En na een weekend van film kijken, luieren, wandelen, veel gebak en gerelax, vlogen, reden en treinden alle leerlingen vanover heel Noorwegen weer terug naar Lofthus. Een nieuwe week! De vooruitzichten waren na een week stralend weer nog steeds goed (koud en droog) en dus werd het weer een skitocht. Maar niet zomaar één: plan was om te overnachten in de sneeuw en dan wel in een zelfgemaakte iglo! Helaas moest aan het rijtje van geblesseerd danwel lang ziek van Thorolf (Pfeiffer), Lisa (gebroken hand), Idun (overbelaste benen) ook Sigrid toegevoegd worden. Na een test blijkt ook zij Pfeiffer te hebben. Extra sneu is dat ze de grote Hardangervidda doorkruizing die al over 3 weken is, hierdoor niet kan meemaken.
Met een halfvolle bus reden we gisteren weer naar het noordoosten om de zigzag, krakelingtunnels voorbij Eidfjord maar weer eens door te jakkeren om op de vidda te komen, waar alles ongelooflijk wit was en de weg inmiddels door een muur van 2 meter sneeuw snijdt. Helaas was er veel sluierbewolking. Dat maakte dat de hemel ook wit was. Doordat slechts op een paar plekken wat rotsjes uit de sneeuw staken en voor de rest alles wit was, konden we nauwelijks contouren zien. Dat is heel apart skiën, want het voelt net alsof je dronken bent, omdat je niet goed kunt zien waar het op en neer gaat...
Alles wit...
Maar gelukkig gingen we niet zover (kilometertje of 4) omdat we alle tijd nodig zouden hebben voor het bouwen van de iglo. Eerst bouwden we een groot hoefijzervormig windscherm voor de lunch.. Daarna splitsten we ons op in drie groepjes van 3 die elk hun eigen iglo zouden bouwen. Als eerste sneden we met zagen grote sneeuwblokken uit de harde sneeuw, de bouwstenen voor de iglo's... En dat was al een heel karwei, want je had er gauw zo'n 30 a 40 nodig en die moesten allemaal versleept worden...
Tis echt moeilijk te zien, maar op bovenstaande foto zie je een tig tiental sneeuwblokken, klaar om iglo's van te maken.
Na al het graafwerk moest elk groepje een redelijk vlak stuk uitzoeken en dat verder effen graven, waarna we met onze skistokken een perfecte cirkel op dat vlakke stuk moesten tekenen. De blauwdruk voor de iglo zegmaar... :-D
En op de getekende cirkel moesten we dan de sneeuwblokken leggen, waarbij de eerste cirkel zo gesneden moest worden dat de 2e cirkel en de rest van de stenen als een spiraal omhoog zouden lopen. Bij elk blok moesten we de naden voegen met losse sneeuw. Hoe hoger je kwam, hoe meer de stenen moesten overhellen. Dat werd steeds lastiger, zowel om die stenen omhoog te hijsen, als om er van binnenuit voor te zorgen dat de laatste steen (waarop alles rust) niet naar binnen kukelt waardoor alles om zou vallen. Wat een ongelooflijk gehannes, haha. Zagen, voegen, sjouwen, stutten en een hoop bloed, zweet en tranen kwamen er bij kijken, maar naarmate de uren verstreken zag je de iglo's groeien..
Håvard, Mats en Mari bezig met hun iglo...
Stine, Mathea en Kirsti met hun iglo...
En Kine, Anne en ik met onze iglo...
Hierboven kun je redelijk zien hoe hoog die iglo's werden: je kunt nog net mijn hoofd zien, terwijl ik binnen in de iglo sta. Dat dak maken was echt rampzalig, omdat die laatste blokken bijna horizontaal liggen. Tot wel 5 keer kwam de laatste steen naar binnen vallen, waar ik in gehurkte houding krampachtig aan het stutten, zagen en voegen was... Aargh.. Maar na dik 4 uur stond de iglo... en was ik ingebouwd.. Oeps. Maar dat was de bedoeling. Als laatste werd namelijk de ingang gebouwd, een klein gat van 50cm in doorsnee en een meter diep onder de iglomuur door. Je moest je als een slangenmens naar binnen en buiten wurmen.
Rechtsboven het dak van onze iglo van binnenuit gezien (voor het grote voegwerk kon beginnen)
Vlak voor het donker waren we klaar en konden we na 5 uur hard werken compleet gesloopt de iglo inrichten. Ongelooflijk knus en gezellig. Beetje onwerkelijk was het om te bedenken dat je daar midden op de vidda, met geen mens in de buurt, met massa's sneeuw om je heen ligt in een zelfgebouwde iglo. Fantastisch. Slechts 1 kaars was genoeg om de hele iglo te doen oplichten en het was vanaf buiten een grappig gezicht om 3 van die oplichtende bolletjes te zien in de duisternis... Na het eten koken, waarbij de iglo vol waterdamp kwam en het lekker warm werd binnen, legden we ons moe maar voldaan...

