Maandag was het dus petweer en gingen we skiën omdat iedereen dat zo graag wilde. Dinsdag was het prachtig weer, blauwe hemel, en toen zaten we op school.. grmpf... We hebben fjellbrød gebakken. Brood voor op lange tochten, brood dat goed vult, vol vezels zit, nootjes, rozijn, stukjes chocola, brood dat niet rijst, brood dat zo keihard is dat we het in stukjes moesten zágen en als een blok beton op de bodem van je maag valt. Maar dat schijnt ook de bedoeling te zijn.... haha.
Verder hebben we ons gisteren nog even voorbereid op de tocht van vandaag, lekker skiën! We zijn naar Tråstølen gegaan, een kleine 1,5 uur rijden:
Grotendeels dezelfde weg dus die we maandag ook hebben gereden. Maandag stopten we op 800 meter, nu reden we door tot ruim boven de 1200 meter en parkeerden de bus bij een toeristenhut langs de weg. Daar pakten we de spullen uit voor een tocht van zo'n 13 kilometer:
Ik was blij dat ik m'n zonnebril weer terug had gevonden op school en meegenomen, want ALLES was wit daarboven. Er groeit geen bos en het enige dat het witte breekt zijn een paar eenzame rotspuntjes die boven de ruim 50cm sneeuw uitsteken.
(rechtsboven rijksweg 7 die over de Hardangervidda loopt)
Ik had geen idee hoe koud het was, maar het waaide niet hard en het voelde totaal niet koud. Dus onder die latten en gaan met die banaan! De hele klas stond werkelijk te popelen om op pad te gaan. We gingen recht de vlakte op. Maandag hebben we nog een weg gevolgd, maar vandaag gingen we de vrije natuur in.
Gelukkig was de sneeuw hartstikke droog, zodat ik niet zo doorweekt raakte als afgelopen maandag. De hemel was bedekt met wolken, waardoor het onderscheid tussen wolken en sneeuw erg lastig was. Alsof ik op een witte maan rondgleed! De volgende foto geeft er wel een goed beeld van:
Hoewel het landschap redelijk vlak leek, is het in werkelijkheid bezaait met tal van hellinkjes. Naar boven is al lastig - ik heb vandaag geprobeerd te leren om schaatsbewegingen te maken met die latten - omlaag is helemaal een ramp. De sneeuw is dus los, want het is geen piste en die latten zijn lang en smal, waarbij je schoenen alleen met de neus vastzitten. Probeer dan maar eens te sturen! haha.. Ik ben echt vaak onderuit gegaan. Op de volgende foto zie je een afdalinkje waarbij iedereen naar beneden stuntelt. Even later lag ik ook op m'n plaat:
Achteraan sjokkend in de loipes die de anderen hadden gemaakt, genoot ik enorm van dit prachtige landschap, wetende dat je dat misschien heel anders ziet bij -20 en veel wind. Maar goed, zo was het vandaag gelukkig niet.
Na iets meer dan een uurtje zwoegen stopten. We hadden van die sneeuwscheppen meegenomen en Håvard toonde ons hoe je eenvoudig sneeuwblokken moest maken. Even later stonden we allemaal druk te scheppen en te slepen om een groot hoefijzervormig windscherm van sneeuwblokken te maken. En dat scheelde enorm, want de wind was opgestoken en dan voelt alles een stuk kouder. Aan de luwzijde van het sneeuwscherm maakten we bankjes en zo hadden we een prachtige plek om te lunchen.
Met een klein gaatje in de wolken liet de zon zich even zien. Het landschap had iets weg van het strand. Hele dunne sneeuw werd als fijn zand vlak boven de grond voort geblazen over het witte landschap.
Na een lange pauze stapten we weer op de latten. Ik merkte wel dat ik deze sport nog niet gewend ben. Ietswat onhandig en slungelig strompelde ik vooruit en al gauw hing ik weer achteraan.
Het is wel een grappig gezicht, zo'n treintje achter elkaar of niet?
Plotseling stond Kirsti stil en wees naar de horizon: rendieren! Heel ver weg, met de ogen dichtgeknepen kon je inderdaad een 15-tal of meer zwarte stipjes zien die bewogen. Gaaf: wilde rendieren! De rendieren die ik tot nu toe in Lapland heb gezien waren allemaal tam en behoorden toe aan iemand. Hier op de Hardangervidda leeft de grootste overgebleven populatie wilde rendieren. Met de wind van voren probeerden we iets dichterbij te komen, zonder ze te storen. Twee heuveltjes verder (en kramp in de bovenbenen) konden we ze beter zien. Nog steeds ver weg, maar ik heb toch geprobeerd een foto te maken:

Dankzij dit extra lusje waren we sinds de pauze nog niet veel verder teruggekomen. Inmiddels was het al 3 uur en met een uur zou het al donker worden. Het tempo ging wat omhoog en het viel me niet me te volgen. We gleden veel over wat schuine hellinkjes, waardoor ik telkens weggleed. De vermoeidheid sloeg toe en ik voelde me net als een kind van 5 dat leert schaatsen met ver doorgezakte enkels, wild krassend over het ijs, maar geen meter vooruitkomen. Ik ging een paar keer onderuit. haha... Toch vond ik dit minder erg dan bij de wandeltochten waar ik soms ook helemaal gesloopt was. Misschien omdat dit nog nieuw is. Desondanks was ik wel blij toen ik de weg weer zag, die we op een afstand van 100m volgden terug naar het busje. We kregen er nog een kleine afdaling bij cadeau waarbij ik wonderbaarlijk niet onderuit ging en krijsend van vreugde naar beneden zoefde: dit is leuk!

Ik was echter zeer blij toen ik de hut en het busje weer zag en kon uitrusten: compleet gesloopt. Misschien ook dankzij de verkoudheid die ik van de week op school heb opgelopen. 3/4 van de school loopt te hoesten, proesten en niezen. Gezellig. We kwamen in de schemer terug bij het busje en toen we onderweg waren, werd het al gauw donker.
Op school renden we de keuken in voor warm eten. Gelukkig, goed eten, Lapskaus! Veel beter dan de laatste 2 dagen. Maandag hadden we iets dat letterlijk vertaald 'vleespudding' heet en nog het meest lijkt op een groot blok balkebrij. Ik heb me er niet aan gewaagd. Gister was het toppunt. We kregen een soort van aardappels die zeer lang in een bepaald mengsel van melk en andere dingen had liggen weken en er daardoor uitzag als fiskeboller die over de datum waren en smaakten als spons. Daarnaast stond een bak met dingen waarvan ik eerst dacht dat het harten waren omdat er allerlei dingen uitstaken. Maar het bleek iets van ruggemerg met wat vlees eraan te zijn ofzo. Daarbij kon je dan een soort gele gekookte en in plakken gesneden kool krijgen en wat bacon. Fijn! Maar goed, de Lapskaus van vandaag smaakte een stuk beter.
Morgen doe ik wat rustiger aan en hoop ik ook van die verkoudheid af te komen zodat ik helemaal fris vrijdag op excursie naar Bergen kan gaan.
Jullie zijn weer op de hoogte!
Vi snakkes,
Cees.
|