Om half 8 wekte Håvard ons. Hij had zijn tent al ingepakt en stond klaar op de ski's. Terwijl wij ons ontbijt nuttigden, ging hij terug naar de minibus om naar de plek te rijden waar hij had afgesproken met de ingehuurde hondensleeinstructeur, waarvan zij met 2 hondensleeën naar de toeristhut Kjeldebu zouden gaan. Onze opdracht was om in te pakken en op eigen houtje ook naar die hut te gaan, op ongeveer 2,5 kilometer van waar ons tentenkamp was. Met de wederomstrakblauwe hemel was dat geen probleem. Enig minpuntje was dat doordat het zo warm was geworden, de bovenste laag van de sneeuw iets gesmolten was en door de vorst van de nacht (rond -15) keihard opgevroren was. Lijkt een beetje op wanneer je een bak chocoladeijs uit de vriezer haalt en het laatste halfgesmolten restje weer in de vriezer stopt... Tijdens een vrij steil afdalinkje kreeg ik het op die glibberige bovenlaag niet voor elkaar te ploegen: mijn ski's gleden alleen maar uit elkaar. Met een vaartje van zo'n 25 km/u knalde ik onderuit: recht met m'n gezicht op die ijslaag. Ik had het gevoel alsof de neusvleugels van m'n bril achterin m'n oogkassen geprikt zaten. Deed behoorlijk zeer. Maar met een paar schrammetjes kwam ik er goed vanaf... Nog geen kwartiertje nadat we ons geïnstalleerd hadden in de overigens fantastische hut, kwamen Håvard en de instructeur (weet z'n naam eigenlijk niet, was niet zo'n spraakzaam figuur) vanover de bergen aangesleed. Een fantastisch gezicht. Na een korte pauze gingen we gauw naar buiten, waar de honden keffend, blaffend en huilend ons smeekten om erop uit te trekken...

We zijn eerst naar een klein meertje vlakbij de hut gegaan, waar we om de beurt mochten oefenen en een rondje over het ijs sleeën. We hoefden de honden geeneens commando's te geven. De instructeur slede namelijk eerst een rondje en daarna volgden de honden keer op keer hetzelfde spoor, waardoor je enkel maar hoefde te remmen.
Cees op de hondenslee. De foto is genomen op het moment dat Håvard het sneeuwanker losmaakte...
klik
hier
voor een filmpje.
Het waren helaas geen husky's, maar een ratjetoe van verschillende rassen en leeftijd. Maar dat maakte niet zoveel uit, want ze trokken dat het een lieve lust was. Het was nog rond de -8 graden en omdat de hele groep telkens moest wachten op die 2 die aan het sleeën waren, hadden we na een uurtje allemaal bevroren tenen... Grappige was dat sommige honden oranje sokken aankregen, zodat ze geen sneeuw tussen de tenen zouden krijgen. Zij hadden daar dus minder last van. Bovendien was iedereen weer 'sulten' dus sjokten we terug naar de hut voor een lunch. Zo konden de honden ook even rusten..


Na de pauze spanden we de honden weer voor de sleeën voor een wat langere tocht richting Finse. Op elke slee mochten 2 mensen staan. Je moest dan met je voeten op de glijijzers staan, achter elkaar. De voorste moest remmen wanneer nodig (bij afdalen loop je namelijk gauw het risico de achterste honden te 'oversleeën') door met de voeten op een soort van halve berenklauw te staan die zich in de sneeuw boorde; de achterste moest voornamelijk sturen door met zijn/haar gewicht over te hangen en bij het klimmen de honden te helpen door mee te steppen. Mathea en ik mochten als één van de eersten samen erop uit trekken achter de voorste slee waarop de instructeur en nog iemand van onze groep zaten. De rest moest zielig genoeg op de ski's achter ons aan sjokken.... en die waren dan ook gauw uit het zicht. Wat een fantastisch gevoel was het om samen op zo'n slee te staan terwijl 8 dolenthousiaste honden je voorttrekken door een werkelijke prachtig wit berglandschap met een knalblauwe lucht en brandende zon boven je...
Enige lastige was dat sommige stukken nogal scheef waren, waardoor de slee naar links of rechts overhelde. In totaal 5 keer zijn we van de slee gevallen, waarbij de honden vrolijk doorrenden met een slee die op z'n kant achter hen aan bungelde, terwijl Mathea en ik krom van het lachen in de sneeuw lagen. Twee keer wist ik achter de slee aan te rennen, er weer op te springen en op de rem te trappen. hahaha... De eerste keer dat we vielen gebruikten we nog het veiligheidskoord dat ik eigenlijk om m'n hand moest doen. Toen we echter voor de eerste keer onwetend ondersteboven schoven in een bocht, viel Mathea van de slee en sleurde mij met me mee, waarna ik vervolgens door de slee werd meegesleurd omdat m'n hand nog vast zat aan dat veiligheidskoord...