Het was niet koud in de iglo, ondanks dat we op 1145m sliepen en het buiten tussen -10 en -15 graden was. Ik had het zelfs warm in m'n superdikke slaapzak. Daar lag het dan ook niet aan dat ik slecht sliep. Het was vooral dat ik er maar niet over uit kon dat we in een iglo sliepen, dat ik de slaap niet kon vatten. Was denk ik te veel onder de indruk van deze unieke ervaring, haha.. Nou ja, het kwam ook omdat ik m'n slaapmatje nog steeds niet heb geplakt en daarom niet bepaald behaaglijk kon liggen op de sneeuw die kei- en keihard was. Hoe ik ook draaide: niets lag lekker en 's morgens werd ik helemaal stijf wakker. Maar dat gaf niet. Kaarsje aan, wat sneeuw scheppen en smelten, warme chocolademelk maken, bevroren boterham erbij pakken en met z'n drietjes gezellig ontbijten in onze fantastische iglo die de nacht had overleefd, maakte alles goed. Om tien uur hadden we ons inclusief slaapzakken, rugzakken en ander gerei weer door de ingang geperst en stonden we buiten op de latten.

De iglo van Håvard, Mats en Mari
Onze iglo
Het was nog bewolkter dan gisteren, waardoor er geen onderscheid te zien was tussen de sneeuwvlakte, de helwitte hemel en hier en daar mist... Gelukkig navigeerde Håvard ons feilloos over en langs alle heuveltjes in de goede richting terug naar de bus... Het blijft een heerlijk gevoel om in een treintje achter elkaar aan te zoeven door het witte landschap, af en toe omhoog te klauteren of lekker naar beneden te roetsjen...

Ook tijdens de winter zijn er op de vidda gewoon toeristenhutten open. Per toeristhut heeft één iemand de verantwoordelijkheid om van tijd tot tijd de hut te checken en haardhout en ander proviand aan te voeren. Dat gaat per sneeuwscooter. Diegene heeft ook de verantwoordelijkheid om zijn route naar de hut te markeren door om de paar meter een tak in de sneeuw te steken. Op deze manier zijn alle hutten met elkaar verbonden en deze routes kunnen door de toeristen/hutbezoekers worden gebruikt om de hutten te vinden en te navigeren. Wij pakten de laatste kilometers ook zo'n route op om terug te komen naar de RV7 waar het busje geparkeerd stond. Dat het niet altijd even makkelijk is zo'n route te volgen, zie je aan de volgende foto. Zie jij de takken uit de sneeuw steken? Als het goed is kun je er 2 zien. Zie je ook het verschil tussen sneeuw en lucht?

Een kilometer voor de parkeerplaats groeven we ons nog even in in de sneeuw voor de lunch. Tegen 2-en waren we weer terug bij het busje en scheurden we de ons welbekende weg weer af naar de fjord en terug naar Lofthus, waar we direct aan konden schuiven voor de Lapskaus. Ik wist niet dat het bouwen van een iglo zo lang zou duren en slopend zou zijn, maar ik heb diep respect voor de Inuït gekregen. Een fantastische ervaring!
Rest van de week hebben we gewoon programma en volgende week gaan we waarschijnlijk Telemark-skiën!!
Groetjes uit koud Lofthus,
Cees.
|