We hebben alweer een aardig gat geslagen in december. Wat is er de afgelopen week gebeurd? Vorige week maandag hebben we weinig gedaan: de laatste rommelvan de bruiloft opgeruimd en wat theorie gehad over het maken van sneeuwholen en iglo's (mocht er in januari genoeg sneeuw liggen). We hadden geen zin om dinsdag nog een dag binnen te zitten, dus zijn we met friluftsliv naar Odda gegaan om te gaan wandklimmen. Wel grappig, dat was in een sporthal die was uitgehouwen in een berg, het leek eigenlijk meer op een bunker. Na ruim een uurtje waren we uitgeklommen en zijn de meiden wezen shoppen in Odda, waarna we met z'n allen pizza hebben gegeten bij Peppes... Zomaar een doorsnee dag uit het leven van een friluftsliv-student... ;-)
En woensdag zijn we naar Skåro gegaan. Ik wist eigenlijk niet wat ik ervan moest verwachten. Hemelsbreed ligt het maar dertig kilometer van Lofthus af, maar we hebben er drie uur over gedaan om er te komen.
Een kwartier rijden naar Kinsarvik, een uur varen naar Kvandal en nog eens een goed half uur rijden later kwamen we aan in Porsmyr, een gehucht van een paar huisjes weggestopt aan één van de allersmalste uitlopers van de Hardangerfjord. Er loopt geen weg naar Skåro. In Porsmyr parkeerden we de minibus en laadden in de regen alle tassen over op een gammele oude boot met een nog oudere schipper aan het roer, die ons 20 minuten varen verder de fjord op bracht. Onderweg prachtige uitzichten en watervallen.
linksboven de boot van Porsmyr naar Skåro
Op de foto hierboven de aanlegsteiger waar we werden gedropt. Ergens daar boven op de bergwand moest 'Jon' wonen, een 81-jarige man, die de leerlingen van de school elk jaar een paar keer bezoeken, elke keer met een ander groepje. De 'oprit' van z'n huis loopt vanaf de fjord slingerend over de bergwand langs diverse watervallen tot zijn huis op zo'n 300 meter hoogte. Met de vele regen was het goed oppassen om niet uit te glijden over de gladde stenen, modder en tientallen kleine en grote stroompjes die van de bergwand naar beneden klaterden.
Rechtboven het huis van Jon, opdoemend vanuit de mist.
De opkomende mist gaf een mysterieuze sfeer aan het geheel. Een kluizenaar konden we Jon misschien niet noemen, omdat hij regelmatig gasten ontvangst, maar hij woont absoluut op een kluizenaarslocatie. Hoge bergwanden rondom, een fjord diep beneden en watervallen die vanaf de sneeuwgrens langs de rotsen naar beneden klateren.
Tijdens het klimmen was het gelukkig droog, maar al gauw kletterde de regen alweer naar beneden. De eerste dag hebben we vooral binnen gezeten en gekaart in de enige ruimte van het houten huis waar het warm was: bij de kachel in de keuken. Superknus om met z'n allen lekker te relaxen, te kaarten, samen te koken en te eten, spelletjes te spelen, te discussiëren en te luisteren naar de verhalen van de oude Jon, die ik vanwege z'n dialect helaas niet helemaal kon volgen. Leraar åsmund was mee en had houtwerk meegenomen, zodat we kleine houten doosjes konden maken, geheel naar Vikingtraditie.

De 2e dag hebben we eerst uitgeslapen. Het regende wat minder, zodat we een kleine wandeling konden maken (degenen die daar zin in hadden. Vet relaxed dat je zelf mocht bepalen wat je wilde gaan doen). We zijn met een paar luitjes wat verder de berg opgewandeld. De sneeuw ligt nog niet echt laag en we hadden zin om tot boven de sneeuwgrens te klimmen, hier op zo'n 500 meter nu. Onderweg hadden we prachtige uitzichten op de bergwanden en over de fjord.
Rechtsboven Skåro, het huis van Jon.
Echt fantastisch zo'n wandeling. Terwijl de rest wachtte, ben ik door een stukje bos gelopen en over wat rotsen geklauterd om bovenstaande 2 foto's te maken. Je voelt je echt nietig temidden van deze dramatische natuur en overweldigende hoogteverschillen en schoonheid. De tijd staat stil aan deze uitloper van de Hardangerfjord. Niets is hier veranderd de laatste 100 jaar en er heerst een volkomen rust. Geen verkeer, geen drukte, geen mensen (behalve wijzelf), geen beschaving. Als je stilstaat hoor je enkel de watervallen ruizen en de wind langs de bergwanden waaien...
Bjørn-Erik, Jon, Kim en Stian
Eenmaal terug bij Jon konden we rond de houten tafel kruipen voor een kop warme chocolade. De rest van de dag hebben we geslapen, kaart gespeeld, gepraat en gelachen en heerlijk tot rust gekomen. We hebben diep respect gekregen voor de manier waarop Jon hier woont en leeft in alle rust en eenzaamheid. Vrijdags was het een stuk slechter weer en hebben we bijna de hele dag binnen gezeten. Nina, Jorid, Lisa en ik hebben nog even een kleine wandeling gemaakt. Iets voorbij het huis van Jon ligt een gigantisch rotsblok waarbovenop volgens Jon een gouden ring moet liggen. Vanwege alle nattigheid lukte het ons helaas niet om bovenop het rotsblok te komen en te kijken of het verhaal waar was.

linksboven Jon en mij. Jon had een paar bijna onmogelijke puzzelspelletjes gemaakt, waarbij die gekleurde draaikubussen (weet ff niet hoe ze heten) een peuzeschil zijn. Linksboven zie je hoe Jon mij uitlegt hoe je het koperen staafje bevrijd uit een stuk of 8 ringetjes die ook weer aan koperen staafjes vastzitten. Nog niemand was het gelukt...
Verder is er eigenlijk niet zo heel erg veel te vertellen, het ging toch vooral om de sfeer en gezelligheid die we met elkaar hadden. Erg fijn om even uit de schoolsfeer te kruipen, uit te kunnen slapen, te ontspannen en het gezellig te hebben met een kleine groep middenin een prachtige omgeving. We hebben veel gelachen en lol gehad. Ondanks dat we 4 dagen niet konden douchen, vonden we het toch jammer om weer terug te moeten keren naar school. Nog een groepsfoto:
Linksboven: v.l.n.r. van boven naar beneden: Stian, Jon, Kristine, Lisa, Therese, Johannes, øystein, Nina, Bjørn-Erik, Jorid en Kim.
Er restte ons nog wel een mooie wandeling naar de fjord.
Na een paar minuutjes wachten kwam zoals afgesproken de boot en vaarden we terug naar de beschaving. Het waren een paar heerlijke dagen waarbij we ook de gelegenheid kregen om elkaar veel beter te leren kennen. Een unieke ervaring.
's Avonds zijn we met een groot deel van de school uitgegaan naar de pub. We mogen nauwelijks meer naar de pub, dus er was grote animo. Haha, enorm gelachen, want die Noren kunnen echt niet drinken... Alleen maar atten en na 2 biertjes al lazerus... Gigantisch leuk om te zien hoe de meest serieuze figuren op bizarre wijze uit hun dak kunnen gaan. Maar sommige dingen moet je gewoon lekker voor jezelf houden! ;-)
Jullie zijn weer op de hoogte. Het is een beetje de vraag wat we komende week gaan doen, want er komt een zware storm richting Vestlandet. We zien wel!
Ha det!
Cees.
|