|
Een hele nieuwe ervaring om op gletsjertocht te gaan, spannend! Maandagmorgen zeek het de lucht uit toen ik uit het raam keek... hmmm. Maar goed, de Noren kennende zou het nog wel even duren voordat we zouden vertrekken. Eerst heb ik m'n enkel maar eens vakkundig ingetaped, natuurlijk iets te strak. Direct na de morgonsamling werden we in onze klas (de C-sal) verwacht. Daar kwamen we erachter dat er ook iemand van een andere hogeschool zou meegaan. Deze jonge leraar leek zo uit een Noorse Bever-outdoorzaak gewandeld en begon gelijk z'n deskundigheid te spuien over materiaal etc, etc... Of we dit niet waren vergeten en dat, bla, bla, bla. Na het verdelen van het fellesmat (gemeenschappelijk eten) en de klimuitrusting (pikhouweel, zooitje touwen, carabien, ijsschroef, klimtuigje, stijgijzers en helm) werden alle volbepakte rugzakken in de aanhanger geladen. Met 12 man in het minibusje scheurden we de fjord af, net even voorbij Odda, naar de Buerbreen. 100 jaar geleden reikte deze zijarm van de Folgefonna gletsjer (de 3e gletsjer van Noorwegen) nog tot op 200 meter hoogte. In 100 jaar heeft de gletsjer zich zo'n 2 kilometer in lengte teruggetrokken en het einde ligt nu op zo'n 750 meter hoogte. De laatste 5 jaar is de gletsjer spectaculair gesmolten (enkele tientallen meters) en later werd dat ook duidelijk op de gletsjer zelf, zoveel stroompjes als dat je over en door de gletsjer ziet stromen. In de 3 dagen dat we er waren, hebben we de gletsjer zo'n goede 10cm zien smelten. Maar goed, zo'n kleine 3 km voor de gletsjer eindigt de weg en in de verte is dan een hoop blauw ijs te zien. De aanhanger werd uitgeladen en met de rugzakken om mochten we naar ons basiskamp lopen, ongeveer 1 kilometer verder, langs de Buerelvi, die het smeltwater afvoert naar het Sandvinvatnet, dat op zijn beurt weer in de Hardangerfjord uitmondt.

Op onderstaand kaartje kun je zien wat we hebben afgelegd. Dag 1 en 2 zijn we de gletsjer opgegaan. De gletjer begint waar het riviertje eindigt. Dag 3 hebben we een wandeling de bergwand opgemaakt, dat is die gele lijn die rechtsonder in zuidwestelijke richting loopt.
Ik was superblij dat we een basiskamp zouden hebben, want 3 dagen met zo'n loodzware rugzak had ik nog niet echt zin in. Hieronder zie je ons kamp, met de tipi waarin we met z'n 12-en sliepen. Links de kampvuurplaats.
Na het opzetten van de tent en het dumpen van alle bagage, liepen we verder. Het ging over een pokkesteil modderig paadje eerst tussen de bomen door en over een paar stroompjes en later klauterend over de stenen. Op sommige stukken was het zo steil dat er touwen hingen waarmee je dan bijna horizontaal staand naar boven kon klimmen. Hoe verder we gingen, des te indrukwekkender het uitzicht op de gletsjer werd. We liepen dus langs de smeltrivier, dat werkelijk met donderend geweld naar beneden stortte en echt ijskoud was.
het uitzicht over het dal en de fjord beneden ons (links) en het uitzicht over de gletsjer boven ons (rechts)
bijna bij de gletsjer
Na een hoop geklauter moesten we alleen nog dat riviertje oversteken middels een balk van circa 10 cm breed die over het water was gelegd. Aan beide kanten hield iemand dan een touw vast zodat degene die overstak daarmee z'n evenwicht kon bewaren (zie foto hierboven)
Het was echt indrukwekkend om zo dicht bij een gletsjer te staan. Niet alleen verbaasde ik me over de dikte van de gletsjer (zo'n 20 meter op het eind, later las ik dat het diktste punt 300 diep is) maar ook over het feit dat de smeltrivier die van de bergwand afkwam van een andere gletsjer, zich dwars door 'onze' Buerbreen heen had geboord, met een natuurlijke ijsbrug als gevolg (zie foto hier rechtsboven).
Het water stroomde in grote en kleine stroompjes van de gletsjer af. Hier linksboven zie je het uiteinde van de gletsjer.Rechtsboven zie je Havard een trap in het ijs aan het hakken voor ons om de gletsjer op te komen. Onderweg verankerde hij enkele ijsschroeven, waaraan dan een touw werd vast gemaakt waar wij dan weer aan werden geketend. Het duurt overigens wel ff voordat je dat klimtuigje aan hebt, alle touwen (met diverse knopen) heb aangelegd en die maffe stijgijzers onder hebt. (oppassen dat je niet met je ene op je andere voet gaat staan!)
Maar na wat geklauter stond ik dan eindelijk op de gletsjer: hoera! Ontzettend maf. Vooral omdat het ijs op het einde bedekt is met een laag zand en stenen en je niet het idee hebt op een gletsjer te staan.

Die vrijheid was maar van korte duur. Met een lang touw met om de paar meter een knoop werden we aan elkaar geknoopt. Vervolgens werd ons geleerd hoe we moesten lopen. Loop je te snel, dan trekt het touw achter je strak en trek je je achterbuurman danwel struikel je over het slappe touw voor je. Loop je te langzaam dan trekt het touw voor je strak, etc... Op een gegeven moment stonden alle touwen strak en keek iedereen achterom waarom degene achter hem/haar niet doorliep. Totdat we met z'n allen achterom keken naar de laatste man, Mats, die dat niet doorhad en dachten dat we een pauze oid hadden... haha... Verder werd ons op deze eerste tocht geleerd hoe te lopen met de stijgijzers. Dat gaat echt langzaam en het lijkt net alsof je op de maan loopt. Je moet ook een beetje wijdbeens lopen, anders blijven die haken overal achter haken. En je moet op de grond stampen zodat je in het ijs verankerd raakt. Niet makkelijk en behoorlijk slopend. Het ijs is keihard (ik dacht altijd dat de toplaag uit sneeuw ofzo bestond, maar das dus niet zo) en vallen doet goed zeer. Verder werd ons nog geleerd hoe je de pikhouweel moet gebruiken om trappen te maken of aan te hangen, etc. Onderweg is het dus wat lastig om plaatjes te schieten, maar heb toch wat geprobeerd:


Op de gletsjer zie je echt de meest vreemde creaties en vormen. Niet alleen heb je allerlei verschillende vormen scheuren en spleten veroorzaakt door het bewegen van het ijs, maar her en der stromen dus allemaal riviertjes over het ijs, kronkelend en krioelend. Stenen op het ijs worden door de zon verwarmd en zakken in het ijs weg, waardoor gaten ontstaan (soms tientallen meters diep), waarin dan soms ook weer een riviertje verdwijnt.
Na een paar uur op de gletsjer met doorweekte handschoenen en zure benen was ik toch blij weer 'grond' onder de voeten te hebben. De afdaling van 400m hoogteverschil vond ik wat minder leuk, op sommige stukken was het echt teringsteil en spekglad. Maar ach, de uitzichten maakten een hoop goed.



