Op de 2e dag kon je kiezen uit verschillende tochten: beginnerscursus, korte tocht, middellange tocht of lange tocht. Aangezien het wederom prachtig weer was en de lange tocht naar een bergtop van 1530m leidde waarvanaf je de hele vidda zou moeten kunnen zien, was voor mij de keuze snel gemaakt: gaan met die banaan! Er waren redelijk wat andere gasten die net zo enthousiast waren en zo sjokten we in de ochtend met een dagrugzakje met thermos met warme chocolade melk, een paar boterhammen en een eitje de bergen in...

's Morgens was er nog wat bewolking en dat was wel lekker want van omhoog harken krijg je het gauw warm. Al gauw waren we boven de boomgrens en in de verte prijkte de top al. Bij een hut hebben we uitgebreid gelunched om krachten te verzamelen om de laatste 500 hoogtemeters in iets meer dan 2 kilometer te kunnen overbruggen...

En steil omhoog ging het! Met een brandende zon boven het hoofd gutste het zweet van het voorhoofd. Sommige stukken ging het zo steil dat het haast leek alsof ik met m'n neus in de sneeuw omhoog kroop. De omweg die anderen wijselijk namen was echter zo'n.. nou ja.. OMweg, dat ik maar domweg op z'n engels recht naar de top omhoog bleef strompelen. Jas uit, trui uit, slobkousen af, broek opstropen...

Ruim een uur hebben we op de top gezeten, terwijl het bijna windstil was om wat te eten, te zonnen en te genieten van het uitzicht. We konden zowel Hårteigen (de bergtop die friluftsliv tijdens de Hedlotur heeft beklommen) zien als Gaustatoppen, de bergtop nabij Rjukan die maar liefst 100 (!!) km van de top waarop we stonden, Berakuppen, lag...

Na de groepsfoto kwam het moeilijkste deel van de tocht: afdalen. Het steilste stuk van 2 kilometer (zo rond de 20 tot 25%) bestond uit drie trapgewijze afdalingen. De eerste twee afdalingen probeerde ik krampachtig op de verijste bovenlaag te ploegen en te remmen, wat enkel resulteerde in enkele pijnlijke vallen. De laatste afdaling was echt steil en ik wist niet goed wat ik moest doen. Sindre gaf het goede voorbeeld door gewoon recht zo die gaat rechtuit naar beneden te zoeven met bloedstollende vaart en een wervelende sneeuwwolk achter hem aan. De 2e die ging kwam halverwege de afdaling en sloeg vervolgens met een noodvaart 3 keer over de kop. Ach, alles of niets en in het spoor van Sindre liet ik me naar beneden vallen. Binnen 3 seconden acceleerde ik tot een snelheid waarbij de adrenaline het overneemt van het verstand. Skistokken onder de armen, kniën buigen en hopen dat ik niet zou vallen, scheurde ik naar beneden... M'n trouwe GPS vertelde me terwijl ik hem bevend beneden uit m'n binnenzak frommelde, dat ik die afdaling met 65 km/u had genomen... op langlauflatten... haha.. Nou goed, het was een unieke ervaring. Gelukkig was de rest van de afdaling naar het dal waarin Liseth lag niet moeilijk en zonder kleerscheuren bereikten we het pension: