Een flink aantal dagen verder. Voeten, enkels, knieën, kuiten, rug en nek, het doet ZEER! Vandaag zijn we teruggekomen van 1 van de langste tochten van het jaar, en dat al in de eerste weken. We hebben 7 dagen gelopen, geklauterd, geklommen, gesprongen en gekropen over en door de Hardangervidda. In totaal bijna 95 kilometer. Volgens mij heb ik in die 3 weken hier al meer op de Hardangervidda gelopen dan in m'n hele leven over de Veluwe. Ik houd niet van wandelen, maar het was het zwoegen met een rugzak van 20 kg toch wel waard. Een impressie van de afgelopen dagen...
allereerst een kaartje met het afgelopen traject:
De eerste dag hoefden we niet gelijk te beginnen met wandelen... hoera... Met 2 bussen werd de hele school inclusief alle veel te volle 60, 70, 80 en zelfs 120 liter rugzakken naar Ovre Eidfjord gebracht. Daar is het natuurcentrum voor de Hardangervidda. Behalve een hoop opgezette beesten, hadden ze ook een bioscoopzaal met een groot 180 graden scherm, zo groot dat je bijna zeeziek werd bij het afdraaien van de film. Het waren beelden geschoten vanuit een helicopter en in vogelvlucht zweefden we over de vidda: fjorden, canyons, watervallen, meren, vlaktes, moerassen, etc, etc.. Echt een mooie film om te zien en ik kreeg echt zin om zelf de vidda weer op te gaan.
Geit op het dak van het bezoekerscentrum... :-D
Dat op de vidda komen was nog een probleempje. Gelukkig hoefden we niet zelf de 1000 hoogtemeters te overbruggen, maar de weg was te slecht voor de touringbussen. Er werden 2 kleinere busjes ingezet, met elk plaats voor 6 leerlingen. Afijn, die busjes deden er 50 minuten over om op en neer te rijden en we waren met 68 luitjes. Er was geen ruimte voor bagage, dus je moest met je rugzak op schoot zitten.. best makkelijk, met 6 lui op elkaar gepropt zitten en 20 kg bagage op schoot. Met de neuzen tegen de ramen scheurden we naar boven... over onverharde, steile, smalle weggetjes, de banden slipten in de haarspeldbochten.... Ik was dan ook blij dat ik weer grond onder m'n voeten voelde. Ik dacht aanvankelijk dat we met de bus/busjes naar de overnachtingsplaats gebracht zouden worden. FOUT! De weg eindigde op een parkeerplaatsje en enkel een smal rotsig paadje slingert verder, de bossen in. Vanaf hier mogen jullie lopen. Ok. Het is ongeveer 8 kilometer... en bedankt! Dus daar gingen we:

Klimmen over de rotsen door het bos, dat werkelijk vol stond met paddestoelen, en zelfs van die grote rode met witte stippen. Probeer dat liedje dan maar eens uit je hoofd te krijgen als je om de paar meter zo'n paddestoel ziet. ;-) Na wat soppen door een sompig moeras moesten we een riviertje oversteken. 1 persoon tegelijk staat er dan op zo'n bordje. Wat denk je dat wij doen? juist
Doordat de school opgesplitst raakte bij het op/neer pendelen met de busjes, zagen we her en der in het landschap groepjes lopen. Ook bijna aan de horizon. Moeten we daar helemaal heen? Ach, het zonnetje scheen en we stopten lekker vaak. Slechts een paar kilometer van de fjord en je zit echt helemaal in de wildernis... Echt prachtig om door deze verlatenheid te wandelen, met alleen maar natuur en water om je heen. En hoewel het in de fjorden nog wat nazomert, verschiet het bos hierboven (voor zowel je bomen hebt) al van kleur en is het herfst.
