok, maar de tenten hebben we vorige week toch boven op de vidda (hoogvlakte) verstopt? Ja, dus maken we onze eigen tenten! En dus sjouwt iedereen even later met boomstammen, al dan niet net gekapt en sjort die met touwen aan elkaar. Meegebracht zeil erover en klaar! We hebben onderdak. In het midden legden we een paar stenen tegen elkaar. Drie stammetjes aan elkaar gebonden vormen een driepoot waar de ketel aan komt te hangen en even later pruttelt daar een zelfgemaakte tomatensoep met aardappel, wortel en 5 verschillende koolsoorten. Echt gezellig zo met z'n allen midden in het donkere bos. Zelfgemaakt liedboek erbij en zingen maar. Het koelt al wel snel af 's avonds, ik kon m'n adem al zien. Lang leve m'n warme slaapzak. Het zeek wel de hele nacht. Ik lag zegmaar aan de rand van de tent en als ik m'n hand uitstak, voelde ik de regen hard neerslaan...

Om acht uur klinken de eerste tonen van 'Stairway to heaven' door het vochtige bos. Havard wekt ons met gitaarspel, een ideale manier om wakker te worden. Een paar meter verderop stroomt een beekje waar je je dan zo goed en zo kwaad als het kan in wast en je tanden poetst. Helemaal geweldig is natuurlijk om midden in het bos te mogen poepen. Met 14 mensen op pad is het een hele sport om elkaar niet te zien bij deze bezigheid.. haha...
We zaten al op ruim 600 meter en het is niet al te lang klimmen meer. Wel steil. Varens veranderen in mos, mos in heide, het wordt langzaam kaler. Onderweg krijgen we echt geweldige uitzichten over de fjord en Lofthus te zien.
(zie je de regenbogen links links boven en rechts rechtsmidden?)
Op zo'n 1000 meter eindigt de helling en begint de Hardangervidda. Meertjes, meertjes, meertjes en rots, mos, wat heide, bosbessen en modder... En het is er een stuk kouder. Havard neemt ons een stukje van de 'stig' (uitgezette toeristenroute gemarkeerd met leisteentorentjes en rode 'T's erop) af, naar de rand van de vidda, waar een waterval de diepte in valt. Echt supergaaf om op de rand te zitten, hoewel de meiden dat niet echt leuk vonden haha (moeders waarschijnlijk ook niet). Ik heb er een paar foto's gemaakt en hiervan een panorama laten maken. Hij is echt goed gelukt:
Helemal rechtsboven zie je de Rjukan waterval (Jesper: hier gaan we heen!) recht naar beneden vallen, dan verdwijnt hij en zie je hem rechtsonder terugkomen. Daar stroomt hij als de rivier de Opo verder naar lofthus dat je aan de fjord kunt zien liggen.
Daarna gingen we terug de vlakte op en moesten we langs tientallen grote en kleine meertjes lopen over de (gladde!) rotsen, soms door kleine stroompjes, soms door moerasjes en blubber. Die gasten liepen echt snel en vaak sjokte ik wat achteraan, ook omdat ik telkens foto's zat te klikken.
(rechtsonder zie je ons kamp aan het meertje)
Het was maf weer. Dan weer droog en warm, dan weer koud en regen. Die luitjes van m'n klas zijn echt watjes, ze liepen zelfs met wanten en mutsen aan. Werd het warm, dan moesten we weer stoppen omdat ze een trui uit moesten dan en als het koud werd of regende, moesten ze weer een jack aantrekken. Nou ja, het gaaf me elke keer tijd om het gat weer dicht te lopen. Deze dag hebben we iets meer dan 11 kilometer gelopen (met een zware tas toch nog redelijk wat) en we zouden het kamp naast een meertje opzetten. De tenten lagen dus nog ergens op de vidda. Ik offerde me weer op om met een groepje mee te lopen om die tenten op te halen, lagen die rotdingen dus nog 2 kilometer strompelen verder (en 2 kilometer terug). Afijn, ik bereikte ermee dat Idun en Sigrid (met wie ik de tent deelde), het eten kookten. Met Idun kan ik wel opschieten, Sigrid was zo'n beetje de enige van de groep waarvan ik had gehoopt niet bij in de tent te hoeven... Ze had er een beetje een handje van mijn taalhandicap te misbruiken en me geirriteerd aan te kijken als ik iets niet verstond. Ze probeerde mijn naam te veranderen in 'Johannes, hent' (Johannes, haal....(water of wat dan ook)) Niet echt relaxed, maar goed... De kale macaroni met gesneden hamburgers erdoor, een ui en plakjes kaas smaakte kjempegod (potstausend zegmaar) ;-) , maar was veel te weinig.. Op naar de bosbessen dus. Rond het 'toilet' groeiden er genoeg.... O ja, dat was ook nog grappig. Sigrid zegt opeens tegen mij: Jeg skal do. Ok, denk ik, dat heb ik verkeerd verstaan. Maar nee, ze pakt het toiletpapier en loopt de vlakte op. Jeg skal do - ik ga naar het toilet.... Charmant hoor, die Noorse dames... Het uitzicht vanaf het toilet was trouwens niet onaardig:

De avond was echt prachtig. Met al die wolken en langzaam ondergaande zon aan zo'n meertje voelde ik me God in Frankrijk. Moet je zien wat een avondlucht!!!!:
De tent was echt veel te klein. Zo'n 2,5 persoonstentje. Met moeite kun je er met z'n drieën naast elkaar liggen (net geen lepeltje, lepeltje) en Sigrid en ik liepen elkaar continu te duwen... :-S Het heeft de hele nacht geregend. Erg warm is het 's nachts niet, ik gok zo tussen de 0 en 5 graden.. Lang leve m'n warme slaapzak!
Dag 3. Ontbijt! Lekker, havregryt (havermout), met suiker en zelfgeplukte bosbessen. We gaan vandaag niet wandelen en de tent blijft op z'n plek. Hoera! Wat gaan we dan wel doen? Vissen... hmm, ok. Na een korte uitleg van Havard, waarbij hij mij helpt m'n vishengel in elkaar te zetten, verspreid iedereen zich over de meertjes. Onder het motto: zoek het maar uit. Ok, dus sjok ik eerst maar eens achter Kine aan om te kijken hoe zij het doet. Nou, die had dus al met 5 minuten beet. De hele klas bij elkaar. Kijk, zegt Havard, zo slacht je een vis. Hij steekt z'n vingers in de kieuwen van de nog spartelende vis en trekt z'n kop achterover totdat met een duidelijke krak z'n ruggegraat breekt en de vis niet meer beweegt. Die is dood. Vervolgens pakt hij z'n mes en snijdt de buik van de vis, forel trouwens, open, trekt de ingewanden eruit, drukt met een nagel de nieren (die bij de vis blijkbaar langs de hele ruggegraat loopt) eruit en hangt de vis op aan een tak. Nu jullie! haha... nou goed, ik zoek een mooi plekje op zodat niemand mijn gestuntel kan zien. Ja hoor, de eerste keer zit gelijk dat haakje aan een rots vast. Met een hoop gefriemel en getrek zit die weer los. Twee keer zie ik een vis langs m'n haakje schieten, maar bijt ie niet. De derde keer is het raak. Ik heb beet! De vis blijft wonderwel aan het haakje zitten. Ok, nu heb ik een spartelende vis aan m'n haakje op het droge. HELP! Wat nu? Kirsti is in de buurt en helpt me... Met trillende vingers (wat een watje haha) snijd ik dat arme beestje open en trek de ingewanden eruit. Ik stik bijna als de vis met open buik nog wat stuiptrekkingen krijgt. Als ik z'n kop eraf snijd, is ie in elk geval zeker dood. Hoera, m'n eerste vis!!!

Na deze nieuwe ervaring vind ik het wel genoeg en sjok terug naar de tent. De hele middag hebben we in het zonnetje aan het water gezeten, heeeerlijk. Die dames kakelen er echt op los en het is een sport te volgen waar ze het over hebben. Marte had wel 10 vissen gevangen, dus we hoefden in elk geval niet van de honger om te komen. Lunch is ook iets grappigs. Ze hebben hier dus ook brunost, ofwel bruine kaas. En nee, dat hoeft niet persé die geitenkaas te zijn. Het is een soort kaas waar bruine suiker ofzo doorheen is gegooid. Kine at een boterham met brunost met jam. Ik nam een hapje, maar gatver, dat is echt niet te eten! De rest van de middag heb ik heerlijk aan het meer gezeten en met een bootje het meertje over geroeid. Superhelder water trouwens en goed te drinken.
Ja, het leven is vervelend hier! ;-) Die bosbessen smaken trouwens echt lekker! Ik heb er volgens mij een paar honderd van gegeten.
Dit was onze waterkraan.
Maar goed, die vissen moesten dus wel opgegeten worden. Kop eraf en hup in de pan. Wat een onsmakelijk gezicht... Uiteindelijk viel het reuze mee en was het goed te eten. Huid eraf en het vlees van de ruggegraat afschrapen. Forel lijkt qua kleur en smaak een beetje op zalm.
We zaten maar een paar honderd meter van de rand van de vidda af en in de verte zag je wolken uit de diepte opstijgen, echt apart. Het leek een beetje op scenes uit Lord of the Rings. 's Avonds heeft het de hele tijd geregend en ik ben dan ook al om half 10 naar bed gegaan... Alles stonk naar vis haha....
 Sigrid en Idun in onze luxueuze tent (ahum)...
Dag 4. Acht uur klinken de eerste tonen van 'stairway to heaven' weer over de vlakte. Goddelijk om zo wakker te worden. Ik denk daar als enige zo over, want bijna iedereen heeft een te dunne slaapzak en waar ik in enkel m'n onderbroek bijna wegzweet, wordt iedereen brak en koud en stijf wakker... Joepie, havregryt, roep ik cynisch. Idun kijkt me serieus aan. Lekker toch? zegt ze... hahaha, schitterend. Al die meiden stormen verlekkerd op die haverbrei af. Tis niet vies hoor, maar het komt je gauw je neus uit en de laatste hap is goed doorslikken geblazen... We mogen de tenten weer laten staan. YES! Deze dag hebben we een voettocht van 12 kilometer gemaakt. We hebben allemaal een kaart gekregen van de omgeving en in groepjes kregen we omstebeurt van Havard (die eerste a moet trouwens een rondje boven, maar het is zo irritant invoegen elke keer) een punt aangewezen op de kaart waar dat groepje de hele klas dan heen moest sjouwen. En ik mocht de GPS niet gebruiken! :-) Onderweg rukt Havard wat planten en bloemetjes uit de grond en vertelt wat over naam en waarvoor het gebruikt wordt/werd. We lopen op een godsvermogen: overal rendiermos, paddestoelen en andere voor ons zeldzame bodembedekkers. Ik ontwijk heel voorzichtig alle mooie paddestoelen, maar de rest banjert overal doorheen. Ok... Het eerste stuk is het nog aardig koud als we langs een bergriviertje lopen. Een paar keer moeten we het water doorsteken.
In de regen hebben we gelunched aan een meertje. Om warm te blijven hebben we Noorse varianten op 'hoofd, schouders, knie en teen' en soortgelijke versjes gedanst. Sigrid, Idun en ik moesten de groep over een bergwand leiden. Dat ging dus langs wat sneeuwplukjes (de aller, allerlaatsten) en over spiegelgladde leisteenwanden.. Moeders, je zou je helemaal uit kunnen leven hier, duizenden leistenen, groot en klein. Het was in elk geval flink klimmen. Top was de Sylfestnuten, op 1434m. Dit is 1 van de hoogste punten in de omgeving en we konden prachtig om ons heen kijken tot over de Hardangerfjord en aan de andere kant een heel eind de vidda op, die iets weg heeft van een canyons. Allemaal laagjes waarin stroompjes en watervallen kloven hebben uitgesleten. Voor de rest zijn het allemaal meertjes die in elkaar overstromen totdat het water in een waterval de vidda afvalt, de fjord in.






