Volgens mij is de eerste herfststorm losgebarsten. Al een paar dagen achter elkaar was het wat guurder weer, maar nu worden de laatste appels van de bomen geblazen. De wind loeit en regen slaat hard tegen het raam. Ik hoop dat Jesper droog is overgekomen in de jeugdherberg van Voss. Vanmiddag heb ik hem op de bus van Lofthus naar Kinsarvik gezet. Daar moest hij een uur wachten voor de boot naar Kvandal, vanwaar de bus naar Voss ging. Daar slaapt hij vannacht in de jeugdherberg om morgen met de trein naar Bergen verder te gaan. Daarna vliegen naar Oslo en verder naar Schiphol. En deze complexe verbinding was nog maar een ministukje van alle gekke openbaar vervoer capriolen die we de laatste dagen hebben uitgehaald. Een impressie van onze dagen van 3 oktober tot nu...
Maandag zouden we naar Kinsarvik gaan voor een wandeling langs de watervallen daar. Volgens het schema ging er behalve de extreem vroege bus van 06.50u maar 1 bus, om 8 uur. Dus stonden we tegen onze zin om half 7 op, het was immers nog 20 minuten (1,3 km) naar de halte. Om 8 uur was er echter geen bus en kwart over 8 nog niet. 'sk' stond er op het busschema, wat 'skuledager' betekent. Fijn, deze bus ging dus alleen op schooldagen.
De volgende bus zou pas rond enen weer gaan, dus sjokten we maar weer terug naar de camping (1,3 km). Dinsdag zouden we naar Bergen gaan, dus gebruiken de extra tijd maar om alle overbodige bagage (zo'n 20 kg) terug naar school te brengen (2,5 km heen, 2,5 km terug) en op de terug alvast wat boodschappen in Lofthus te doen. Daarna hebben we gelunched en sjokten we weer naar de bushalte (wederom 1.3 km). Deze bus ging gelukkig wel en 10 minuten later stonden we in Kinsarvik.
Na een kort bezoek aan het turistkontor voor wat inlichtingen, volgden we de rivier de Kinso, het dal uit, terwijl de fjord onder ons verdween.
Het lichtblauwe en waarschijnlijk ijskoude water raast kolkend naar beneden door het bos. Na een stuk asfalt veranderde het pad in een trail door het bos en over de rotsen naar de eerste waterval toe.
In Noorwegen wordt in 95% van de energie behoefte voorzien middels waterkracht. Behalve stuwmeren gebruiken ze hier ook watervallen voor. Deze worden dan in buizen gestopt, die aan turbines worden aangesloten. Natuurlijk is dat geen fraai gezicht, zo'n rij buizen langs de bergwand. Steeds meer proberen ze het in harmonie met de natuur aan te leggen. De Tveitafoss bijvoorbeeld heeft maar 1 buis, zodat de oorspronkelijke loop van de waterval intact is gebleven.
Langs deze buis klommen we steil omhoog naar de bovenkant van de waterval, vanwaar we een schitterend uitzicht hadden en de volgende plaatjes hebben geschoten:
in de verte zie je de Hardangerfjord
onze fotograaf... haha... maar het leverde wel mooie plaatjes op!
Na deze waterval was de volgende alweer te zien, de Nyastølfoss die zich van 500 meter zo'n 200 meter omlaag laat vallen.
Het pad slingerde over modderige paadjes door een dicht woud en spekgladde stenen zeer steil omhoog. Helaas kwamen we niet bij de bovenkant van de waterval uit. Maar ach, het meertje waar we wel uitkwamen was ook fantastisch, met uitzicht op de volgende waterval, de Nykkjesøyfoss, die zich zo'n 100 meter naar beneden laat vallen. Na alle foto's die we onderweg hadden genomen, moesten we oppassen op tijd om te draaien om de bus van kwart over 7 te halen. Verder dan dit meertje hebben we dan ook niet gelopen. Het was lekker ff te zitten en met knekkebrod te lunchen en te kletsen over 1001 dingen.
Na deze pauze zijn we in plaats van door het bos, via een zandweg weer naar beneden lopen, met onderweg nog een paar schitterende uitzichten op de watervallen.
Ondanks dat de totale tocht ruim 12 km was, kwamen we nog wat te vroeg in Kinsarvik aan, zodat we nog een goed half uur op de kade moesten wachten op de bus die ons terugbracht naar Lofthus, waar we nog een keer terug naar camping (de bekende 1.3 km) konden lopen. Tegen de tijd dat we moe maar voldaan in het huisje neerploften was het buiten al donker... Echt zin om nog wat te doen hadden we niet meer, maar we waren des te 'sulten' (hongerig), dus pakte ik toch maar de koekenpan ter hande om pannenkoeken te bakken. Ze smaakten heerlijk met de door Jesper gemaakte appelmoes met rozijnen, of met onze zelfgemaakte bosbessenjam. Een laatste keer genoten we van het uitzicht over nachtelijk Lofthus en de schitterende sterrenhemel boven ons. De volgende dag zouden we naar Bergen gaan...