Na een tweede klim naar boven waarbij de rugzak je bij elke stap achterover lijkt te trekken, zag ik toch wel uit naar de finish... Op de top kregen we een uitzicht over een slingerende rivier met daarnaast Hedlo. Ik dacht dus dat dat een groepje hutten was, maar nee, de toeristenhut die de school had afgehuurd heet zo (en was dus het enige gebouw in de omgeving)...
Niet dat dat gebouw mij zoveel interesseerde, want onze klas moest toch buiten overnachten... Na het zorgvuldig verwijderen van de paardenmest konden we ons tentenkamp opmaken, waarbij je goed moest uitkijken de tent niet op te zetten in een stuk veen/moeras... Desalniettemin een prachtige locatie:

Ik had de meest rechtste tent. Nou ja, 'ik': ik deelde de tent dit keer met Kine en Mari. Die mooie indianentent is van de jakt og fiske klas. Veel gezelliger natuurlijk, zo'n wigwam! Na de aardappel/worst/groenten-soep/stamppot (oid, haha) konden we nog heerlijk nagenieten van het zonnetje buiten. Binnen was het ook gezellig, al was het maar omdat 68 mensen in twee kamertjes van elk 5x5 best krap is, maar ook omdat alles van hout was en naar hout rook. Bijna iedereen kan gitaarspelen hier lijkt het wel en dat creeert echt een sfeertje. Ze zijn hier ook nog helemaal van de spelletjes. Zo weten ze wel 50 verschillende kaartspelen waar ik nog nooit van heb gehoord en stormden die lui en masse op de spelletjeskast af... Op de rechterfoto hieronder zie je trouwens m'n leraar gitaar spelen....

Kopje koffie erbij.. (gauw doorslikken, niet te zuipen) en natuurlijk kaker!! Heeeerlijk, zelfgemaakte chocoladecake.. Als het maar zoet is.. Sulten lijkt het sleutelwoord. (hongerig) Ze eten 4x per dag en af en toe lijkt het alsof we enkel van maaltijd naar maaltijd leven... Buiten is het koud, maar de mensen van jakt og fiske hadden naast de wigwam een kampvuur gemaakt. Gitaar erbij, liedjes zingen, echt leuk. Boven je hoofd een heldere sterrenhemel. Langzaam komt vanachter de bergen een bijna volle maan op en schijnt z'n licht over de vlakte... Enkel het geratel van de aggregaat van de toeristenhut deed wat afbreuk aan deze perfecte situatie, maar dat ding stopte stipt 11 elf. Iedereen die binnen sliep moest dan ook wel dan in bed liggen, want niets (inclusief lichten) deed het dan meer...
Brrr, koude nacht. Hoera hoera, ik blijf blij met m'n nieuwe dure dikke slaapzak.. En met Kine en Mari heb ik veel meer ruimte in de tent dan de vorige keer toen Sigrid me zowat door de binnentent drukte. Na het ontbijt in hut (eigenlijk is herberg een beter woord) kon je zelf kiezen aan welke van de 3 tochten je meedeed. Omdat ik niets verstond van de uitleg koos ik na een ienemienemutte voor tocht 2, geleid door het schoolhoofd. We zien wel waar we heen gaan. Allereerst door de modder langs de rivier. Gezellig. Het waaide echt knoerthard en Daan en ik weten inmiddels wat dat in Noorwegen betekent als het heel hard waait. Weerverandering! De lucht trok dan ook snel dicht... Na een fikse klim over de rotsen, schuilden we in de luwte van een rotswand voor een lunch, wel met een prachtig uitzicht over de rivier en in de verte de berg Hårteigen, die ik met m'n klas over een paar dagen zou beklimmen...

Op de rechterfoto zie je Krister, een jongen uit de solidariteits linje, waar ik een beetje mee optrek.
Onze lunchplek, met hieronder het uitzicht:
Op de rechterfoto zie je dus in de verte Hårteigen liggen.
