Als ik in mijn mapje op de computer kijk naar de foto's van de afgelopen 2 maanden, moet ik haast een zonnebril opzetten: wit, wit, wit en nog eens wit... Daar waar we in oktober, november en december nog volop klaagden over alle regen, hebben we het nu goed met lekker veel sneeuw en kou in de bergen. En afgelopen weekend werd ook Lofthus weer eens getrakteerd op een flinke sneeuwbui. Zaterdag heeft het de hele dag gesneeuwd en er vielen sneeuwvlokken zo groot als je handpalm. Naderhand lag er een pak sneeuw van bijna 15 centimeter. Een paar fotootjes van de omgeving zoals het er zaterdag en zondag bij lag...
Verder was het van 't weekend eigenlijk nogal saai op school. Een groep van zo'n 20 leerlingen had zich ingeschreven voor een alpineskitocht van 3 dagen in Hovden, dus het was aardig stil op school. Maar goed, we hebben gewoon een groot scherm opgezet in de foajée en een lekkere enge film gekeken, taco's gegeten en wat uitgeslapen... Ook niet verkeerd.
Zondagavond was iedereen weer terug en na een korte vergadering met de friluftslivklas, kregen we te horen dat we 2 dagen naar Røldal zouden gaan voor een (telemark)skicursus op de piste daar. Gaaf! En zo reden we gisteren in plaats van noordwaarts, maar weer eens zuidwaarts de fjord af in de minibus, met in de aanhanger een grote legertent van 60 kg. De hut die we hadden willen huren, was namelijk al bezet en friluftsliv zou friluftsliv niet zijn als we daarom maar in de vrije natuur zouden overnachten... We dumpten de aanhanger even voor Røldal op een parkeerplaats en tegen elf uur waren we bij de piste. Røldalsfjellet is een prachtige locatie boven de boomgrens met grote en steile hellingen met sneeuw en een prachtig uitzicht op Røldal beneden in het dal. We hadden mazzel dat het prachtig weer was en er van 't weekend verse sneeuw was gevallen: unieke omstandigheden!

Het is in dit deel van Noorwegen deze week vakantie en daardoor was het redelijk druk op de piste. Hoewel: druk. Niet te vergelijken met skioorden in Zwitserland en Oostenrijk denk ik. De parkeerplaats van de piste was niet veel groter dan die van voetbalclub AGOVV in Apeldoorn en er was dus alle ruimte om goed te kunnen skiën. Al gauw kregen we een hoop rare blikken van onze medeskiërs. Niet in de eerste plaats omdat ik de eerste keren recht naar beneden dwars over de piste naar beneden racede, bijna enkele skiërs spieste om vervolgens beneden met grof geweld en na 10x omrollen tot stilstand te komen. Maar wat het meeste opzien baarde, was dat onze groep van 10 man allemaal fjellski (bijna hetzelfde als langlaufski's) onderhadden op deze behoorlijk steile piste en dan ook nog eens Telemarkskiën zouden leren, één van de moeilijkste slalomtechnieken... :-D :-S

De sleeplift was echt gaaf. Zoals bijna alles wat we dit jaar hier doen, had ik ook nog nooit een sleeplift gebruikt. Maar ik kreeg het voor elkaar om in één keer zo'n ding te pakken, tussen m'n benen te klemmen en met een gilletje vooruit getrokken te worden. Dat ik daarna bijna onderuit ging doordat ik over m'n skistokken gleed, deed er niets aan af...
Bovenaan verzamelden we. Op deze tocht was Bjørn ook weer mee, hij is al eerder meegeweest op onze gletsjer- en kanotochten. Als ik het een beetje goed heb begrepen, is hij leraar in opleiding ofzo. In elk geval heeft hij ons de laatste 2 dagen op zeer leuke en enthousiaste manier geprobeerd Telemarkskiën te leren. We begonnen in elk geval met ploegen, sturen en remmen en dat kwam hartstikke goed van pas! Leuk om te zien hoe onze groep gister voor de eerste keer naar beneden ging. 8 mensen kriskras over de piste, om de 5 meter vallend. Haha, niemand anders kon ons slagveld passeren.