's avonds hebben we worstjes gegrild boven het kampvuur... hmmm... Het buitenleven bevalt me goed. Alleen het kamperen eigenlijk niet. Als ik m'n eigen tentje zou hebben is het niet zo erg.. Maar waarom moet het bij scholen (qua budget, eten, alles) altijd net te krap zijn? Die tipi is geschikt voor 6-8 personen, NIET voor 12 personen met allen 20 kg bagage en natte kleren.. De slaapmatjes lagen half over elkaar en ik lag opgevouwen tussen de spullen, met Thorolf te dicht tegen me aan... :-S Je kon je gewoonweg niet bewegen. Het dal is ook supersmal en als de zon ondergaat wordt het niet donker, maar STIKdonker. Wennen aan het donker is er niet bij, want er is geen enkel vaag schijnsel... Dat heb ik nog nooit gehad. Zelfs na een kwartier zag ik precies hetzelfde met m'n ogen open als dicht.. En zonder zaklamp werd ik daar een beetje benauwd van... In een mooie blokhut overnachten zou ik helemaal niet verkeerd vinden...
Om 7 uur werden we ons bed uitgerammeld en mochten we in het halfschemer uit onze in de hoeken weggefrommelde tassen onze kleren zoeken.. Na de vertrouwde havermout konden we het eind weer omhoog klimmen naar de gletsjer. Tuigjes omdoen, touwen knopen, stijgijzers onder, helm op en pikhouweel in de hand: het ijs op! Havard maakte het duidelijk wat lastiger dan gister en we moesten het pikhouweel veel vaker gebruiken om uit de spleten te klauteren en klimmen. Na een uurtje sjokken (en dus maar 1 km ofzo verder) vonden we een vlak stukje voor de lunch...
Hier 2 voorbeelden van aparte ijscreaties. Linksonder zie je een smeltgat van zo'n 2 meter diep (niet met je been instappen!) en rechts een klein watervalletje dat zich over een ijswandje laat vallen:
De lunchplek was helemaal niet zo verkeerd gekozen en ik heb er wat meer foto's gemaakt:
Na de pauze maakte Havard een aantal bevestigingspunten op 2 verschillende ijswanden. Bij ijswand 1 moesten we afdalen met een touw, bij ijswand 2 moesten (of eigenlijk mochten we: je mocht kiezen of je het wilde proberen) we klimmen met 2 pikhouwelen. Eerst je rechterpikhouweel, dan je rechtervoet met de 2 punten van je stijgijzer in de ijswand rammen, dan je linkerpikhouweel, linkervoet, etc. Tering, dat is echt megaslopend! M'n benen en armen begonnen helemaal te trillen... Het leverde wel mooie plaatjes op.
Links Havard tijdens het afdalen, rechts ikke dus.. :-p
Het klimmen was gaaf, maar superzwaar en de wand erg hoog en retesteil...
naar beneden ging me makkelijker af...
Na deze oefeningen begon het langzaam maar zeker harder te regenen. En dan is alles opeens een stuk minder leuk.. Na een goed uur sjokken konden we de gletsjer weer af en mochten we het stuk over de rotsen weer afdalen. Ik ben blij dat ik m'n enkel heb ingetaped, want het was af en toe echt spekglad. Ik ben een paar keer bijna onderuit gegaan en 1x echt goed onderuit gegaan op de rotsen, maar gelukkig zonder brokken. We waren net op tijd terug bij het kamp, want toen barstte de regen echt los. Goed, nu hadden we dus 12 dampende lichamen, 12 setjes met modder besmeurde bergschoenen, 12 setjes natte druipende regenkledingsetjes en 12 setjes natte broeken, bezwete shirts, etc, die allemaal in die tent moesten met uitgerolde slaapzakken. En ik wilde absoluut de mijne drooghouden. Buiten eten bij het kampvuur was helaas niet mogelijk. Even overwogen die idiote Noren in de tipi een kampvuur te maken, maar gelukkig ging dat niet door. Op de kookstelletjes hebben we kyllinggryte gekookt, kipschotel zegmaar, met