Na ruim een half uur keerden we en gleden terug richting de groep. De laatste keer dat we onderuit gingen, was wel grappig, want dat was terwijl we aan het klimmen waren. Toen we bijna bij de top waren, gingen we onderuit, waarbij de honden de slee vrolijk over de heuvel trokken. Aan de andere kant van de heuvel kwamen juist de achterblijvers op hun ski's naar boven en zo werd Kirsti bijna oversleed door een stuurloze hondenslee terwijl Mathea en ik even later lachend vanachter de heuvel omhoog geklauterd kwamen. Schrale troost was dat de volgende luitjes ook enkele keren onderuit gingen. Het is nog niet zo makkelijk als het lijkt. De 2e keer ging ik met Mats en toen ging het al een stuk beter, waardoor we ook de gelegenheid hadden wat van de prachtige omgeving te genieten, met af en toe een mooi uitzicht op de Hardangerjøkulen-gletsjer.











Al met al zijn we zo'n 3 uur in touw geweest en kreeg iedereen ruim de kans om te oefenen. Aan het einde van de middag kwamen we moe maar voldaan weer terug bij hut Kjeldebu. Erg fijn om weer binnen te kunnen slapen en te koken in een keuken en gezellig met z'n allen aan een ruime tafel een voltreffelijke noedelsoep te eten. Ik ben Maarten ook erg dankbaar voor z'n kruidenmolen die hij me vanuit Nederland heeft opgestuurd. Hij gaat standaard mee op elke toer en alle klasgenoten maken er dankbaar gebruik van. Ze zeggen zelfs geen 'hvitløk' meer, maar vragen me netjes om 'knoflook'... hahaha. Ander voordeel van binnen slapen was dat het warmer was, niet in de laatste plaats omdat we met 9 man in 3 3-mans stapelbedden op één kamer sliepen, maar ook omdat het buiten wederom een kraakheldere nacht beloofde te worden...