Dinsdagochtend zou die achterlijke bus al om 06.50 uur vanuit Lofthus vertrekken, dus om 05.30 ging de wekker. Is dit vakantie? Voor een laatste keer sjokten we omlaag naar Lofthus. Precies op tijd reed er een weliswaar klein busje (zoals in Apeldoorn zondagochtend de eerste ronde mee wordt gereden) langsmet daarop 'Voss' vermeld, hij reed alleen door!! NEEEEE!!! Verbouwereerd zie ik het busje verder rijden, na 300 m piepend afremmen, keren en gelukkig toch nog langskomen. 'Bedankt voor het stoppen hè?' zeg ik tegen de buschauffeur. Rijdend langs het fjord zagen we het licht worden. In Brimnes moesten we het busje uit en mochten we overstappen op een gewone bus, die direct de pont naar Bruravik nam. Na een tunnel van 7,5 km en nog wat haarspeldbochten kwamen we in Voss aan. Na nog een treinrit van 1,5 uur stonden we dan samen weer in Bergen na 3 jaar, en dat al om 10 uur 's ochtends! We hadden dus heerlijk de tijd. Als eerste zijn we naar de vismarkt en natuurlijk Bryggen gelopen.


Ik geloof dat we alle toeristenshops op de Bryggen wel af zijn gegaan. Jesper wilde nog een muts hebben, en ik had ook nog een muts en trui nodig. Na Bryggen zijn we het centrum iets uitgelopen door een paar oude straatjes, waar de houten huisjes dicht op elkaar staan. Schitterend, al die kleine weggetjes tussen die oude witte houten huisjes. En tussendoor heb je een prachtig uitzicht over de stad.
Daarna zijn we naar de Floibanen gegaan. Het geld vloog erdoorheen de afgelopen dagen, zeker met al die bussen, boten en treinen, dus een retourtje naar het uitzichtpunt (10 euro p.p.) was te duur. Dan maar een enkeltje, we lopen wel naar beneden!
Vanaf het uitzichtpunt heb je een prachtig zicht over de stad en we haalden herinneringen aan 3 jaar geleden op. Net zoals toen hebben we even in het veel te dure restaurant gezeten voor een kopje chocola ditkeer, met een muffin... en hebben we een hele tijd na zitten kletsen over 3 jaar geleden.
De weg naar beneden was misschien wel een paar kilometer lang, maar slingerde prachtig door het bus, met doorkijkjes over de stad.
Terug in het centrum zijn we naar 'Galleriet' gegaan, het winkelcentrum waar we 3 jaar geleden 2 doodgewone bosjes bloemen kochten voor 'slechts' 35 euro. De bloemen waren zelfs nog iets duurder geworden. Verder leek het centrum er nog precies hetzelfde uit te zien. In de haven hebben we nog even gezeten voor een korte lunch, genietend van het zonnetje en het uitzicht over het water, de bootjes en Bryggen.
(links zie je de McDonalds van Bergen)
Om deze dag helemaal aan onszelf te houden en ook niet qua planning door Ingrid (hoe lief en aardig ook) door de war te laten gooien, hadden we gezegd op eigen gelegenheid naar Nesttun (forenzendorp ten zuiden van Bergen) te komen. De bus dus. Lijn 24 bleek echter bij Nesttun Terminal te stoppen, hetgeen nog een fijne wandeling van 2,5 km en een flink hoogteverschil betekende, met alle bagage op de rug.. Fijn... We werden echter hartelijk door Sissel en haar man Yngve ontvangen. Even later kwam Ingrid ook en samen met de 2 dochters van Sissel en Vilde die tevens een vriendin op bezoek had, was het een gezellige boel aan tafel. Vanzelfsprekend aten we weer garnalen en was het net als 3 jaar geleden een gepiel en gedoe aan tafel. We hebben er wel van geleerd: niet teveel eten!

Tot laat in de avond hebben we aan tafel gezeten en die Noren lagen helemaal krom toen Jesper de zakken drop, stroopwafels, stroopsoldaatjes en duimdrop tevoorschijn toverde. Net als in 2003, kregen Jesper en ik de sleutel van een eigen appartement waar we heerlijk hebben (uit)geslapen.
