Zeven uur: wekker!!! Moe! Gauw de outdoorkleren aan (dezelfde als de afgelopen twee dagen, wanneer moet ik in vredesnaam wassen?), tas inpakken (behalve eigen spullen nog eens 3 kg kaas en 1 kg meel) naar het kantoor op school rennen om geld te bietsen voor benzine en de pont, autosleutel van de minibus van Sindre vinden, naar de benzinepomp scheuren om te tanken, terug naar school, schoonmaakmiddelen en afvalzakken zoeken (we zouden een Kerstschoonmaak bij Jon gaan houden) en door naar de A-sal, waar op dat moment de morgensamling al aan de gang was. Ik verzocht iedereen om om negen uur in de auto te zitten. Dan zit alleen Jantine (de Nederlandse leerling) in de auto, de rest komt conform goed Noors gebruik om kwart over negen aangekakt. Het hoost werkelijk met bakken de hemel uit wanneer we Lofthus uitrijden met 2 auto's. Ik rijd de minibus met Borghild en 6 leerlingen (best spannend voor de eerste keer zo'n verantwoordelijkheid), terwijl één van de leerlingen met z'n eigen auto en nog drie leerlingen achter ons aan rijdt richting Kinsarvik. Jon had een paar dagen ervoor een boodschappenlijstje doorgebeld met spullen die we voor hem mee moesten nemen. Hij woont namelijk op 300 meter hoog, weggestoken aan een wegloze fjord en met z'n 82 jaar komt 'ie nu niet bepaald elke dag het slingerige, steile bergpad af. Maar erg leuk na het volproppen van je rugzak te lezen dat hij doodleuk om 10 kg aardappelen, 1 kg wortelen, 3 pakken melk en 1 kg boter vraagt. We hadden aardig goed te tijd om dat te verdelen, want de pont van Kinsarvik over de Hardangerfjord naar Kvanndal doet er een uur over... Vanaf daar was het nog een drie kwartier rijden naar Porsmyr, een piepklein dorpje waar een boot ligt. Åsmund (1 van de leraren) had de eigenaar van de boot een paar dagen van te voren gebeld en de beste man zou ons een deel de fjord opvaren naar het begin van het wandelpad.

Het weggetje naar Porsmyr is sommige plekken nog geen 3 meter breed. Op een gegeven moment ging het steil omhoog en zag ik rechts naast me beneden de boot liggen. Tever doorgereden. Nee hè? Ok, leuke hellingproef met een minibus, 6 passagiers en een smalle besneeuwde weg. Na wat hilarisch gelach kreeg ik het voor elkaar de auto te draaien en terug te rijden naar de minikade die we voorbij waren gereden. Het HOOST werkelijk als we de tassen op het bootje gooien. Binnen in de stuurhut kunnen maar 5 mensen zitten, de rest moet in de zeikende regen en koude wind op het dek de elementen trotseren. Ergens is het wel zeer stijlvol om met zo'n krakkemikkig bootje door het ijs op het brakke water van de fjord te breken en uit te kijken over gigasteile bergwanden gehuld in dikke dikke regenwolken....

Eenmaal alleen op de minivlonder wordt duidelijk hoeveel het regent. De waterval buldert met grof geweld van de bergwand af naar beneden en stenen van het bergpad die een natuurlijk trap vormen zijn niet zichtbaar doordat er een waterval over naar beneden stroomt. Spek- en spekglad. Door het wassende water strompelen we de bergwand op en binnen no time is iedereen tot op de laatste draad doorweekt, Goretexkleding of niet...

Jon woont er al zijn hele leven. Inmiddels is het enkele weken geleden sinds hij voor het laatst bezoek had en hij is zeer blij ons te zijn. Al nadruipend zetten we ons rond de houtkachel in de keuken. We maken een lekkere pot koffie en vragen Jon hoe het met hem is. Pas bij het schrijven van dit verslag bedenk ik me dat het die dag Sinterklaas was, totaal vergeten. Toch was het die avond een soort van Sinterklaasavond. Niet alleen ziet Jon er uit als Sinterklaas, hij is ook een kei in het vertellen van histories. We maken een grote pan spaghetti voor hem en onszelf en brengen de rest van de avond door met het luisteren naar zijn verhalen, spelen van oude IQ-spelletjes en het lezen van boeken. Tv, radio, internet bestaan hier niet, maar hebben we dat eigenlijk perse nodig om het gezellig te hebben?

