De volgende ochtend werden we getrakteerd op een prachtige zonsopgang...
Maar na het ontbijt sloeg het weer radicaal om. De hemel trok dicht, het werd mistig en er zette een zeer krachtige wind op. Na een korte stemronde besloten we om toch te proberen op pad te gaan. Een poging die al na 5 meter strandde. Je kon nog geen 10 meter vooruit kijken en ik denk niet dat ik overdrijf als ik zeg dat er zeker windkracht 8 stond, misschien iets harder zelfs. Onmogelijk om op tocht te gaan en na 5 minuten zaten we alweer binnen...
Ik heb er geprobeerd een filmpje van te maken. (klik
hier
om het te downloaden)
Ergens was het wel lekker een rustdag te hebben. We stookten de kachels op, kookten water om warme chocolademelk te maken en hebben de hele dag niets anders gedaan dan eten, slapen, oude roddel bladen van 10 jaar oud te lezen en wat kaartspelletjes te spelen. Maar op een gegeven moment is het onvermijdelijk, dan moet je naar het toilet. Bij al deze hutten is het zo dat het toilet in een ander gebouwtje zit, vaak zo'n 50 tot 100 meter lopen. Mannen hebben dan nog het voordeel dat ze niet voor alles naar het toilet hoeven, maar de dames zaten zeker deze dag met gekruisde benen om maar niet naar het toilet te hoeven. Ik ben 1x 's avonds naar zo'n toilet geweest, maar dat doe ik niet meer, omdat het dan buiten pik- en pikdonker is. Het is behoorlijk griezelig om dan in je eentje naar zo'n houten kot te lopen, waarin het nog donkerder is en je weg te vinden naar het gat in de houten plank dat als toilet dient, terwijl er een ijskoude wind vanuit die beerput omhoog wappert en je jezelf allerlei rare dingen inbeeldt. We hebben 2 weken geleden een Noorse horrorfilm gezien waarbij een groepje jongeren werd vermoord in een eenzame berghut. Kan jij je voorstellen in wat voor tempo ik terugrende van dat toilet naar de hut toen. Nee, je kunt beter overdag gaan. Maar vandaag moest je daarvoor eerst al je skikleding aandoen: sjaal, muts, handschoenen, grote skibril en de latten onderbinden. De deur waaide bijna uit je handen en daar waar je op de heenweg door de wind bijna tegen het toiletgebouw werd gekwakt, was het op de terugweg nauwelijks te doen tegen de wind in te worstelen. Het zicht was zo slecht dat Kine halverwege zowel het toilet als de hut niet meer kon zien... Blij dat we niet op pad zijn gegaan. Later kregen we te horen dat niet ver van waar we zaten 2 Schotten om waren gekomen omdat ze niet verder konden komen door het slechte weer. Op 5 km van een hut moesten ze opgeven waarna ze doorweekt en onderkoeld raakten en uiteindelijk overleden. Respect voor het weer en de bergen werd ons vandaag wel bijgebracht. De weerberichten die we via de radio in de hut doorkregen voor het westelijk deel van de vidda waren zo slecht, dat we het plan om helemaal naar school te skiën, moesten opgeven. Het oostelijk deel van de vidda zou ook niet zulk best weer krijgen en zelfs temperaturen boven nul en regen tot 1300m hoogte, maar in elk geval zouden we dan meewind hebben. Dus gooiden we de route om naar het noord-oosten om in een paar dagen richting Geilo te komen.

Na een dag in de hut opgesloten te hebben gezeten was het fijn de volgende dag weer verder te kunnen. Het waaide nog wel hard, maar het zicht was goed en het sneeuwde niet zo hard. Wel vaag dat het al zo vroeg in het jaar zo warm was en we hadden moeite om over de papperige sneeuw vooruit te komen. De wind in de rug hielp en het terrein was zeer vlak en nog voor de lunch hadden we al 15 kilometer afgelegd en zagen we de hut van Raudhelleren liggen...
Raudhelleren turisthytte...