Woensdagochtend had Ingrid een uitgebreid ontbijtje voor ons klaargemaakt. Vilde en haar vriendin hadden niet zo'n haast met ons naar de stad te gaan en kwamen op z'n Noors pas na 12-en uit bed. Pas om 1 uur zijn we naar de stad gegaan. Blij dat we gisteren samen al waren geweest! Na een rondje over Bryggen waarbij we onze trui, mutsen en Bergen-T-shirts hebben gekocht, hebben we met de meiden nog even een terrasje gepakt. Dit keer trakteerden we hen helaas niet, maar in Noorwegen loopt iedereen toch al standaard met z'n eigen portemonnaie naar de bar. Vind je het gek als een kaal kopje koffie al 3 euro kost! De zon brak goed door en het was flink warm. Terug in Nesttun hebben we bij Ingrid rendierschotel gekregen, Jesper kreeg een zalmschotel. Na al het gesjouw van de laatste dagen was het lekker 's avonds even in ons appartement te kunnen relaxen.. en we hebben geprobeerd een paar debiele foto's te maken met onze nieuwe Bergen-T-shirts. Kijk en oordeel zelf.. haha!
Donderdagochtend was het weer vroeg eruit. Na een lekker ontbijtje heeft Ingrid ons naar Bergen gebracht voor de trein van 08.40 naar Voss. In de trein hebben we een beetje liggen pitten. Er is toch niet zo heel veel te zien met die tientallen tunnels. Op het station van Voss moesten we een uur wachten op de bus. Echt stom toeval dat ik daar plotseling de conducteur zag lopen die Daan en mij had 'afgezet' van de zomer door 400 kroon (50 euro) te rekenen voor een ritje met de trein van 13 minuten, alleen omdat we fietsen bij ons hadden. Na de bus van bijna een uur, konden we weer een klein uur wachten op de koude, winderige kade van Kvandal voor de boot naar Kinsarvik, overigens een prachtige tocht van 3 kwartier over de Hardangerfjord.




In Kinsarvik hebben we nog gauw boodschappen gedaan bij de iets-minder-schreeuwend-dure-supermarkt voordat de bus zou vertrekken. Ook deze bus kwam niet op tijd en toen Jesper even later op het routeschema keek, bleek dat de bus helemaal niet zou komen, omdat ook deze niet buiten de schooldagen reed. FIJN!! Waarom staat dat niet aangegeven als je de tijden opvraagt via internet! Jesper lag aanvankelijk dubbel van het lachen, maar ik vloekte flink van binnen. Na al het wandelen van de afgelopen week en ook de weken daarvoor - en ik HAAT wandelen (zoals gezegd doe ik het alleen op prachtige plekjes te komen) - had ik echt GEEN zin om meer dan 10 kilometer over de weg langs de fjord te lopen met een volle rugzak en een boodschappentas vol. Zucht.. nou goed, er zat niets anders op, want de volgende bus kwam pas over 5 uur. Onze liftpogingen gaven we maar snel op, de Noren reden met een grote bocht om ons heen. Tijdens de loodzware wandeling werd Jesper steeds stiller en na een paar kilometer sjokten we zwijgzaam achter elkaar aan, omhoog, omlaag, omhoog, omlaag. Wat een pokkeneind!
(helemaal rechts zie je de bus die we eigenlijk hadden willen nemen, werkloos geparkeerd langs de fjord)
Na ruim 2 uur wandelen waren we weer in Lofthus, veel te laat om zoals gepland gauw onze rugzakken te pakken en de bergen in te trekken. Bovendien hadden we noch puf noch zin om nog 600 hoogtemeters te maken en een tent op te zetten in de bergen. Gelukkig kwamen we nog een leraar tegen bij de school, zodat we een keuken konden gebruiken. We hebben er maar om gelachen, maar achteraf was de conclusie toch wel dat we onze vakantie niet zo door Ingrid in de war hadden moeten laten gooien en niet naar Bergen hadden moeten gaan door de weeks... We hebben er maar een whisky op gedronken en toen we in een warm bed lagen op m'n kamer ipv in een koude tent in de bergen, was een hoop goed gemaakt.
Donderdagochtend vroeg ging weer de wekker. We wilden vroeg vertrekken, zodat we alsnog de tocht konden maken zoals we die aanvankelijk hadden gepland. Even nadat het licht was geworden, trokken we eropuit. De afgelopen dagen waren slopend geweest, zeker de wandeling van Kinsarvik naar Lofthus. Het klimmen over de steile paadjes ging dan ook niet snel en met de beginnende regen erbij vroegen we ons af waar we aan waren begonnen. De uitzichten en de plaatjes waren schitterend, dat wel, maar de benen voelden als lood, het was koud en regende... haha.