Met die typisch gevormde bergen die uit allemaal laagjes bestaan en vlaktes waarop vaak alleen maar natuur te zien is of een enkel berghutje, lijkt het hier net het Wilde Westen, net nadat de eerste kolonisten zijn aangekomen. Tis hier alleen wat kouder. Ik kreeg met de GPS de orders de club door de regen weer naar huis te leiden. Ok, dag leuk kronkelend paadje teringeind om een de bergen heen en hallo rechte streep recht over de berg heen. Niet iedereen vond het leuk, maar goed, het ging wel lekker snel... In middels begon de regen ook overal doorheen te komen en wilde ik zo snel mogelijk terug komen. Daarbij loodste ik de groep ongewild door een stuk mosmoeras heen, waarvan o.a. ik zelf de dupe werd. Wat leek op een steen met mos erop was eigenlijk alleen maar een hoop mos en tot halverwege m'n schenen verdween 1 been in het water... Fijn! Maar goed, we waren wel als eerste groep terug en dat was erg fijn, want toen was het drooghok (een hutje van 2x2 meter naast de herberg) nog leeg. Mag jij bedenken hoe dat hutje eruit zag nadat alle 68 leerlingen hun schoenen, regenkleding, broeken, sokken en jassen aan 3 waslijntjes hadden opgehangen. Chaos! Buiten was het zo'n 5 graden. Die Noren zijn echt koukleumen. Zou je niet verwachten, maar ze trekken nu al 4 lagen kleding aan voor zo'n wandeling en binnen stookten ze de kachels net zolang op totdat het (serieus) 27 graden was. Moe van de toch wel lange (13 km) tocht vielen de meeste luitjes half over elkaar hangend in de 2 kamertjes in slaap... Behalve dat m'n schoenen, sokken en broek waarschijnlijk nog niet droog waren, had ik ze zéker ook nooit gevonden in het drooghok. Op m'n blote voeten moest ik door het koude gras/mos en modder in het pikkedonker de tent zien te vinden... en hopen niet in de restjes paardenmest te trappen.. haha... Slippers mee de volgende keer.
De hele nacht heeft het geregend en dat ging de derde dag de hele dag zo door. Maar goed, de hele dag opgekropt in de herberg zitten was ook niet wat, dus de speurtocht ging gewoon door. Na verdeling in groepjes moesten we met een kaart die binnen 5 seconden doorweekt was een aantal locaties in het veld opzoeken. En zo sjokte iedereen met een lang gezicht even later door de modder op zoek naar letters. En 2 uur en 5 kilometer sjouwen later sjokte iedereen weer terug, waarbij het drooghok bijna uit z'n voegen barste van alle kleding.

Binnen heb ik meegedaan aan een quizspelletje. Dat is lastig om de vragen in het Noors aan te horen, snel te vertalen en een antwoord te vinden. Het lukte me nog wel aardig. Grappige is dat wanneer het om topografische vragen of vragen over historie ging, ik vaak als enige het antwoord wist. Daarentegen wisten de Noren veel en veel meer op culturele en kunstzinnige dingen en natuurlijk de vragen over Noorwegen... Ik ben er vroeg ingedoken, met het oog op de komende dagen... Iedereen behalve de leerlingen van de friluftslivklas zou de volgende dag met de bus teruggaan naar school. Wij hadden nog 5 dagen teruglopen voor de boeg, dwars door de vidda...
