Zo lijkt de winter in aantocht, zo is het weer mooi weer. Met een week nazomer in het vooruitzicht, als je de voorspellingen mag geloven, propten we ons gisteren in het minibusje voor een 2-daagse wandeltocht naar Trolltunga, oftewel de Tong van de Trol. Een uitzichtpunt met een hoog reisgidsgehalte. Tyssedal is een plaats net ten noorden van Odda en daar reden we het Tyssedal in, dat voornamelijk wordt gekenmerkt door electriciteitsmasten, een stuwmeer en in een buis gepropte waterval. In Tyssedal wordt veel stroom opgewerkt en de smeltfabriek aldaar is een grote afnemer. Op 400 meter hoogte werden we uit het busje gegooid en mochten we gaan wandelen. Dit is wat we de afgelopen 2 dagen hebben gewandeld (heen en terug), in totaal een kleine 25 km.
Vanaf het meer gaat een werkelijk retesteil spoorlijntje omhoog, de Mågelibanen (450m naar 850m hoogte). Vanzelfsprekend namen wij deze niet (was trouwens gesloten), maar namen het eveneens retesteile onderhoudspadje door het bos omhoog.
Onderweg kwamen we een paar honderd jaar oude boom tegen (waar ik natuurlijk in moest klimmen) en nog meer natuurschoon.
Het dal verdween snel onder ons en met de zon erbij had je een prachtig uitzicht over de omgeving. In de verte konden we nog net een glimp van de fjord opvangen, terwijl de grote ijsvlakte Folgefonn al zichtbaar werd bovenop de bergwanden aan de overkant van de fjord.
Met de Mågelibanen achter ons, werd het even wat vlakker. In dit Mågelidal staan her en der wat vakantiehuisjes verspreid.
Hierna ging het weer flink omhoog naar een rotsvlakte waar aan de afgevlakte vormen te zien volgens mij vroeger een gletsjer op moet hebben gelegen. Duidelijk was te merken dat de Noren een luie herfstvakantie hadden gehad. Puf puf, oef oef, ging het continu. Met de wandelkilometers van mijn herfstvakantie in de benen, plus het feit dat het prachtig weer was en m'n rugzak superlicht gepakt, vloog ik de klas vooruit (voor het eerst trouwens, normaal sjok ik achteraan).



Dankzij dit geweeklaag werd er na het hoogste punt (op zo'n 1170m) uitgebreid gestopt en gelunched. Hoewel we nog niet eens op de helft waren, pakte iedereen z'n slaapmatje, rolde dat uit en legde zich in de zon neer om er vervolgens en masse een uur lang niet vanaf te komen... Het beeld van die stoere Noor wordt elke tocht meer afgebroken. Maar goed, lekker liggen in de zon is natuurlijk ook niet verkeerd. Ondertussen waren we dus flink boven het meer (Ringedalsvatnet) uitgestegen en de uitzichten waren fantastisch. Op één van die bergwanden moest dus de uitstekende rots liggen die Trolltunga wordt genoemd. Ik kon hem niet ontdekken van verre.

Nadeel van deze Noorse (sorry, blijf er wat op doorgaan) aanpak was dat door het vele en vooral lange pauzeren (elke km stonden we wel 5 á 10 minuten stil), de zon inmiddels al aardig gezakt was. Het dal lag al volledig in de schaduw en dat was wat jammer, want nu zouden de uitzichtfoto's waarschijnlijk donker worden. Ik ben daarom maar voorop gaan lopen om het tempo er een beetje in te houden. Maar goed, tochten naar uitzichtpunten vinden de Noren hier wel leuk, maar zoals ze zelf al zeiden is het meer iets voor de toeristen. 'Onderaan de Trolltunga moet volgens mij een hoopje Nederlanders en Duitsers liggen die er vanaf zijn gevallen,' zei Havard al voor de grap voordat we aan de tocht begonnen.
Het laatste stuk ging over een maanlandschap van enkel rotsen en wat waterpoeltjes. Sommige rotsen waren heel vreemd uitgesleten.
En na 12 kilometers sjouwen kwamen we dan eindelijk bij de Trolltunga. En zeg zelf: tis de moeite waard of niet?
En ja, mam, ik heb helemaal op dat puntje gezeten. En ja, mam, er werd aan de veiligheid gedacht, want we werden met touwen vastgeketend die zo waren afgesteld dat je net niet over het randje kon vallen. Desondanks durfde lang niet iedereen naar het randje toe en klonk om de haverklap een 'O, Herregud'
(linksboven de afgrond naar beneden, rechtsboven zie je mij op de plek waar de foto's zijn genomen)
De rots is groter dan je zou denken en omdat je vanaf de rots de afgronden niet kunt zien, is het helemaal niet zo eng. Daadwerkelijk op het randje gaan zitten is echter een ander verhaal. hehe. Maar ik deed het toch. :-p
Die tent stond er trouwens voor de show. We hebben ook nog met de hele klas op de rots gestaan, hopende dat de rots niet zou afbreken onder het gewicht.