Daarna was het echt retesteil afdalen... Ik ben een paar keer bijna uitgegleden en zonder bergschoenen was het echt niet gelukt. De zon brak door en met een blauwe hemel was het prachtig lopen. We mochten zelf onze route naar het kamp terug bepalen... Ik heb een mooie wandeling gemaakt, deels over de toeristische route, deels dwars door het veld. Met hulp van de GPS was ik daardoor als eerste terug en heb heerlijk liggen zonnen aan het meertje.
's Avonds hebben we kale rijst met gesneden hamburger, wat ui en een plakje kaas gegeten. jammie.... lang leve de bosbessen zullen we maar zeggen...
Wel weer een mooie avondlucht:
En vandaag zijn we dus weer teruggekomen. In slechts 2 uur en 15 minuten hebben we 9 kilometer gesjouwd, inclusief de rete-rete-rete-steile afdaling van 1000 naar 100 meter. Tering, wat lopen die gasten snel. Met de tas op je rug wordt je ook wel vooruit geduwd en m'n tenen waren helemaal rood. Onderweg heb ik nog een paar plaatjes geschoten:



De dagen vliegen hier echt voorbij. Het was wel lekker om na 5 dagen vol nieuwe ervaringen (en een hoop Noorse woorden erbij) weer op de school terug te komen en weer te kunnen douchen. Helemaal relaxed was dus dat het postpakket was aangekomen met onderbroeken, sokken, extra kleding, pindarotsjes (met dank aan Sjoerd) en hagelslag (met dank aan Maarten) en nog veel meer... Super bedankt daarvoor! Daarnaast heb je weer even wat privacy... Nadruk ligt hier wel heel erg op alles samen doen en het kameraadschap wordt (zeker in de liederen die worden gezongen) ook iets té veel benadrukt naar m'n mening. Maar goed, wat me niet aanstaat laat ik langs me heenglijden en doe net alsof ik het niet versta. Zo ook een evaluatie schrijven waarin je moest zeggen wat je leuk, minder leuk enzo vond... Dat gaan ze dan in een envelope doen en aan het einde van het jaar weer terugtoveren en oplezen.. Dat heb ik toch wel een beetje gehad. Ik ben hier meer om van de cultuur te leren, de taal te leren, natuur te zien en mooie plaatjes te schieten. Sociaal zijn hoort erbij en gezamenlijk dingen doen vind ik erg leuk, maar niet om alles samen te delen. Het is daarom fijn om nu even weekend te hebben (afgezien van les morgenochtend tot 12 uur). Ik denk ook heel erg veel aan alle lieve mensen thuis en probeer zoveel mogelijk van de mooie ervaringen te delen... Hoewel je het pas echt meemaakt als je hier bent.... Nu dus even weekend, maandag (of dinsdag, dat weet ik niet zo precies) gaan we weer, dan voor maar liefst 10 dagen!!! Ben benieuwd hoe dat gaat bevallen.. Vanzelfsprekend horen jullie dan weer! Bedankt iedereen voor alle mailtjes en kaartjes en we blijven natuurlijk in contact...
Ha det!
Cees.
ps: hieronder het kaartje van wat we hebben afgelegd:
|