Gisteren zijn alle leerlingen vertrokken op paasvakantie. Dat was even raar om weer alleen op school achter te blijven. Maar mede omdat ik dus de baan als schoolassistent heb gekregen, verkeer ik nog in een soort van euforie-roes. Kan enorm uitkijken naar volgend jaar. Kreeg complimenten van de 'inspektør' op school over de sollicitatie en ze onderstreepte mijn aangedragen veranderingen betreffende energieverbruik en het weggooien van eten en zei dat de school ook op meerdere punten wel een frisse wind kan gebruiken. Ik vind het een eer dat ik daarbij mag helpen, als eerste niet-noorse schoolassistent ooit...
En vanmorgen was het wederom prachtig weer (dag 12 achter elkaar) en dus maar 's tijd om na 7 maanden een fietstochtje te maken!!! Heb het volgende rondje gemaakt..
Ben eerst naar Kinsarvik gefietst met een gemiddelde van 28km tot m'n verbazing. De benen voelden goed en het was fijn de laatste spierpijn van het skiën eruit te jassen. Van de week was ik stijf van m'n kleine teen tot aan m'n nek aan toe, kon nauwelijks lopen, haha.. In Kinsarvik moest ik 3 kwartier wachten op de pont naar Kvandal, een boottocht van ongeveer een uurtje...
Het was wat heiïg en daarom redelijk fris met maar een paar graden boven nul. Maar naarmate het later werd, brak de zon door de sluierbewolking en werd het heerlijk weer. Ik volgde de fjord naar Granvin en het meer van Granvin, waar een dun laagje ijs op lag van de nachtvorst en de witte bergtoppen prachtig weerspiegelde.
Bij een inhammetje waar ik een foto wilde maken van het meer, kwam ik een vrouw tegen met een superdure camera die hetzelfde plaatje wilde schieten. Ze wilde mij graag op de voorgrond hebben als 'paasfietser'. Pasen staat hier centraal als de overgang van winter naar lente en rond Pasen is het hier vaak stabiel en mooi weer. De Noren trekken er in de Paasvakantie MASSAAL op uit naar hun berghutten om Pasen te vieren en op de latten te staan met de familie... Grappig was dat de vrouw om m'n emailadres vroeg zodat ze de foto (die met haar camera veel mooier zal zijn) zou kunnen mailen...

Nadat we elkaar een goede tocht hadden gewenst, sloeg ik weggetje 572 in, een bergpasje over 350m (Espelandsdalen) die Daan en ik van de zomer ook hebben gefietst. Met een pittig, maar gelijkmatig percentage klimt het weggetje slingerend door de bossen. Hier en daar lagen wat restjes sneeuw en op de top lag zo'n 30 tot 50 centimeter langs de weg. Het zonnetje was inmiddels behoorlijk gaan branden en op de top heb ik daar een klein half uurtje van genoten met een boterham, banaantje en limonade. Genieten!
De de lunch vervolgde de weg wat vlakker langs een bergmeertje, zodat het aangenaam fietsen was en ik al zingend ('Its a kind of magic' van Queen) volop kon genieten van de prachtige natuur. Heerlijk om even alleen te zijn en bezig te zijn met waarmee ik me totaal in m'n element voel: FIETSEN!!!
Na het bergmeer kwam de afdaling, slingerend door het bos en weilanden, langs vele boerderijen, met een prachtig uitzicht over Ulvik en de fjord...
Ik volgde de fjord tot Bruravik, waar enkele tientallen auto's met skikoffers op het dak stonden te wachten op de pont. Met m'n fiets kon ik ze mooi voorbij rijden en vooraan de rij staan. Helaas vertrok de boot net toen ik aankwam, waardoor ik 3 kwartier moest wachten. Maar met het zonnetje en een banaantje erbij was het niet zo'n probleem.
Aan de overkant werd het wat lastiger. Naar Kinsarvik ging de weg aardig op en neer en ongetraind voelde ik inmiddels de kilometers aardig in de benen zitten...
Even voor Kinsarvik kwam ik verrassend genoeg 3 wielrenners tegen... We maakten even een praatje hoe en wat we fietsen en wat voor mooi weer het was. Ze kwamen uit Eidfjord. 'Misschien vind je het weleens leuk om met ons mee te fietsen?' vroeg één van de mannen. Op mijn positief antwoord werd op z'n Noors dan afgesproken dat we dat dan maar eens een keer moesten doen zonder verder iets te vertellen. Haha, ok, als het morgen mooi weer is, fiets ik wel even naar Eidfjord waar ik met een bord om m'n nek ga staan: 'wie wil met me fietsen?' Fantastisch.. Ik liet het maar zo en we wensten elkaar een goede tocht. De laatste kilometers en zeker het leuke klimmetje van de hoofdweg naar school nekten me en redelijk kapot kwam ik na zo'n 85km weer terug op school... Een mooie afsluiting van de maand...
|