Inmiddels was de zon achter de bergen verdwenen en werd het heel snel heel koud. Een kilometer terug hadden we bij een watertje een goede overnachtingsplek gezien. Omdat er fantastisch weer was voorspeld, hadden we de gok genomen GEEN tenten mee te nemen. We rolden slechts ons slaapmatje uit en vouwden ons in de slaapzakken. Na een macaronimaaltijd werd het snel donker. 't Was echt gaaf onder de blote hemel te liggen. Een bijna volle maan kwam op vanachter de bergen, zodat het niet echt donker werd. Terwijl de Noorse meiden met een thermo-onderbroek, wandelbroek, thermo-ondershirt en een dunne trui met daarover dikke wollen trui aan nog steeds rillend in hun slaapzakken lagen, haha, volstond bij mijn zware en dikke slaapzak enkel een onderbroek en shirtje. Ik heb het heerlijk warm gehad deze nacht, terwijl het naar m'n schatting zo'n 3 tot 5 graden was. Schitterend om onder de sterrenhemel te liggen!!! De wind was wel koud, dus het koordje werd strak aangetrokken. Enkel m'n neus en ogen staken uit de slaapzak. Ik ben 's nachts een paar keer wakker geweest en het was prachtig om te zien hoe o.a. de Grote Beer (die hier VEEL beter te zien is) z'n rondje langs de hemel trok om de Poolster. We hebben uitgeslapen tot maar liefst 9 uur, toen langzaam maar zeker het geklaag begon: 'sulten, sulten, kald, kald' Dat wordt nog wat komende winter.
Omdat gisteren de lichtomstandigheden dus niet ideaal waren, mochten degenen die daar interesse in hadden, nog een keer naar Trolltunga, waar ik gretig gebruik van maakte. De volgende foto's hebben we daar gemaakt. En ja, dat poppetje op de rand op alle onderstaande foto's, ben ik! :-D
En wat vinden jullie? Ben ik al een echte Noor geworden?
Hierna zijn we dezelfde route weer teruggelopen. De zon komt hier tussen 10 en 11 boven de bergwanden uit en met de zonnestralen die over de bergen het dal invallen, heb je om elke rots die je passeert weer een nieuw prachtig uitzicht.
Door alle training is 12 kilometer lopen op één dag niet eens zo heel ver meer. Voordat we de rotsvlakte op het hoogste punt passeerden, hebben we daarom weer uitgebreid in de zon gelegen en een lunchpauze van een uur genomen. In de zon is het best lekker, maar de wind is wel ijzig koud. Zolang je aan het wandelen blijft is het echter aangenaam en kan een thermoshirt of een dunne trui voldoen. Vanaf het hoogste punt heb je dus zoals gezegd een prachtig uitzicht op de Folgefonn ijsvlakte aan de andere kant van de fjord. Een paar foto's.
Het afdalen van 1150m naar 450m was zo gepiept. Langzamerhand krijgen we er steeds meer handigheid van rots naar rots te springen. Het laatste stukje hebben we op de houten trap langs de spoorbaan gelopen. Ik kan me niet heugen ooit zo'n steil spoor te hebben gezien. Het zijn 2 sporen, met elk een wagon die elkaar middels een staalkabel als contragewicht gebruiken.
Beneden stond het minibusje ons op te wachten en nog geen 3 kwartier later waren we alweer op school. Alwéér een tocht achter de rug, het vliegt echt voorbij. Wat de komende dagen gaan brengen is nog wat onzeker. Het wordt prachtig weer de komende dagen, maar Thorolf wilde opeens de fietstocht niet maken omdat hij dan niet genoeg bij z'n vriendin (die hier ook schoolassistent is) is. Beetje jammer natuurlijk, want ik had er erg zin in. FF kijken wat we daarmee gaan doen. Verder heb ik morgen en vrijdag 2 gewone schooldagen met 'mens en natuur' en 'volksdans' morgen en 'film' en 'voetbal' op vrijdag.
Ha det!
Cees.
|