|
Kerstvakantie! Woensdag 19 december hadden we eerst nog Kerstviering op school, waarvoor ongelooflijk veel georganiseerd moest worden. De hele dag zijn we in touw geweest met de leraren om liedjes in te studeren, sketches te oefenen en het feestmaaltijd voor te bereiden. 's middags heb ik nog een vier meter hoge kerstboom in de gymzaal opgetuigd met een ladder. Helaas heb ik van het geheel nog geen foto's, maar die krijg ik nog van Sindre. Om vijf uur 's middags begon het kerstfeest, waarvoor ook veel oud-leraren en familie en vrienden van personeel was uitgenodigd. De hele eetzaal zat vol en we kregen het traditionale pinnekjøtt (gerookte, gezoute schapenribben) voorgeschoteld. Na het eten was er een voorstelling in de gymzaal met een aantal sketches, waarvoor ik o.a. met Borghild de tango op het podium moest dansen, als rapper moest optreden en diverse liedjes moest zingen... Onder het traditionele dansen rond de kerstboom moest ik de gymzaal verlaten om vlug de laatste spullen te pakken en de weg naar beneden af te rennen naar de bushalte. Om iets na elf uur 's avonds kwam de bus naar Odda aan, het begin van een lange, laaaange reis naar huis.
Samen met zo'n 20 andere leerlingen namen we eerst de bus naar Odda, waar we over moesten stappen op de bus naar Oslo, de Haukeliekspress. In de bus hadden we al gauw in de gaten dat er iets niets klopte. Het stonk er enorm naar hasj en achterin de bus lagen 2 gasten in coma. Nu is hasj streng verboden in Noorwegen en de busschauffeur belde naar de politie. In dit land staat er niet op elke hoek va de straat een politiekantoor en we kregen bericht dat ze om half één zouden komen. Dus reden we maar alsnog weg naar Seljestad, een half uur vanaf Odda, waar een nieuwe bus stond te wachten. De oude reed met de 2 gebruikers, nog volledig in slaap, terug naar Odda... Vervolgens kon de lange lange rit naar Oslo verder gaan. De hele nacht hebben we doorgereden om rond half acht 's ochtends waren we in Oslo. Mijn vliegtuig zou 's avonds pas om half 8 gaan, dus ik had de hele dag nog voor. Gelukkig kon ik met Sindre mee, die in Nesodden woont. Dat betekende eerst een ritje met de metro, vervolgens lopen naar de ferrie, een boottochtje over de Oslofjord en een autoritje met z'n pa die ons aan de andere kant kwam ophalen. Na een nacht met weinig slaap hebben we eerst een paar uur geslapen voordat we na een stevig ontbijt het boottochtje terug naar Oslo maakten om wat Kerstinkopen te doen. Met -10 vroren me vingers er zo'n beetje af en met een zware tas om me schouders was het ook niet echt makkelijk winkelen, zeker niet met de honderdduizenden Kerstgekke Noren die allemaal hun inkopen nog moesten doen. Tegen vier uur nam ik daarom maar afscheid van Sindre en nam ik de trein naar Gardermoen, zodat ik me daar zou kunnen opwarmen en verder vervelen. Na het inchecken en douanegedoe kwam ik er al gauw achter dat vrijwel alle vluchten vertraagd waren. Buiten was een flinke mist opgezet waardoor het hele vliegverkeer vertraagd werd. Maar mijn vlucht kon op de normale tijd boarden en zo zat ik om zeven uur in het vliegtuig. Meteen kregen we te horen dat we voorlopig echter niet zouden vertrekken, omdat we in de wachtrij waren gezet en de vleugels ijsvrij gemaakt moesten worden. Uiteindelijk gingen we toch taxiën, waarbij de motoren afwisselend op volle kracht naar stationair gingen en omgekeerd. IJs in de motoren kregen we te horen. Na wat heen en weer taxiën werden de motoren zelfs helemaal uitgezet, maar na een kwartier gingen we weer verder rijden naar de startbaan. Daar werden de vleugels weer ijsvrij gemaakt, maar na nog een hele tijd wachten werd de vlucht afgebroken. We hadden nog steeds ijs in de motoren en we moesten terug naar het vliegveld zodat een techneut er naar kon kijken. Honderd meter voor de gate werd het vliegtuig echter uitgezet, we konden niet terug naar de gate en we zouden per bus opgehaald worden. Na lang wachten kwam er een bus, maar was er nog geen trap en toen de trap er was, was de bus alweer weg. Na 3 uur in het vliegtuig konden we er eindelijk uit en werden we met de bus naar het vliegveld gereden, waar we erachter kwamen dat alle vluchten waren afgelast.