De laatste dag hebben we een nog langere tocht gemaakt in een andere richting (onderhand heb ik het gevoel de hele vidda gezien te hebben) waarbij je om de beurt zo'n 3 kwartier mocht sleeën. Fantastisch dat we zoveel mogelijkheden kregen om te oefenen. En het ging steeds beter. Mathea en ik gingen weer samen en deze keer zijn we geeneen keer gevallen!! Nadat we zo'n 10 kilometer hadden gesleed en geskied, hebben we een heerlijke lange lunch van ruim een uur genomen, met onze ruggen leunend tegen een hutje dat eenzaam op de witte vlakte stond, met onze gezichten in de warme zon. Al een week lang alleen maar blauwe lucht en zon!! Wat een leven...
De honden kregen 's morgens weer keurig oranje sokjes onder gebonden...
De honden waren echter dolenthousiast toen we weer opstonden om verder te gaan. Kijk maar eens naar het volgende filmpje...
Aangezien ik net aan de beurt was geweest, moest ik (en een aantal anderen) het eerste stuk flink klimmen op de ski's. Dat was vrij lastig, omdat de bovenste sneeuwlaag papperig was en aan de ski's bleef kleven, waardoor sommigen op een gegeven moment wel 10 cm sneeuw onder hun latten hadden geplakt. Het waaide haast niet en met de zon erbij had je geen jas, muts of handschoenen nodig. Het leek haast wel of ik de Sahara aan het doorkruizen was. Met alle kou die we hebben gehad de laatste weken is het even wennen om vooruit te ploeteren in een gevoelstemperatuur van rond de 20 graden. Fantastisch dat het zo warm kan voelen terwijl je in de sneeuw staat. Ik kreeg plotseling de lentekriebels in m'n buik.
Sahara of Hardangervidda?...
De laatste keer dat ik aan de beurt was, ging ik samen met Lisa en dit keer ging zij zitten in de slee, zodat ik alleen kon sturen en remmen (en dat is een stuk makkelijk). Het was een wat makkelijker stuk ook, waardoor we al zingend volop genietend door het schitterende wit gleden. En zo konden we ook wat mooie plaatjes schieten onderweg...
We hebben ook nog 2 filmpjes kunnen maken... Lisa was behoorlijk verbrand op haar konen, dus die had tape onderaan haar bril geplakt om haar gezicht wat af te dekken (dat je niet denkt: wat is dat?)
Tegen half 5 kwamen we na zo'n 20 kilometer sleeën en skiën weer bij de hut aan, waar we onze rugzakken hadden achtergelaten. Helaas moesten we die weer om doen en ruim 7 kilometer op de ski's terug naar de rijksweg 7 skiën waar de minibus stond geparkeerd. En dat was voornamelijk heuvel op. Na 8 opeenvolgende dagen op de ski's hadden we behoorlijk stijve benen, armen en schouders, maar met het mooie weer was er geen ruimte voor klagen en na 1,5 uur klauteren en glibberen kwamen we aan bij de minibus, waar we afscheid namen van de honden en de instructeur.


Restte ons alleen nog een 1,5 uur lange autotocht naar de school, waar we met gelach en gehoon om onze (zeer) roodverbrandde gezichten werden ontvangen. Nog nooit in m'n leven ben ik zo bruin geweest als nu, het is werkelijk geen gezicht... Haha. In Lofthus is het plotseling lente en is het de afgelopen dagen overdag zo'n15 graden geweest, terwijl in de bergen nog ongelooflijk veel sneeuw ligt. Prachtig om deze heftige seizoenswisselingen mee te mogen maken.
Anders SUPER nieuws is dat het avontuur nog (veel) langer gaat duren. Vandaag kregen we namelijk bericht over wie de schoolassistenten van volgend jaar worden. Tot mijn vreugde ben ik samen met 4 anderen uit de in totaal 18 sollicitanten gekozen om ook volgend jaar hier op school te wonen, dan betaald en met een grotere kamer in een eigen huis. Nog een keer dus al die tochten mee maken, waarbij ik mijn klas wat moet ondersteunen en moet zorgen voor een gezellige sfeer. Verder moeten de assistenten helpen bij evenementen op school en hebben af en toe nachtwacht, telefoonwacht en andere werkzaamheden. Erg goed nieuws dus, hoewel ik het thuisfront zeker ga missen, nog een jaar van huis. Maar goed, ik kom zeker in de zomer nog naar Nederland en pa en ma gaan waarschijnlijk in juni nog een weekje naar Bergen. Hoe de zomer er precies uit komt te zien, horen jullie zo gauw mogelijk. Volgende week kan ik even uitrusten. De afgelopen maand heb ik 3 weken op de latten gestaan en gereisd en na de week Finnmark, week Hardangerviddadoorkruizing en afgelopen week ben ik daar aan toe. We hebben dus paasvakantie en ik zal alleen op school wonen. Ik heb een fiets geleend en met dit mooie weer zal ik zeker een paar mooie tochtjes langs de fjord maken. Ik houd jullie op de hoogte.
Hartelijke groeten uit warm en zonnig Lofthus..
Cees. (de gozer hieronder op de foto ben ik trouwens (mocht je me niet herkennen) in onze schooltrui die deze week binnenkwam)
|