De eerste tocht zit erop en we zijn al een stuk beter bekend met elkaar geraakt. De weersvooruitzichten zagen er afgelopen maandag behoorlijk dramatisch uit, maar het regende gelukkig niet toen we vertrokken. Ik heb geleerd van vorig jaar toen ik met een 18 kilo zware rugzak hijgend omhoog pufte: deze keer liep ik een stuk gemakkelijker met 14 kilo omhoog. Niet iedereen in de klas is even goed in vorm en onderweg moesten we vaak stoppen om de hele club te verzamelen. Omdat het inpakken en eten verzamelen op school al de halve dag in beslag had genomen, wandelden we slechts vier kilometer naar zo'n 600 meter hoogte, waar we in het bos twee gapahuken bouwden en een gezellig kampvuur maakten.



Erg leuk om nu zelf wat meer relaxed te zijn, te weten wat er gaat gebeuren en de anderen te kunnen observeren. Tijdens het wandelen was iedereen erg stil, maar rond het kampvuur kwam iedereen een beetje los. Fredrik maakte onbewust een goede stemming door nadat iedereen de wortelen, aardappels, prei, bloemkool en tig andere kolen had fijngesneden voor de groentensoep, te weigeren de soep op te eten en te verklaren dat hij geen groenten lust/eet en tevens walgt van fruit... Waarop een grote discussie ontstond waarvan hij dan in vredesnaam moest leven...
Rond het kampvuur luisterde Håvard de avond op met gitaarspel en zongen we een aantal liedjes uit ons zelfgemaakte liedboekje.
(klik
hier
voor een filmpje)
We hebben dus één meisje uit Canada, Lia, en ik herken ongelooflijk veel van mezelf in haar zoals ik vorig jaar was. Na het zingen praatten, lachten en kletsten we nog volop na rond het vuur, terwijl zij stilletjes en enigszins gefrustreerd de veel te snelle gesprekjes probeerde te volgen. Vertalen van gesprekken en zeker moppen of zng. 'enge' kampvuurverhalen is echter zinloos... Maar goed, nu weet ik dat ondanks dat ze niet lekker in haar vel zat die avond, ze binnen een paar weken het meeste wel zal kunnen verstaan en ook zelf Noors zal kunnen spreken, ookal geloofde ik dat toendertijd zelf ook niet...
De tweede dag braken we het kamp op en klommen de resterende 400 hoogtemeters de vidda op. WAT THE ....?? Op de top van de Sylfestnuten en enkele andere bergtoppen van rond de 1400 meter lag een laagje verse sneeuw. In augustus. Zelfs Håvard keek z'n ogen uit... Na een fantastisch uitzicht over Opodalen en de Skrikjowaterval vervolgden we onze weg de vidda op...
(Scroll naar rechts om de hele foto te bekijken)
Skrikjofossen
Links: Fredrik, Martin en Rune
En tijdens de lunch gebeurde het onverwachtse: een heuze sneeuwbui met grote sneeuwvlokken. Ongelooflijk. Ondanks dat het natuurlijk erg gaaf is om in augustus een sneeuwbui op je dak te krijgen, voelde het wel raar om nu alweer de eerste sneeuw te krijgen, terwijl ik ergens nog hoop dat de zomer een keer zal beginnen, die ik helemaal nog niet gehad heb. Van de lente ben ik direct naar de herfst gegaan en nu wordt alles alweer wit!
Terwijl ik samen met Ida, Marius, Hanne, Rune en Martin de spullen die we vorige week hadden 'verstopt' ophaalde, zocht Håvard een goede plek om te kamperen uit met de anderen. Na een wandeling van een uurtje waren we terug en konden we onze tenten opzetten, vlakbij een stroomversnelling waar ik vorig jaar m'n eerste vis heb gevangen. Na het opzetten van de tenten waren met name de jongens niet meer te houden en greep bijna iedereen naar z'n vishengel om een avondmaaltijd bij elkaar te scharrelen. En gek genoeg ving ik binnen een uurtje drie vissen!
Rune (links) was de eerste die een vis aan de haak sloeg, rechts sta ik met mijn eerste vis...
Nadat we ze zorgvuldig hadden opengesneden, schoongemaakt en gebakken, lieten we ze goed smaken. Om het in het begin wat makkelijker voor de leerlingen te maken, hebben Håvard en ik de jongens in 1 tent laten slapen, de meiden in een tweede een onszelf in een derde. Håvard en ik hadden met een 4-manstent de meeste ruimte.. Erg maf om ineens geen leerling meer te zijn en met Håvard in een tent te slapen en allerlei dingen te bespreken over de leerlingen en de activiteiten in plaats van met de jongeren onderling te ouwehoeren. Maar daar was 's avonds nog genoeg ruimte voor. Om wat beter bekend te raken en alles wat losjes te maken hielden we in onze tent een 'samling' met iedereen met wat gitaar en zang. Håvard kwam op het geniale idee om met een lucifer (rechtopstaand) tussen de tanden te zingen, hetgeen tot hilarische taferelen en gigantische lachbuien leidde...
Links: Hanne en Marius
Rechts: Marius, Rune en Martin
Klik
hier
voor een filmpje...
De volgende dag wekte Håvard de hele groep met gitaarspel... De klanken van 'Stairway to heaven' brachten me terug naar vorig jaar en opeens miste ik mijn eigen gekke clubbie ontzettend. Echt maf om op dezelfde plek dezelfde dingen te doen met hele andere mensen... Maar deze groep belooft ook nog een hele gezellige club te worden en ik kan erg uitkijken naar alle gave dingen die we nog samen gaan doen...