Ik had de wekker gezet zodat ik voor de grote meute nog gauw een douche kon pikken. Vier dagen niet douchen is al niet echt lekker, maar nog eens 5 dagen niet douchen vond ik wat teveel. Niet dat ik er schoner van werd. Want hoe denk je dat de douches en toiletten er na 4 dagen fulltime gebruik door 68 leerlingen met druilerig weer eruit zien, waarbij je moet onthouden dat ze (a) niet schoongemaakt werden en (b) er maar 2 douches en 2 toiletten waren. Erger vond ik dat de douche GEEN warm water had... En onder water van amper 5 graden kan ik niet douchen.. FF wat spetters in het gezicht en onder de oksels moest dan maar genoeg zijn. Ander minpuntje was dat ik weer 'ns iets gemist had door m'n taalbarriere. Bij het inslaan van eten op school kregen we knekkebrod (hoe kan het anders) en een rol koekjes. Ik dacht dat dat een aanvulling was op het brood dat we vast en zeker in Hedlo zouden krijgen voor de komende 5 dagen door de vidda en nam die onhandige verpakkingen dus niet mee, aangezien ik ervan uitging dat 1 pak van elk wel genoeg was voor ons tentgroepje van 3. Afijn, in Hedlo kwam ik erachter dat dat ene pak knekkebrod en dat ene pak koekjes je volledige proviand moest zijn voor 4 dagen lunch! hahahahaha... tuurlijk. Nou ja, ookal had ik het meegenomen, dan was het toch al op dag 1 opgegaan. Gelukkig mochten we een lunchpakket maken voor de eerste lunch... Ze keken wel raar toen ik 15 boterhammen smeerde en inpakte, maar goed, ik had in elk geval m'n lunch voor de vrijdag, zaterdag en zondag. De maandag en dinsdag zou ik wel overleven op de koekjes, chocola en pinda's die ik zelf al voor de zekerheid had ingeslagen...
Het voorbereiden, opbreken en inpakken ging op z'n noors, dus al (!!) om 11 uur konden we gaan.. Het eerste stuk kende ik al, een modderig paadje langs de rivier. Helaas was het nog steeds grijs en nog geen 5 graden buiten. Al na 1,5 uur werd de groep 'sulten' en moest er uitgebreid gestopt worden voor de lunch en thee... Dat was wel erg leuk trouwens, want we hebben gelunchd in een oud stenen hutje dat daar zomaar tussen het moeras, de struikjes en het gras stond...


Daarna hebben zette het treintje zich voort en zag ik behalve modder enkel de voeten van m'n voorganger: sjok, sjok, sjok door de regen. Voor degenen die minder wild zijn van wildkamperen (dat staat leuk): er zijn hier op de vidda hutten: bemande, selfservice en onbemande hutten. In de bemande worden maaltijden geserveerd, in de selfservice is proviand en linnengoed aanwezig en in de onbemande hutten heb je denk ik alleen bedden. De laatste twee zijn trouwens afgesloten met een slot, maar tegen betaling kun je bij de Noorse Toeristenorganisatie (oid) een sleutel krijgen die op elke hut past. Wij kwamen een selfservice hut tegen 'in' Hadlaskard:
Het kleine gebouwtje links op de rechterfoto was het toiletgebouw.. Nou ja, je had een plank met een gat erin waaruit een beerputlucht kwam... Maar toch, altijd beter dan niets, zeker als het koud is en regent (of met 2 meter sneeuw)
Het moeras lag achter ons en hierna kwamen de beekjes en riviertjes, 88.000 hebben we er over gestoken, waarvan 1 met hangbrug. Voor de rest was het over de stenen springen of door het water lopen. Bij 1 stroompje stond het water te hoog en moesten we de schoenen en sokken uitdoen en de broeken opstropen. Ik kan je vertellen: dat is echt ijskoud water!
Op een gegeven moment raakte alles doorweekt, kleren, tas, schoenen. Ik was dan ook blij dat we na 18 (!!) km sjouwen eindelijk de tent op konden zetten, op een hele mooie locatie:
We moesten koken in de tent, maar we hebben erg veel gepraat, gelachen en lol gehad...
De slechte nacht slapen werd de volgende dag snel goed gemaakt: de mist trok op en we kregen zon! en blauwe lucht! Hoera. Vast omdat het Daan z'n verjaardag was en omdat we vandaag de Hårteigen zouden beklimmen. De top van de heuvel naast ons kampeerplekje was net hoog genoeg voor 1 streepje GSM ontvangst, zodat ik Daan in elk geval een sms kon zenden. Echt fijn dat we vandaag de tenten en meeste bagage konden laten staan, anders was ik die berg met m'n spierpijn niet opgekomen. Na het oversteken van de rivier en wat klauteren over leisteenmuren was daar dan toch nog een sneeuwveld van ongeveer 2 meter dik:
 Die gek met die blauwe muts, dat ben ik, samen met Kine en Mats.