Toen we op 1000 m kwamen en de fjord waren uitgeklommen, sneed de wind van de vidda in onze gezichten. Eerst maar eens even lunchen. We zijn naar de rand gelopen en hebben op een richel vlak naast een waterval, beschut tegen de wind havermoutpap gemaakt, met een prachtig uitzicht over het dal, Lofthus ver beneden en de fjord.
Ondanks dat Jesper 1 keer flink onderuit ging op de gladde stenen, werd zijn en mijn humeur beter toen zich een stukje blauwe lucht liet zien. Vlak voordat we onze kampeerplek bereikten aan een meertje, zo'n 3 kilometer de vidda op, nam de wind echter enorm in kracht toe en bleef hevige regenbuien over de desolate vlakte. Gauw zetten we de tent op. Naast het meer lag een boot, die we met balken op z'n kant zetten, zodat we eronder konden schuilen.


Zoals je op bovenstaande foto wel kunt zien, had Jesper het erg fijn en warm onder die boot. hahaha. schitterend. Nou ja, het was niet echt fijn. Het kampvuur kregen we niet echt aan omdat alles nat was en er weinig hout is te vinden. Met het dramatische weer en een koude nacht in het vooruitzicht hebben we na overleg, natuurlijk op het allerlaatste moment, besloten alsnog terug te lopen naar Lofthus. Afijn, we hadden al 12 km gehad en het was zo'n 8 km en 1000m afdalen naar beneden, en met 2 uur zou het donker worden. We hebben het gered, maar vraag niet hoe.. Tijdens de afdaling begon het te schemeren en het pad was spekglad van water, blaadjes en modder. Een paar keer gleden we hele stukken, vielen we bijna of konden we nog net een tak of boom grijpen om overeind te blijven. Na in totaal zo'n 20 slopende kilometers strompelden we met modderige schoenen en natte broeken de school binnen. Er was helemaal niemand, dus we konden ook geen keuken gebruiken. In het gebouw waar ik m'n kamer heb, staat enkel een waterkoker en een magnetron. We hebben dus telkens water gekookt in de waterkoker en dat over de pasta gegoten, zo'n 10 a 15 keer. De pastasaus hebben we in de magnetron gedaan. O, o, o, wat hebben we gelachen, maar ja, die pasta was natuurlijk niet te vreten... hahaha... Alles beter dan nat en vernikkeld in de tent zitten, dus we hebben nog een hele gezellige avond gehad. Tegen 11 uur viel ik zowat om van de slaap. Compleet gesloopt en doodmoe zullen we deze week afsluiten. En dat noemen ze vakantie!
Vandaag hebben we tot na 10 uur uitgeslapen. Toen ik opstond werd het zwart voor m'n ogen en schoot de kramp in m'n benen, nek en rug... geradbraakt.. haha... We hebben lekker rustig aan gedaan en ontbeten, gedouched en ingepakt. Ondanks dat deze week niet helemaal is gelopen zoals we van tevoren hadden gepland, hebben we veel leuke dingen gedaan en hebben we het enorm gezellig gehad samen. Met weemoed bracht ik Jesper in de regen naar de bushalte, waar het afscheid me toch moeilijk viel. Ik zal hem erg gaan missen. Ik miste de aanloop thuis al, maar nu hij in november de wereld gaat rondreizen voor enkele maanden (zie ook www.jesperbronsvoort.nl) zullen we elkaar voor een onbekende tijd niet meer zien. De laatste jaren hebben we enorm veel gezellige, leuke en echt idiote dingen gedaan en dat zal ik zeker gaan missen. Met een brok in de keel zwaaide ik de bus uit. Dat was het dan. Met lood in de schoenen sjokte ik weer omhoog naar de school, waar een koud en compleet verlaten gebouw wachtte. Pas morgen komen de eerste leerlingen weer terug. Vanavond heb ik nog even met het thuisfront en oma kunnen bellen via de skype. Dat werkt hartstikke leuk, zo met de webcam erbij. Na zo'n leuke week krijg je in je dooie uppie hier op school toch wel even heimwee hoor. Maandag t/m woensdag zouden we met de friluftslivklas op tocht gaan. Van mij mag het met bakken de hemel uitkomen, zodat het niet doorgaat. Een weekje op school zou ik niet erg vinden...
Nou goed, morgen ben ik nog lekker vrij en kan ik uitslapen en uitrusten. De was is immers alweer gedaan en het meeste is opgeruimd. De komende weken is het programma een beetje onbekend, dus ik zou zeggen: houd de website in de gaten!
Jesper: super bedankt voor deze fantastische week en een fijne verjaardag dinsdag gewenst.
Groeten allemaal uit winderig en nat Noorwegen,
Ha det!
Cees.
|