We hebben de hele dag gebruikt om te vissen en iedereen ging z'n eigen weg en struinde de verschillende en talrijke meertjes in de omgeving af.. Tot mijn verbazing ving ik nog eens 4 vissen, waaronder de grootste vis van allemaal, terwijl we met z'n allen zo rond de vijftig vissen hadden gevangen. Totdat Rune met een big-smile terug kwam naar het basecamp met een vis die we 5x zo dik was dan die van mij en de vishaak van Håvard nog in z'n bek had zitten. Håvard had namelijk al eerder de vis aan de haak geslagen, maar zijn hengel was erop afgebroken. Erg leuk om te zien hoe Rune met een grote glimlach de vishaak aan Håvard teruggaf om vervolgens de buit te laten zien. Nog grappiger was dat Håvard op zijn beurt daarna drie bijna evengrote vissen uit z'n rugzak toverde. Haha... 's Avonds werd er wederom veel vis gegeten...
Op een grote steen droeg iedereen z'n steentje bij aan de Grote Schoonmaak. Oef, bloed, vissenkoppen en organen overal... Haha..
En wederom vis op het menu! Dankzij de grote vissen van Rune en Håvard en de goede smaak van de vissen zat de stemming er goed in. Er was gewoonweg teveel vis om op te eten, waarop Håvard nog 'ff-tjes' een wandeling van een uur maakte om dertig kilo sneeuw te halen waarmee samen met mos en wat stenen een ijskast maakte om de rest van de vissen goed te houden....
Ook de volgende dag zijn we op dezelfde plek gebleven. Volgens mij is Håvard erg blij dat hij dit jaar wat meer jongens heeft dan vorig jaar toen Mats en ik de enige waren tussen tien kakelende meiden... Samen met Martin en Rune ging hij op vistocht, terwijl ik de andere mocht begeleiden voor een wandeltocht naar de top van Sylfestnuten op 1434 meter. Ongelooflijk leuk om zelf de leiding te mogen hebben en te mogen bepalen hoe we lopen. Vorig jaar begreep ik op deze tocht niets van het Noors en hobbelde ik maar achter de meute aan. Hoe anders is het nu! De leerlingen vragen me 1000 vragen per minuut en luisteren naar alles wat ik te zeggen heb. Daarnaast was het een gave ervaring om in verse sneeuw naar boven te klauteren en per hoogtemeter meer van de witte Hardangervidda te zien in een periode waarin alles fel groen hoort te zijn.
Zomer in Noorwegen, ijspegels aan de rotsen...
Marius, Fredrik, Ida, Lia, Hanne en ik op de top van Sylfestnuten (1434m)
Uitzicht over Hardangervidda en de markante Hårteigen die we volgende week zullen beklimmen...
De wandeling duurde al met al zo'n kleine 2 uur en terug op het basecamp hebben we lekker geluierd en geslapen totdat de vissers terugwaren. Håvard was wat verkouden en ging vroeg naar bed. Samen met de hele club heb ik nog tot laat in de avond in één van de tenten, lekker stinkend en dicht op elkaar gelachen en geouwehoerd. Moeilijk om de sfeer te omschrijven, maar de stemming zat er goed in en met name Fredrik, Martin en Rune hebben een geweldige humor...
Klik
hier
voor een filmpje...
De laatste ochtend hebben we rustig aan gedaan en alle spullen ingepakt voor de terugreis naar school. De hele nacht heeft het gesneeuwd en geregend, maar met het ontbijt werd het gelukkig droog. Fantastisch om te zien hoe wit de toppen rondom al waren.



Na twee uur wandelen kwamen we bij de rand van de vidda en glinsterde de Sørfjord ons tegemoet. Na een lunch waarbij we ons laatste eten oppeuzelden (op de volgende tocht moet ik echt veel meer meenemen!!!!) begonnen we aan de afdaling naar school. Helaas zwikte Hanne op 850m hoogte haar enkel. De hele bende zwol op, dus naar beneden lopen zou niet gaan lukken. We hadden drie mobieltjes bij ons, maar allemaal waren ze door het vocht dood, waarop Håvard naar beneden rende om een auto op te halen. Martin en ik bleven bij Hanne en hielpen haar om bij de traktorweg even verderop te komen, terwijl Rune de rest naar beneden leidde naar school... Met wat humor vrolijkten Martin en ik Hanne wat op en toen Håvard na anderhalf uur naar boven kwam hobbelen met z'n auto, kon ze weer lachen. Martin en ik niet, want hoewel we erop gerekend hadden, verzocht Håvard Martin en mij om naar beneden te lopen in plaats van mee te rijden, omdat de weg nogal steil was... In een ongelooflijk rekord tempo zijn Martin en ik alle tussendoor paadjes naar beneden gesprint en legden de 850 meter hoogteverschil af in 29 minuten, waarbij we onderweg verschillende malen bijna onderuit gingen. Hijgend en puffend en flink zwetend kwamen we nog voor de auto aan bij de school.. Haha. Na een heerlijke douche hebben we ons helemaal rond gegeten aan de mexicaanse schotel die in de keuken op ons wachtte..
Het was een prachtige tocht waarop we veel beter elkaar hebben leren kennen. De volgende tocht laat niet lang op zich wachten. Woensdag alweer gaan we. Dan met de hele school. We verblijven tot en met zaterdag op de Hardangervidda waar we met busjes naartoe gereden worden. Wanneer zaterdag alle leerlingen weer teruggaan naar school, gaat de friluftslivsgroep lopend naar huis, een tocht van zo'n 70 kilometer, dwars over de vidda, met onderweg dus een klim naar de top van Hårteigen op zo'n 1700 meter hoogte. Hopelijk met wat minder sneeuw, regen en kou dan de afgelopen dagen!!!
Ik houd jullie op de hoogte!!
Groetjes uit Lofthus,
Cees.
|