rijst. En ach, als alle natte spullen weggemoffeld zijn in de toch al natte rugzakken en iedereen in z'n slaapzak zit met z'n bordje op schoot en Lisa gitaar speelt terwijl de regen op het tentdoek tikt, dan is het ook wel weer gezellig. Ergens tussen 8 en 9 ben ik in slaap gevallen. Pas midden in de nacht schrok ik wakker, omdat ik bijna geen adem meer kreeg doordat ik geplet werd tussen Mats en Marte. Ik voelde dat ik niet meer op m'n slaapmatje lag, maar omdat er dus helemaal NIKS te zien was in het stikdonker, wist ik de mijne niet meer terug te vinden. Ik heb weinig geslapen die nacht, zeker omdat het maar bleef zeiken van de regen... Om 7 uur werd ik wakker op Martes slaapmatje, zij lag ernaast, terwijl Mats op mijn matje lag... haha... heel stiekum vroeg ik Stine of ze zin had de gletsjer weer op te gaan. Nee, antwoordde ze en al gauw bleek dat maar 4 luitjes wel zin hadden om de gletsjer op te gaan. Zelf vond ik het ook genoeg geweest. Alleen de klim naar de gletsjer was al slopend. Het was echt fantastisch om op het ijs te zijn, maar een 3e dag achtereen vond ik iets teveel van het goede en veel nieuws zouden we toch niet zien. De 4 gingen met Havard naar de gletsjer en de rest waaronder ik hebben een mooie voettocht gemaakt een stukje de bergwand op, met mooie uitzichten. Onderweg hebben we een mooie plek opgezocht en 2,5 uur rond een kampvuur gezeten. En dat was ook genieten. Vanaf de bergwand hebben we nog andere gletsjers gezien van de Folgefonna die de vorige 2 dagen niet te zien waren. Toen ik later de verhalen hoorde van de gletsjergangers, had ik even spijt, maar toen ik op m'n bovenbenen en kuiten drukte, was die spijt direct weg. Het was mooi zo. O ja, hier de foto's van onze wandeltocht:




Ondanks de slechte weervoorspellingen heeft het maar even gedruppeld en toen we terug op het basiskamp waren, werd het zelfs even blauw. Na een klein uurtje rijden waren we weer terug op school. Daar wachtte de was die ik zondag aan de lijn had opgehangen. Gauw heb ik gedouched, 2 wassen extra gedraaid met alle ranzige kleding. Ik plofte ff neer op m'n stoel. O nee, morgen inspectie en de kamer ziet er niet uit! Terwijl ik m'n kamer aan het boenen was, werd er op m'n deur geklopt. Ik had de 'tunkvel' gemist, de woensdagavond waarop de dienstdoende leerlingen een activiteit organiseren, vaak met een quiz of speurtochtje ofzo en met iets lekkers (ijs of taart) als toetje. 'Was je het vergeten?' vroeg het huishoudelijk hoofd van de school. 'Ja, ik ben aan het wassen en schoonmaken'
'O, ok, nou goed, het is wel een verplichte activiteit waarbij je aanwezig moet zijn.'
Met de stofdoek in m'n ene hand en de zwabber in de andere terwijl ik echt bekaf was heb ik haar alleen maar aangekeken en gelachen. 'Verplicht', m'n r**t! Maar goed, ik 'mocht' dan wel deelnemen aan het opeten van het lekkers.. hahah, lekkere noorse wafels met jam, en als je die eenmaal geproefd heb, sla je die nooit af...
En dat was dus de gletsjertocht. Enorm vermoeiend, maar met schitterende uitzichten, fantastisch natuurschoon en 100 nieuwe herinneringen. Inmiddels heb ik bericht gehad van Jesper dat hij veilig in Noorwegen is en het naar t zin heeft gehad in Oslo. Overmorgen zal hij hier zijn en ik kijk erg uit naar ons weekje vakantie. Lekker zelf bepalen waar te gaan en staan. Beetje uitrusten, paar dagtochten, misschien een nacht wildkamperen op de Hardangervidda, bezoek aan Bergen. Leuk, leuk, leuk!
Maar eerst slapen!
Vi snakkes!!
Cees.
|