Vandaag hebben we de latten weer ondergebonden. Om half negen vertrokken we in de schemer. Mats en ik reden met Thorolf mee en dat betekende dus dat hij na het starten van de auto nog terug naar z'n kamer moest rennen omdat hij iets vergeten was en toen we eenmaal een kilometer langs de fjord hadden gereden moesten we wederom terug omdat hij weer wat vergeten was... haha.. Het was ongeveer een uurtje rijden, een goed kwartier voorbij Odda. Er lag flink wat sneeuw in de bergen en met een strakblauwe lucht beloofde het een mooie dag te worden. We parkeerden de auto's langs de weg, bonden de ski's onder en glijden maar weer. Nou ja, vooral klimmen het eerste stuk. Maar met de zon die net boven de bergen uit kwam en z'n roodgele strijklicht over het witte landschap strooide, was het helemaal niet verkeerd. Het was heerlijk koud, zo tussen -5 en -10 graden.


Het was eigenlijk een perfekt gebied om te langlaufen. Niet vlak, das te saai, maar ook niet te steil. Er lagen heel veel heuveltjes waarover vrij makkelijk te klimmen was, maar af en toe best spectaculair afdalen.
Na een goed uurtje glijden en glibberen (maar zonder vallen dit keer!) stopten we. Al deze skitochten zijn eigenlijk een training voor de 8 daagse doorkruizing van de Hardangervidda in maart. Vandaag hadden we zoekstangen meegenomen, waarmee naar overlevenden gezocht kan worden na een lawine. We hopen er natuurlijk niet op, maar we moeten er wel op voorbereid zijn. Dus stonden we allemaal op een rijtje met 3 meter lange stokken in het niets te prikken. We konden zo ook mooi meten hoeveel sneeuw er lag: iets meer dan 2 meter verdwenen de stokken onder ons...
Even verderop was een mooi uitzichtpunt en dat gebruikten we om te lunchen. Aan de ene kant keek je naar het noorden en kon je Odda en zelfs de fjord zien liggen en aan de andere kant alleen maar bergen en sneeuw... prachtig
Terwijl ik deze foto maakte, riepen ze naast me: rendieren!! En ja hoor, wederom hadden we de mazzel rendieren te zien. Je ziet ze op bovenstaande foto trouwens al, helemaal rechts. Het waren er zo'n 30 en sukkelden achter elkaar door de sneeuw. Op een gegeven moment stopten ze en leken na te denken. Volgens mij roken of hoorden ze ons, want plotseling keken ze allemaal in onze richting en renden ze de heuvels over, weg van ons...
Op bovenstaande foto kun je ze beter zien...
Nou goed, dat was dus het uitzicht aan de ene kant. Aan de andere kant zag het er zo uit:
Het was een heerlijke plek om te lunchen. Thermosfles met thee in de ene hand, boterhammen met bevroren chocopasta in de andere hand. Helaas konden we niet te lang blijven zitten, want het was zittend in de sneeuw toch best koud...
Rechtsboven zie je Thorolf poseren voor het uitzicht...
Mathea, Stine en Kine en Anne en Lisa aan de thee...
Dit was zo'n beetje het hoogste punt van de route en het eerste stuk ging af en toe behoorlijk steil naar beneden. Wonder boven wonder viel ik maar 2 keer en het gaat al steeds beter met het sturen en evenwicht bewaren, haha.. Krijg er steeds meer plezier in, zeker op zo'n mooie dag als vandaag. We hebben nog een mooie foto gemaakt van Mats, poserend op een rotspunt. Hij is er toch maar niet vanaf gesprongen:
Onderweg kwamen we de sporen van de rendieren tegen en die zijn we een tijdje gevolgd. Omdat de meiden het zo koud hadden, vond Håvard het wel een goed idee toch nog maar ff te klimmen. Hij is fijn. Hij koos een heuvel uit die met ongeveer 75% omhoog ging (heb het even grofweg nagemeten). Als rare clownfiguren met die ski's wijduit klauterden we er recht tegenaan omhoog. Het was maar een paar meter, maar reken maar dat we het warm hadden, haha...
rendiersporen
Naast deze hutten (hierboven) had je een wat kale omgeving en een bergwand waar je mooi vanaf kon slalommen. Ik probeerde het één keer, maar er lag alleen verse sneeuw, dus sturen ging niet. Kaarsrecht scheurde ik naar beneden om met een mooie pirouet in de sneeuw tot stilstand te komen. Terwijl de rest vrolijk doorslalomde, ben ik de berg opgeklauterd. Bovenaan had ik namelijk een rotsformatie gezien met ijspegels en ik kon het niet nalaten er helemaal naartoe te klimmen en foto's te maken.
de slalompiste
Na wat op en neer geski begon de zon alweer onder te gaan en besloten we terug te gaan naar de auto's, waar Thorolf erachter kwam dat hij z'n sleutels in de achterbak had gegooid, terwijl de auto op slot was. Aaargh.. Een telefoontje naar school later zorgde ervoor dat er iemand met een reservesleutel de 60 km vanaf Lofthus kwam rijden, terwijl wij stonden te vernikkelen.. Nou ja, die dingen gebeuren (alleen bij Thorolf nogal vaak). Op de terugweg stopten we nog even (traditiegetrouw) bij Låtefoss, nu deels bevroren. 't Ziet er weer anders uit.
Aan de andere kant van de weg heb je trouwens ook een mooie waterval (nog geen 200m verder), die bijna helemaal verijst was.
Rond vijfen waren we weer op school, waar de bloemkoolsoep en kabeljauw op ons stond te wachten...
Moet zeggen dat het vandaag één van de allermooiste tochten was, zeker door de omgeving, het prachtige weer en de vele sneeuw. Morgen weer op de ski's!
Groetjes uit Lofthus..
Snakkes,
Cees.
|