Mist op Gardermoen...
De hele aankomsthal was vol met duizenden mensen die niet wisten of en wanneer ze zouden vliegen en de chaos werd nog groter toen de bagagebanden begonnen te draaien, maar niemand wist waar zijn bagage tevoorschijn zou komen. Via geruchten wist ik dat ik bij band 8 moet zijn en na m'n tas gevonden te hebben, ging ik naar de vertrekhal, waar de chaos nog groter was en tientallen meters lange rijen voor de verschillende balies stonden. Ik wist echter niet in welke rij ik moest staan en kreeg daar ook geen informatie over. Na een hoop geruchten en wilde verhalen uitgefilterd te hebben, bevond ik mij in de goede rij en na een tijdje wachten kreeg ik een nieuw ticket voor dezelfde vlucht, een dag later. Ok, wat zal ik in de tussentijd doen? Inmiddels was het na 12-en 's nachts. Ik heb Sindre opgebeld en die is zo gek geweest anderhalf uur te rijden (enkele reis) om me op te halen. Iets voor 2 uur 's nachts kwamen we weer bij hem thuis aan. We hebben de volgende dag flink uitgeslapen en goed gegeten. Om half vier doken we de auto weer in en bracht me naar Oslo Centraal, waar vandaan ik de trein naar het vliegveld kon pakken. Daar aangekomen was ik snel door de douane en kon ik op de borden lezen dat alles vertraagd was, wederom mist. Het boarden werd ook uitgesteld en pas om half negen konden we aan boord. Na nog eens een dik uur wachten gingen we weer taxiën, waarbij het gedoe met de motoren herhaald werd. Niet weer! Op de startbaan moesten we ook nog eens lang wachten en ik wist zeker dat de vlucht wederom geannuleerd zou worden, maar om kwart voor tien vlogen we dan toch. Hoera! Op Schiphol waren we zo'n beetje de laatsten die aankwamen. Pa en ma haalden we op en na een autoritje van anderhalf uur kwamen we rond half 2 in Apeldoorn aan, bijna 51 uur nadat ik uit Lofthus was vertrokken, wat een wereldreis!
Het weerzien met pa, ma en Daan na meer dan een halfjaar in Noorwegen was erg goed, ik heb ze erg gemist en we hebben heel veel bij kunnen kletsen. De eerste week heb ik vooral besteed aan uitslapen, bijkletsen, vooral thuis met familie zijn en Kerst vieren. Tussen Kerst en Oud en Nieuw stond alles in het thema van het grote bakken. Samen met moeders heb ik 6 uur in de keuken gestaan om allerlei Noorse recepten klaar te maken: van appelpai, chocoladetaart, kerstkoekjes, brownies tot worteltaart.
Veel en veel te veel en de hele familie plus heel wat vrienden hebben moeten helpen om alles op te krijgen. Alsof het nog niet genoeg was, hebben Jesper en ik op Oudejaarsdag de hele dag in de schuur gestaan om oliebollen en appelflappen te bakken. Dat hadden we nog nooit gedaan en het werd een flinke kliederboel, maar het is uiteindelijk gelukt, onder heel wat geouwehoer, natuurlijk luisteren naar de top 2000, en gelach!!
Als je geen appelboor hebt, moet je inventief zijn! ;)


De dagen vlogen veel te snel voorbij en voor ik het wist moest ik alweer terugreizen naar Noorwegen. De laatste dagen voor vertrek heb ik nog zoveel mogelijk mensen gezien, maar wilde het niet zo hectisch maken als vorig jaar, toen ik van hot naar her vloog. Daardoor heb ik niet iedereen kunnen zien die ik had willen spreken, excuses daarvoor, maar ben ik wel nog een beetje aan me rust toegekomen. Goed, de terugreis dus. Na 2 heerlijke weken was het lastig om weer afscheid te moeten nemen. Maar goed, in maart kom ik alweer terug naar Nederland, en 2 en een halve maand, dat is natuurlijk niets... ;) Daan en Jesper waren zo vriendelijk om me te vergezellen in de trein van Apeldoorn naar Schiphol... Op het vliegveld ging alles van een leien dakje, behalve dat het vliegtuig een half uur vertraagd was, maar ik was allang blij dat er geen gekke toestanden waren. Vanaf Gardermoen sprong ik weer in de trein naar Oslo Centraal, waar ik om half acht aankwam. De nachttrein zou om elf uur gaan, maar toen ik op het station aankwam, kreeg ik te horen dat de trein eruit lag in verband met sneeuwlawines en gevallen bomen... Twee uur lang zat ik in het ongewisse, maar uiteindelijk bleek te trein toch te gaan. Ik heb anderhalf uur van de tijd kunnen doden door met een Deens echtpaar te kletsen die op hun trein naar Gjøvik moesten wachten. Om tien over elf vertrok de trein gelukkig toch en na een lange slapeloze nacht kwam de trein om half zes in Voss aan, waar ik nog eens 2 uur moest wachten op de bus naar Bruravik. Onderweg bleek dat ik in Granvin nog een keer van bus moest wisselen, waardoor ik net 1 minuut te laat in Bruravik aankwam en de pont recht voor m'n neus weg zag varen. Nog een uur wachten op de kade dus. Na een boottochtje van een half uur was ik dan in Brimnes, waar Borghild me op stond te wachten met de auto... Vanaf daar was het nog 3 kwartier rijden naar Lofthus, maar toen was ik tenminste niet meer alleen en we hadden een hoop om over bij te kletsen. Nu ben ik het omslachtige reizen tussen Lofthus en Apeldoorn helemaal spuugzat... Erg lang kon ik niet genieten van de rust, want eenmaal op school maandagochtend half elf kon ik gelijk door naar het klaslokaal waar de klas al bezig was met het plannen van de volgende tocht. Ik kreeg te horen dat we volgend dag al direct na het ontbijt weer zouden vertrekken, naar Telemark dit keer voor een weekje skikamp. Dat betekende dat we gelijk eten voor een hele week voor 10 man moesten pakken, ik m'n tas uit moest pakken, de rugzak weer in moest pakken, troep opruimen en vroeg naar bed om weer uitgerust te zijn voor de autoreis van 6 uur.... Zucht... Nou goed, luxesprobleem natuurlijk! Heerlijk om weer een week op de latten te kunnen staan. Maar dat is weer een volgend verhaal!!

Het is niet even makkelijk om naar Nederland te reizen vanaf Lofthus: zwart is mijn thuisreis voor Kerst, rood de reis terug naar Lofthus....
|