 Dat is Thorolf, schoolassistent friluftsliv.
En na nog een klimmetje kwam daar de Hårteigen in zicht, zoals ik al eerder zei, net het Wilde Westen hier:
Als je de foto's ziet denk je al, waar moet je in vredesnaam naar boven? Nou, hier, via een puinwaaier en een rete retesteile kloof, waar je op 1 stukje zelfs touwen moest gebruiken:
Maar goed, het uitzicht was bovenop de top echt fantastisch. Je kon zo'n 30 kilometer om je heen kijken. Ik laat de foto's maar voor zich spreken. Helemaal mooi was dat ik hier op 1690mtr (zo hoog ben ik nog nooit in Noorwegen geweest) genoeg ontvangst had om Daan te bellen en te feliciteren. Fijn om elkaar weer 'ns te spreken en dat in de middle of nowhere!
En de hele friluftslivklas (behalve Sigrid, die was ziek) bij elkaar op de foto op de top. Håvard had wel 10 camera's om z'n nek en maakte met al onze camera's voor iedereen de klassenfoto.
Bovenste rij v.l.n.r. Johannes (alias Cees); Stine; Mathea; Mari; Marte; Lisa
Onderste rij v.l.n.r. Anne; Thorolf; Idun; Kine; Mats; Kirsti
Na de afdaling hebben we een lekker lange pauze in de zon genomen... Genieten... Via een omweg (vanzelfsprekend) door een kloof waar een rivier zich doorheen wurmde, zijn we teruggelopen naar het kamp. Toch weer 12 km gelopen deze dag.
M'n kuiten voelden als beton... Heerlijk. Gelukkig was het nog maar 30 km lopen naar school, 'maar' 30. Nou goed, in 3 dagen moest dat te doen zijn. Zeker met koude havermout als ontbijt! Ach, we hadden weer prachtig weer en het feit dat die Noren het zo rustig aan doen, was helemaal zo gek nog niet. Al na een uur namen we weer een pauze, gewoon omdat we langs een prachtig meer liepen en het heerlijk weer was...
niet onaardig toch?
en superhelder water, dat ook nog eens heerlijk smaakt...
Ondanks m'n zere nek, rug en knieën (watje) heb ik enorm genoten van de natuur. Hoe anders ziet alles eruit in Noorwegen als de zon schijnt!
Bijna 16 km was het deze dag en de laatste kilometers zei niemand meer wat... We sjokten enkel achter elkaar aan en toen we eenmaal mochten zitten hoorde je enkel de rugzakken neerploffen en iedereen een diepe zucht en aaaaah slaken... De kant en klare maaltijd uit zo'n zakje plus wat heet water is veeeeel te weinig, maar geen nood. De bosbessen groeiden weer overal en ik heb een hele beker geplukt als toetje... heerlijk. Onderhand verlangde ik wel enorm naar een douche, dat is echt stinken na zoveel uren wandelen... Lekker om dan met z'n 3-en dicht op elkaar in de tent te kruipen... O ja, trouwens (alsof het niets is), hier ons uitzicht 's avonds.... ;-)

Dat we alledrie stonken vond ik niet eens zo erg. Erger was dat Kine enorm snurkte 's nachts. Echt fijn als je hoofd 20 cm van elkaar ligt. Ze kon er niets aan doen natuurlijk, maar ik werd er helemaal lyrisch, gallisch, wanhopig en claustrofobisch van en wilde het liefst de tent uitrennen... Uiteindelijk vond ik in het donker m'n notitieboekje en heb een bladzij eruit gescheurd, doormidden gescheurd en beide stukjes papier fijn gekauwd en in m'n oren gepropt.. Dat hielp...