Zonder leraar en een programma is het uitdagend om uit te slapen, maar ik heb 2 leerlingen zover gekregen om om half negen op te staan en de kachel op te stoken en ontbijt te maken voor de rest. De ochtend brengen we door met een echte Kerstschoonmaak, want daar is Jon duidelijk niet al te goed in. De badkamer en de keuken wordt aan een grondige schoonmaakbeurt onderhevigd en we wassen zijn complete servies en alles in de keuken af.

Iedereen doet zijn uiterste best en zo zijn we voor de lunch klaar. Na de lunch trotseren een aantal het barre weer voor een natte wandeltocht, terwijl de rest binnen ontspant of met Jon kletst. We hoeven niet perse iets te doen, belangrijkste voor Jon is dat we er zijn en dat hij wat gezelschap heeft. Zo ver weg van de beschaving staat de tijd stil en moet je je aanpassen aan een tempo dat 100 keer lager ligt dan in het stressige bedrijfsleven. We vermaken ons in elk geval prima en komen goed tot rust. Om wat Kerststemming te creeëren, bakken een paar meiden pepperkaker en hoewel ruim een derde zwart verbrand in de 60 jarige oven, waardoor de keuken vol rook staat, smaakt de rest goed...

De volgende dag klaar het weer op, zodat ik zes jongens en één meisje mee op tocht kan nemen. De rest blijf bij Jon om lussekatter te bakken, een S-vormig gebakje/koekje met rozijnen dat ze hier met de Sankt Lucia viering eten (13 december). De sneeuwgrens is flink omhoog gekomen, maar toch is het op sommige plekken flink ploeteren om verder te komen. We klimmen langs de bergwand omhoog tot zo'n 600 meter, vanwaar we een prachtig uitzicht hebben op de omgeving en de Hardangerfjord in de verte...

'Nou, das een verdomd goede vraag', antwoordt hij. Het blijkt dat hij in z'n hele lange leven maar 2 keer eerder pizza heeft gegeten. Dit is de eerste keer dat iemand pizza maakt in z'n huis. We moeten de laatste pizza die niemand meer opkrijgt voor hem invriezen. Terwijl de rest afruimt, loopt Jon naar z'n veranda om een sjekkie te roken. Ik vraag hem of het eten goed was. Dat wat hij in het Noors antwoordt valt misschien nog wel het beste te vertalen met: 'zeker, dat was potstausend goed eten!' Erg leuk om iemand die zoveel heeft meegemaakt ergens zo enthousiast om te zien worden..

's Avonds spelen we nog een potje triviant, waarbij Jon natuurlijk wint. Zaterdagochtend staan we extra vroeg op, om de slaapkamers, badkamer, keuken en trappen nog een keer goed te wassen en om een groepsfoto te maken. Om twaalf uur begonnen we aan de wandeling terug naar beneden. Het regent gelukkig niet zoveel meer als woensdag en het pad is goed begaanbaar. We zijn veel te vroeg bij de kade en moeten ruim drie kwartier wachten voor de schipper komt.

Na anderhalf uur rijden en extra boottocht over de Hardangerfjord zijn we weer terug in Lofthus. Dat wil niet zeggen dat de rust is toegekeerd. Vandaag (zondag) ben ik vrij, maar morgen en overmorgen gaan we met friluftsliv aan de slag voor de leerlingenavond die we zaterdag moeten organiseren. Verder staat de viering van Sankt Lucia op het programma, maar meer daarover later deze week. Na het weekend hebben we grote Kerstschoonmaak op school en hoewel wij niet de hele school en alles hoeven wassen zoals de leerlingen, denk ik dat wij genoeg te doen hebben in ons eigen huis. Daarna is het alweer Kerstvakantie en is dit schooljaar alweer op de helft! :-S