Maar na elke keer ging het beter en op 'n gegeven moment kon ik al 4 keer slalommen zonder te vallen. De Telemarktechniek kon ik mezelf niet eigen maken, maar dat ik wat beter kon skiën zonder brokken te maken vond ik al heel wat! Na een stuk of 10 keer van de lagere piste, namen we de sleeplift helemaal naar de top op 1300 meter. Ik heb gigantisch gelachen daar! Het was een sleeplift waar je met 2 man tegelijk door getrokken wordt. Bedoeling is dat je het T-stuk tussen je in doet, waarbij de dwars balk je vanaf je achterste naar boven duwt. Ongeveer zó dus:

Bij Mari en mij ging het helemaal mis. Dat T-stuk kwam zo snel op ons af, dat ik totaal niet wist wat te doen... haha. Na 5 seconden geworstel en een gegil van Mari: 'Johannes, dat kan niet zo, ik zit váást' eindigde het ermee dat ik niet geduwd werd, maar mezelf met 2 handen krampachtig vasthield aan dat T-stuk dat mij zwieberend achter zich aan trok plus dat ik om één of andere reden de skistokken van Mari, plus één van haar handschoenen vasthad...Dat moet er ongeveer zo uit hebben gezien:

Nadeel was dat je ongeveer een kilometer voort werd gesleept waarbij het af en toe verschrikkelijk steil omhoog ging en ik vreselijke kramp in m'n armen en schouders kreeg. Maar ik durfde niet los te laten met het risico keihard achteruit te glijden. De man achter mij moet de tijd van z'n leven gehad hebben, want ik hoorde hem continu lachen. Ik was in elk geval ongelooflijk blij boven te zijn. Degenen die al boven stonden, stonden raar te kijken toen ik met 4 skistokken en 1 handschoen struikelend en hijgend op hen afkwam. 'Waar is Mari?' vroeg Håvard. 'Weet ik niet, geloof beneden ergens...'
Nou goed, Mari kwam even later ook goed boven (met 1 koude hand weliswaar). Het uitzicht daarboven op 1300 meter was in elk geval fantastisch!!
(klik op de foto voor een uitvergroting)
Je kon kilometers ver kijken en het enige dat je zag waren bergen en nog eens bergen met massa's sneeuw... Het was schitterend om in deze omgeving naar beneden te skiën. Met elke afdaling ging het beter en viel ik minder vaak en ik kreeg er steeds meer lol in.
Links Bjørn tijdens één van de instructies...
's Nachts ging de kachel echter uit toen we sliepen en met de ongelooflijk heldere en prachtige sterrenhemel boven ons (je kunt de hele Melkweg zien en 10.000-en sterren!!) werd het berekoud in de tent, tot beneden -15 graden. brr. Ik sliep wel beter dan in de iglo of sneeuwhol, want ik had dit keer een ergonomisch verantwoorde Tempur-achtig bed uitgegraven in de sneeuw... Even na zonsopgang stonden we op. Alles was bevroren... M'n lenzenvloeistof met daarin m'n lenzen, de tandpasta, de tandenborstel waar nog water in zat van de avond ervoor, plus m'n natte schoenen, die nu keihard waren... Nou ja, na het ontbijt en opstoken van de kachel waren we weer warm en klaar voor nog een dag op de piste...
Het was vanmorgen nog mooier weer dan gister en het was een waar genot om in de stoeltjeslift naar boven te gaan, met een prachtig uitzicht achter ons en een bijna lege, net geprepareerde witte piste voor ons...
Van 10 tot 3 hebben we op de latten gestaan en geoefend, geoefend, geoefend. En het ging steeds beter!!! Tegen het einde van de dag, kreeg ik het voor elkaar om de hele piste af te skiën, al slalomend, zonder te vallen, waarbij ik op het eind net zo remde zoals die gasten die van een skischans springen, tot stilstand komen. Hoera! Ik heb volop genoten. Het was imponerend om te zien hoe Anna, Stine en Mathea in 2 dagen de Telemarktechniek onder de vingers kregen...
Voldaan, maar compleet gesloopt en spierpijn in armen en benen en blauwe plekken op m'n achterste, zette ik me neer in de minibus en scheurden we weer naar het noorden, waarbij we bijna de parkeerplaats waar de aanhanger stond voorbij raceden, ware het niet dat een paar oplettende meiden keihard riepen naar Håvard dat hij moest keren.
De skikleren zitten in de was en verder hoop ik dat de meeste spierpijn weg is als Marte en ik vrijdag op vakantie gaan. We zijn erachter gekomen dat de nachtbus van vrijdag op zaterdag te laat aankomt om ons vroege vliegtuig zaterdagochtend te halen, dus we zullen de nacht op het vliegveld doorbrengen. Ach, pakje kaarten mee, hoop humor en dan komt dat wel goed. 4 maart kom ik weer terug, dus tegen die tijd kunnen jullie alles lezen over de ervaringen in het Hoge Hoge Noorden...
Tot dan!!!
Groetjes uit wit Lofthus,
Cees.
|