's ochtends was het wederom mooi weer! hoera! Håvard ging 's morgens nog ff vissen en ving 2 kanjers van vissen. Hoewel ik ze dus niet gevangen had, mocht ik ermee op de foto:
Na een klein stukje wandelen met een fantastisch uitzicht, hing Håvard weer de Japanner uit bij een stenen bruggetje en maakte met iedereen z'n camera weer foto's van ons. Enorm gelachen daar.
Hierna liepen we door een landschap waar zomaar de Lord of The Rings gefilmd had kunnen worden. Ik had het gevoel elk moment door Gollem gesprongen te worden. Rotsvlakten en canyons waardoor kleine en grote watervallen naar beneden denderden, gecombineerd met een harde wind en totale verlatenheid. Prachtig. In de verte konden we Hårteigen weer zien liggen, gaaf gevoel geeft dat om te beseffen dat je helemaal door die wildernes bent komen lopen en bovenop die berg hebt gestaan. Toen we op een gegeven moment bij een eeuwenoude gigantische stenen trap kwamen, wist ik het zeker: achter die berg ligt het land van Mordor:



We hebben weer een heerlijk lange middagpauze in de zon gehad. Duidelijk was wel dat iedereen aardig gesloopt was van al het wandelen, bijna iedereen lag te pitten. Helaas waren mijn boterhammen op, waardoor mijn lunch uit digestive biscuits bestond. Gelukkig had ik een flesje met die goddelijke frambozenjam (beste van de wereld vind ik, jam maken kunnen ze hier als de beste) meegenomen en samen met wat geplukte bosbessen smaakt dat best:

We kampeerden na weer 13 km aan het Oposjovatnet tussen een paar hutjes. En hier stond ook weer een toiletgebouwtje, hoera, een poepdoos! haha. Een schitterende locatie. 's Avonds had ik eindelijk weer eens een echt gesprek. Ik zat wat met Willemiens Sudokuboekje te stoeien (vind je dat leuk, 'masterclass' voor me kopen? 1 puzzel kost me 2 uur!) toen Thorolf op een goede manier tegen me zei dat ik niet zo met die puzzels bezig moest zijn, maar moest nadenken over wat ik volgend jaar wilde. Vervolgens hebben we het een hele tijd (weliswaar grotendeels in het Engels) gehad over wat we allebei na dit jaar willen en over het buitenleven, etc. En je zag die meiden echt verbaasd naar me kijken, zo van: jeetje, er zit een mens in, toch niet zo dom als ik dacht. Tot nu kan ik in het Noors nog maar enkel wat kleine zinnetjes (het is leuk, dat wil ik graag, ja het is mooi weer, ik ben moe, etc) en het blijkt maar weer dat je echt dom overkomt als je de taal niet beheerst. Het was in ieder geval erg fijn een goed gesprek te hebben onder een schitterende sterrenhemel midden in de natuur.
Zo zag ons kamp er trouwens uit.
Je ziet in het midden een groepje mensen zitten, dit is vlak voordat we de tenten opzetten.
De laatste dag vlogen we vooruit, wetende dat op school een douche, schone kleren en eten wachtte. Het blijft geweldig om naar de rand van de vidda te lopen en opeens over de rand in die afgrond het dal, de fjord en Lofthus te zien. Zeker in de prachtige nazomerzon. Enige vervelende was dat ik ondanks m'n bergschoenen op 900 meter door m'n enkel ging. Het afdalen ging, zeker met die rugzak erbij niet echt lekker. Op school zag ik dat m'n enkel iets blauw en opgezwollen was, maar dat ging gelukkig gauw weer weg. Alles deed me echter zeer en ik stonk echt gigantisch. Het was heerlijk om te douchen. Ondanks het zware afzien en de enorme afstand voor iemand die totaal niet van wandelen houdt (bij elkaar bijna 95 km) heb ik gigantisch genoten van het buiten zijn en de natuur. Op naar de volgende tocht!
|