Liseth-turen, dé tegenhanger van Hedlo-turen. Een tocht waarbij allen van school meegaan. Daar waar we in Hedlo in de herfst bij elkaar waren om elkaar beter te leren kennen en te genieten van een nazomerend zonnetje, ging het er nu om om nog wat tijd met z'n allen samen te spanderen nu het nog kan (boehoe) en te genieten van de laatste winterpret.. Dus, 2 lijnbussen vol enthousiaste leerlingen met zonnebrillen op (jaren 70-brillen zijn weer helemaal in!!!!) en zo'n 70 overvolle bagagetassen en skiuitrusting scheurden langs de fjord weer eens voorbij Eidfjord. Haha, ben er zovaak voorbij gereden, nu moet er maar eens een fotootje bij geplaatst worden:

We hadden echt supermazzel, want de dagen voordat we vertrokken, had het flink gesneeuwd in de bergen en precies vandaag was het wat warmer en hadden we strakblauwe hemel. Verse sneeuw en een lekker zonnetje, dat is pas geluk hebben!

Liseth bestaat uit een pension met een aantal kamers en daarnaast een 11-tal hutten. Allen waren bezet en de leerlingenraad had 'zo eerlijk mogelijk' alle leerlingen verdeeld over de kamers en hutten.. jaja.. Dat wil zeggen: alle stelletjes een eigen kamer, alle roddeltantes in een mooie hut met douche, toilet, keuken en tv, de 'jacht en vis'-patsers in één hut. Nou goed: Espen, Anders, Mats en ik eindigde dus in de meest afgelegen hut die uit 2 ruimtes bestond: het toilet en een 3x3 hokje met een tafel, 2 stoelen en 2 stapelbedden. Ach, we zouden er alleen maar slapen en het uitzicht? Dat was dik voor elkaar...

Nadat we onze meegenomen lunchpakketjes hadden opgepeuzeld werd iedereen verwacht de skilatten onder te binden.. Met 70 man duurt dat wel even en voordat iedereen de 500 meter deels heuvelop had afgelegd naar een veldje waar we wat capriolen zouden uithalen, was het nog een stukje later. Met name de dames van de handwerklinje hadden er behoorlijk wat moeite mee om überhaupt te stáán op die latten. Ter plekke groef iedereen zich in in de sneeuw, smeerde zonnebrandcrème op en genoot van het zonnetje. Twee minuten later kregen we van de rektor te horen dat dat niet de opzet was... Na het indelen in groepen werden de spades ter hande genomen en moesten er onder andere 3 springschansen, een slalompiste, een hobbeldebobbel-hoe-blijf-ik-rechtop-staan-piste en een mijn-linkerbeen-gaat-omhoog-mijn-rechterbeen-omlaag-piste worden gebouwd. Ik werd ingedeeld in de skischansgroep en als ik vertel dat ik een boompje tot een meter onder de sneeuw moest omhakken omdat mensen bang waren gespiest te worden bij de landing, kun je dan schatten hoe hoog de springschans werd? Jaja, t moet altijd gek...

Het eerste half uur was het vooral de springschans die het grootste leedvermaak bood. Schitterend om Helge, een beer van een vent met een noodvaart door de lucht te zien zweven en zich met een noodvaart en harde 'PLOF' op z'n hoofd in de sneeuw te zien landen..

Het moest steeds hoger en verder natuurlijk en nadat enkele leerlingen, waaronder ik, zich al duikelend vervaarlijk in de sneeuw hadden geboord, vond de leiding afleiden in het aansteken van een groot kampvuur waarboven we worstjes (wat zijn Noren zonder hun pølser?) en broodjes konden roosteren...

Toen ik mijzelf even later het Wilhelmus hoorde brallen, vond ik het welletjes.. Tijd om terug te gaan naar Liseth. In het pension werd ons een maaltijd geserveerd en werden de tafels afgeruimd en hoefden we niet af te wassen. Dat is wel even wat anders dan in de schoolkantine.. Maar goed, zo kan het natuurlijk ook niet het hele jaar zijn..

In de peisstue (vind eens een goed nederlands woord voor gezellige zitkamer met haardvuur) buikten we uit terwijl buiten de zon langzaam achter de bergen verdween. En om 8 uur werd ons nog een keer koffie met gebak voorgeschoteld... Helemaal niet slecht...