Het pubbezoek van zaterdag legde de school zo'n beetje de hele zondag lam: veel meer dan uitslapen hebben we niet gedaan. Behalve vergaderen met de friluftslivklas wat we zouden gaan doen. 'Er komt een storm aan, dus op toer gaan is misschien niet zo slim' begon Håvard voorzichtig. Geheel volgens het draaiboek besloten we toch te gaan, want 'we' hadden zo'n zin. Met kletterende regen scheurden we met de minibus voor de zoveelste keer de fjord af. In 1,5 uur reden we een flink stuk voorbij Odda en parkeerden de minibus langs de E134 richting Haugesund. Regenpakken aan en lopen maar!
Hier zijn we geweest:
Het goot werkelijk met pijpenstelen. Onderweg zagen we al hoe verschrikkelijk woest de watervallen en bergrivieren te keer gingen. Ook de Låtefoss passeerden we weer, even na Odda. We zijn even snel gestopt voor het kieken van een fotootje:
Het paadje waarover we naar boven liepen was veranderd in een modderwaterval en je moest goed oppassen niet uit te glijden. De bergen lijken veranderd in gigantisch grote verzadigde sponsen waar uit elke porie water spuit. Tig watervallen en beekjes die niet op de kaart stonden (omdat ze er normaal niet zijn) stroomden over de aarde en tussen de bomen door. Hier en daar zakten m'n schoenen tot aan de enkels in de modder weg.
Op 500 meter hoogte konden we even uitlekken in een schuilhut voor een korte lunch. Niet te lang, want het was daarboven toch redelijk fris. Klappertandend pakten we gauw de rugzakken weer op. Op naar de sneeuwgrens, daar regent het tenminste niet!
Het regende er inderdaad niet, maar de sneeuw die er lag, was behoorlijk nat. Dankzij de sneeuw konden we niet goed zien waar de beekjes stroomden en af en toe verdween je schoen diep onder de sneeuw in het water.. Lekkerrr... Het was wel een prachtige omgeving om in de wandelen en met elke meter die we stegen, werd de hoeveelheid sneeuw meer.
In totaal was het maar zo'n 3,5 kilometer lopen naar Simlebu, waar 2 onbemande zelfservice hutten stonden van de Haugesund Turistforetning, op een prachtige locatie.
We waren de eerste gasten sinds oktober. Binnen was alles echt superschoon. Een kast vol proviand (dat je dan moet kopen), kant en klare houtblokken voor de kachel (hadden we nodig, want het was maar 9 graden binnen), drooghok, keukentje, goede bedden, prima voor elkaar! Even nadat we binnen waren, werd het alweer donker en terwijl buiten een sneeuwstorm raasde, vermaakte we ons binnen bij het kaarslicht met goed eten en kerstliedjes zingen. Tot laat in de avond hebben we gelachen en gepraat, totdat we onze tanden moesten poetsen. Het toilet was in de andere hut, zo'n 50 meter verder. Buiten was het echter pikkedonker:

Toen Stine de voordeur open deed, werd deze gegrepen door de keiharde wind en rukte Stine met zich mee naar buiten, die uitgleed over het ijs op de veranda. haha... Er was 2 man voor nodig om de deur weer dicht te krijgen, zo hard waaide (en sneeuwde) het. Toen Håvard ook nog eens aankwam met het verhaal dat er eens een dode Deense man op het toilet in de andere hut was gevonden, hoefde ik niet meer. Noem me bang, maar ik ga echt niet in het pikkedonker tijdens een storm in m'n eentje zo'n hut in en naar zo'n toilet waarbij alles in het diepe valt. Zeker niet toen Thorolf zei dat je niet in het raampje bij het toilet moet kijken, omdat je dan een schim van jezelf ziet... Ik kan je wel vertellen dat plassen bij windkracht 8 best lastig is..... haha... Toen we de volgende ochtend wakker werden, lag er dan ook aanmerkelijk meer sneeuw en hingen de ijspegels aan de dakgoot.



We hebben lekker uitgeslapen en uitgebreid ontbeten. Even voor 12-en begonnen we aan de tocht terug naar beneden. Er lag duidelijk meer sneeuw en hier en daar was het lastig lopen. Op een gegeven moment zakte ik met m'n been weg in de sneeuw totaan m'n middels en lag ik vast. Toen ik mezelf loswrikte, viel ik voorover en rolden met 2 koprollen naar beneden. haha... met ski's was het makkelijker geweest. Onderweg een paar plaatjes geschoten:
De sneeuw was een stuk verder naar beneden gekomen (tot zo'n 500 meter), waardoor we minder lang in de regen hoefden te lopen. Nog steeds worden we continue geteisterd door grijze wolkenmassa's. Maar zolang er sneeuw uitkomt vind ik het niet erg. Gisteren had ik een droom dat we een blauwe lucht hadden en ik moest lachen om m'n eigen ongeloof: blauwe lucht, dat kán helemaal niet! haha..
Tijdens de laatste kilometer hadden we een mooi uitzicht over de E134, die slingerend het water volgt dat zich via enkele spectaculaire watervallen naar beneden laat vallen.
Beneden bij de rivier wachtte de bus en scheurden we de 1,5 rijden terug naar Lofthus. Een prachtige tocht!
Vanmorgen werd ik even voor 7 uur ruw wakker geschud. De deur vloog open en zo'n 8 mensen in witte gewaden kwamen al zingend de kamer binnengestormd. Omdat ik mijn lenzen niet in had en geen idee had waarover het ging, dacht ik eerst dat de Ku-Klux-Clan (of hoe je dat schrijft) m'n kamer binnen kwam stormen en me wilde vermoorden. 'Ikke drep meg' wilde ik nog uitroepen. Het bleken echter de leraren en schoolassistenten in witte kleden te zijn met kaarsen op hun hoofd die het Sankta Lucia feest vierden en zongen:
'Svart senker natten seg i stall og stuer.
Solen er gått sin vei, skyggene truer.
Inn i vårt mørke hus stiger med
tente lys Sankta Lucia,
Sankta Lucia.'
En één van de leraren had een mandje met een warm broodje met rozijnen bij zich. 'Het ontbijt is om 9 uur ipv 8 uur, slaap maar lekker verder' Ok, Santa Lucia rocks! haha.. En om 9 uur hadden we een giga uitgebreid ontbijt. Gedekte tafels, croissants, broodjes, geruld ei, lekker beleg, warme chocolade melk, niet normaal! We hadden een uur om te ontbijten bij kaarslicht, onder het genot van Kerstmuziek, waarna het gewone schoolprogramma werd hervat. De Kerstsfeer zit er goed in. Dus, onthouden: 13 december is het Sankta Lucia!
Jullie zijn weer op de hoogte, tot de volgende update!
Cees.
|