|
Ik heb de nacht slecht geslapen... Dat kwam deels omdat ik wakker schrok van een brandlucht, veroorzaakt door een handdoek die bovenop de electrische verwarming was gevallen en bijna vlam vatte. Deels omdat ik om 7 uur 's morgens, 1 uur vóór het fantastisch verzorgde ontbijt, had afgesproken met Marte en geen wekker had omdat ik m'n mobiel was vergeten en Espen weigerde zijn wekker te zetten omdat hij wilde uitslapen... Maar om 7 uur stond ik buiten op de latten en ook Marte was daar. We zouden een kleine skitocht maken voor het ontbijt naar de Vøringsfoss, Noorwegens meest bezochte waterval en (onterecht) door velen ook de grootste genoemd. Tijdens alle tochten met m'n klas ben ik er wel zeker 10 keer langs gereden. Vanaf de weg kun je de waterval niet zien, dus was het hoog tijd om deze gelegenheid te gebruiken en eindelijk eens een kijkje te nemen in de 300 meter diepe canyon (Måbødalen) waar de waterval in naar beneden stort. Na een korte skitocht van nog geen 2 kilometer kwamen we bij het verlaten Fossli hotel en kropen voorzichtig naar de rand toe om dit spectakul te kunnen bewonderen. 's Morgens klikken de honderdduizenden Japanners dit één en hetzelfde plaatje:

's Winters ziet de Vøringsfoss er echter zó uit:
Na een kwartiertje zwijgzaam staren in de diepte, onder de indruk van Moeder Natuur, sjokten we weer terug naar Liseth, waar de andere studenten met slaperige ogen de eetzaal binnen strompelden voor een wederom voortreffelijk ontbijt met zelfgebakt brood, jus d'orange, ei, diverse soorten vlees en kaas, yoghurt en fruit! We hadden het nodig, want vandaag waren de internatsjonale spelen (dit noorse woordgrapje zou in het nederlands als 'internaationale' gespeld worden), waarbij de skitalenten van de verschillende internaatgebouwen tot het uiterste getest zouden worden. Voor mij betekende dit een uiterst teleurstellende deelname aan het skispringen, waarbij 4 van mijn 5 pogingen ongeldig werden verklaard, omdat ik voor de gemarkeerde streep voor een groot publiek keer op keer ten val kwam...
Hovedbygge (waar ik dus woon) werd laatste... ook in vrijwel alle andere onderdelen: slalom, sleetje rijden op een schep, biathlon, skistokwerpen en het bouwen van een zo hoog mogelijk sneeuwding...
Nou ja, de sfeer zat er in elk geval goed in en alle deelnemers werden luid toegejuichd. Elk internaatgebouw moest zijn eigen yel (hoe schrijf je dat?) verzinnen, wat resulteerde in een kakafoni (nog zo'n dicteewoord) van nogal onpreutse antileuzen (s of z?) tussen Primula, Hovedbygge en Guttabygge (dan weten jullie ook eens hoe onze internaatgebouwen heten)...



In het aanzwepende enthousiasme en gejoel tijdens het bouwen van een sneeuwding, hadden we over het hoofd gezien dat de bussen die ons gebracht hadden, plotseling weer op de parkeerplaats stonden om ons te halen. Nou ja, 'ons': de hele school behalve de friluftsliv-klas natuurlijk. De afgelopen paar dagen waren supergezellig, vooral omdat er maar een paar activiteiten dit jaar zijn met de hele school en omdat we op school zelf haast nooit allemaal aanwezig zijn. Daarom was het best jammer dat we opeens met een kleine groep verder 'moesten'. Maar met ijsvissen en hondensleerijden in het vooruitzicht en weervoorspellingen die enkel zon predikten was dat bijgevoel snel verdwenen. Snel pakten we de klaarstaande minibus in met onze rugzakken en skispullen en scheurden de vidda op... (klik gauw op verder om verder te lezen)
|