Raudhelleren is een grote bediende toeristenhut. 's Winters zijn dit soort hutten niet bemand en kun je overnachten in de self-service noodhut naast het hoofdgebouw. Net nadat we ons een weg hadden gegraven tot de deur en ons binnen hadden gesettled, de kachel hadden opgestookt en aan de lunch zaten, werd er op deur geklopt. Het bleek dat de hut vanaf dit weekend al open was en dan is het niet toegestaan in de noodhut te overnachten. Maar voor dezelfde prijs konden we in de grote hut (eigenlijk een soort van eenvoudig hotel of herberg) slapen. Fantastisch! Want die was al warm gestookt, had electriciteit (middels aggregator), een drooghok, warm water, licht op het toilet en zelfs een eetkamer met open haard! Enige voorwaarde was dat we 's avonds warm eten bij hen moesten kopen. Goh, wat naar. Bediend worden en niet afwassen... Dat was gauw voor elkaar. En toen de dames ontdekten dat de receptie chocola verkocht, was de stemming euforisch te noemen.
Enige nadeel was dat alle resterende hutten (2) tot aan Ustaoset (vlakbij Geilo) allemaal bemande hutten waren en waarschijnlijk ook open zouden zijn. Dat zou een hele dure grap worden daar te gaan slapen. Bovendien waren de weerberichten nog steeds matig te noemen. We besloten daarom maar om de volgende dag de resterende +/- 30 kilometer in in keer af te leggen en vanaf Ustaoset de trein naar Voss te nemen. We waren ingesteld om woensdag terug te komen, dus het was even raar te beseffen dat we de volgende dag (maandag) al weer op school zouden zijn. Na de tomatensoep met macaroni en goddelijk smakend zelfgebakken brood (met oregano en knoflook) buikten we uit rond het haardvuur. Om half 9 gingen we al naar bed, omdat we de wekker om half 7 hadden gezet voor de volgende dag. Kijken of we het zouden halen in 1 dag 30 kilometer af te leggen!
Zonsopgang...
Al om half 8 stonden we op de latten. Ongelooflijk! Ik kon geen pap meer zeggen. We waren namelijk ook verplicht om een ontbijt bij de hut af te nemen. Vervelend hoor: zelfgebakken brood met paarderookvlees en ei. Verder hadden ze alle soorten beleg, verse sinasappelsap, melk en fruit. Ik heb me helemaal rond gegeten, want het kon nog weleens een hele lange dag worden.
We hadden een keiharde wind in de rug en al binnen 2 uur hadden we 10 kilometer afgelegd. Op sommige stukken hoefde je helemaal niets te doen behalve je armen uitstrekken en je te laten duwen door de wind. We scheurden naar beneden naar Heinseter, een toeristenhut dat in een dal ligt. Met de wind in de rug scheurden we met ruim 40 km per uur (met dank aan de gps) van de heuvel af naar beneden. Het was echt raar weer. Regenbuien gleden af en aan over de bergruggen, met tussendoor af en toe een blauwe lucht. Het leverde prachtige vergezichten op....
En bij Heinseter werd het plotseling prachtig weer en konden de muts en handschoenen weer in de rugzak gedaan worden. Het was gewoonweg warm.
Ik weet niet waarom, maar altijd als het einde nadert, begin je veel meer te waarderen waar je mee bezig bent. Dat is niet alleen voor dit schooljaar het geval, maar zeker voor deze Hardangervidda doorkruizing. Onderweg mopperden we veel, maar op deze laatste dag leken we geen moeite te hebben om 30 km te moeten afleggen. En met de doorbrekende zon, lekkere temperatuur en prachtige omgeving begonnen we bijna te zingen. In volle vaart roetsten we voor en voor de lunch hadden we maar liefst 25 (!!) kilometer afgelegd. We hadden onze zinnen gezet om in de laatste hut voor Ustaoset te lunchen. Håvard trakteerde ons op een warme chocolademelk en we hebben ons een uur gewarmd in de hut voordat we het laatste stukje van slechts 7 kilometer aflegden.

Het weer werd helaas weer wat minder, maar dat hinderde niet. Nog één klimmetje van zo'n 100 hoogtemeters scheidde ons van Ustaoset. Vanaf de top waren er loipes geprepareerd, dus eigenlijk was het een kwestie van naar beneden glijden in deze sneeuwsporen. Afgelopen zomer ben ik met Daan door Ustaoset gefietst op onze weg van Geilo naar Flåm. Voor pa, ma, Jaap en Willemien: dat is vlakbij de plek waarbij jullie ons na Geilo inhaalden om de vergeten appels en bananen af te geven. Erg leuk om te zien hoe het dal waar deze weg doorheen loopt en 's winters uitziet: wit! ;-)
Op weg naar de laatste top...
Gehaald! (En ja, het waaide daarboven...)
Uitzicht over Haugastøl, Ustaoset en Geilo...
De afdaling was ook geprepareerd en zo konden we heerlijk naar beneden slalommen. De skicursus kwam goed van pas en zonder problemen kon ik tegen de 50 km/u gecontroleerd de bochten nemen, remmen en zonder te vallen beneden komen. Laatste dat restte, was het Ustevatn-meer oversteken, 2 kilometer rechtuit...
En na 110 km in 25:15 uur pure 'glijtijd' (haha) kwamen we dan aan in Ustaoset. Waarvan we ruim 32 kilometer vandaag hadden afgelegd. We waren al om 4 uur op het station en de trein vanuit Oslo zou pas om 8 uur aankomen, dus we hebben 4 uur doorgebracht in de wachtruimte. Wat we hebben gedaan? Voornamelijk geslapen, gesnoept en eten gekookt.

De treinpassagiers keken even vreemd op toen 10 flink stinkende en verwilderde mensen in skikleding en skiuitrusting + 2 sledes door de gangpaden liepen. Leuke verrassing was dan Sigrid en Idun die geblesseerd een week thuis hadden moeten zitten ook deze trein hadden genomen, waardoor de 1,5 uur durende rit naar Voss een aaneenschakeling van gekakel was van alle meiden die elkaar bij moesten kletsen over wat er wat gebeurd de laatste dagen. In Voss stond de bus naar Bruravik klaar, waar de pont op ons wachtte die ons naar Brimnes bracht, waar Arne (de vaktmester, zegmaar manusjevanalles van school) met de minibus op ons wachtte. Even na 11 uur 's avonds kwamen we aan op school. Wat een genot om na een week weer te douchen! Veel meer dan de tas van me afgooien, douchen, tanden poetsen en pyjama aantrekken heb ik niet gedaan. Het was een prachtige tocht, maar het was ook lekker om weer in m'n 'eigen' bedje te liggen. De laatste 14 dagen heb ik in 11 verschillende bedden geslapen! haha...
Komende week blijven we op school. Het gaat nu snel met de weken en de eerste vogels zijn alweer vanuit het zuiden in Lofthus aangekomen en zingen uit volle borst. Ook het gras begint voorzichtig iets groener te kleuren. Van mij mag het nog wel even wat kouder worden. Volgende week gaan we namelijk met de hele school een paar dagen op skikamp op de Hardangervidda, met een hoop skiactiviteiten. Na 3 dagen gaat de hele school terug naar Lofthus, behalve friluftsliv natuurlijk. Wij gaan een paar dagen op hondesleetocht (hoera!) en gaan onderweg misschien nog ijsvissen... Daarna is het snel paasvakantie (31 maart t/m 10 april). Dan hebben we nog 2 weken op school, waarbij onze klas nog 2 tochten gaat maken. Wat we gaan doen is nog niet duidelijk. Na die 2 weken gaan we met de hele school + een volkshogeschool uit de omgeving van Bergen naar Schotland (de Orkneys) zeilen (en terug) met de trots van Noorwegen: de driemaster 'Statsrad Lehmkuhl'

En daarna? Daarna hebben we nog maar anderhalve week en op 12 mei is het VOORBIJ! Dat gaat huilen worden, maar gelukkig hebben we nog een paar weekjes..
Jullie zijn weer bij!
Groetjes uit Lofthus,
Cees.
|