Het verbaasde me hoe kwik iedereen bij het ontbijt was. We hadden nog een paar uurtjes vrij voordat we weer terug zouden varen. Erg lang ben ik echter niet op de kade geweest, want ik werd er alleen maar duizelig van. Na een paar dagen op zee, kregen we allemaal last van zeebenen en hoe raar het ook klinkt, vond ik het heerlijk om weer op de boot te zijn, want op land ging ik voor m'n gevoel alleen maar op en neer...
Het zonnetje liet zich weer van z'n goede kant zien, zodat we tijdens de uittocht terug naar de Noordzee konden genieten van prachtige uitzichten en een behaaglijk temperatuurtje..
Dankzij het mooie weer was er helaas weinig wind en we hebben een heel stuk met de motor af moeten leggen...
Op zee werden de wachten weer opgepakt en deze dag kregen we wat theorie over het zeilschip, de zeilen en touwen en meer. Verder was iedereen nog wat lamgeslagen van de avond in de pub en de vele uurtjes slaaptekort, waardoor het meerendeel in de hangmatten lag te pitten en er aan boord weinig gebeurde...

Dat zette zich eigenlijk door in de nacht. Eindelijk had ik wat slaap weten te pakken voor middernacht, zodat ik de uitkijkwacht redelijk makkelijk doorkwam. Er waren lui die zin hadden om 's nachts in de masten te klimmen en aangezien daarom de lampen aangingen, zag ik helemaal niets. Maar er was ook maar enkel zee om ons heen. De hele wacht geen schip of olieplatform gezien. Om ons toch al verstoorde dag/nacht ritme verder overhoop te schoppen, werd 's nachts de klok weer terug gezet op Noorse tijd. Omdat we 3 wachtgroepen hebben en de bemanning iedereen het voordeel van een kortere wacht wilde geven, werd gedurende de 3 wachten 's nachts tot 3x toe de klok 20 minuten vooruit gezet. Ik kan je vertellen dat mensen daar niet vrolijk van worden en ik was hondsgelukkig toen ik me eindelijk om 3:40 engelse tijd, ofwel 4:00 scheepstijd, ofwel 4:40 noorse tijd in m'n hangmat kon neerleggen... Om vervolgens dankzij deze verstoring met m'n duffe kop om half 8 voor het ontbijt op te staan en pas na het verorberen hiervan te realiseren dat mijn wacht pas om 12:00 is en ik gewoon had kunnen doorslapen zoals alle anderen van mijn wacht hadden gedaan....
Tijdens de dagwacht moesten we weer klimmen om te oefenen met de zeilen uitpakken en inpakken. Wie er even naar de 1 na bovenste ra wilde klimmen en vervolgens naar het uiteinde wilde lopen om de touwen los te knopen. Wel ja, doe ik wel ff dachten Espen en ik. Of het klimmen naar zo'n 40 meter al niet eng genoeg was, moesten we ons aan de ra vasthouden en vervolgens staande op enkel een touwtje naar het uiteinde klauteren. Espen trok het niet meer en ging naar beneden waardoor ik in m'n eentje het touw los moest knopen. Dood- en doodeng vond ik het. Ik laat de foto's maar even voor zichzelf spreken...
Opdracht: klim in de mast naar Brammen (zo heette de 1 na hoogste ra) en maak de zeiltouwen los aan de uiteinden...
Espen en ik...
Jammer dat je onze gezichtsuitdrukkingen niet kunt zien....
Na deze zenuwslopende onderneming moest de hele wacht in de touwen om het grote zeil te hijsen, dat gelukkig het laagste zeil is... Maar eigenlijk is dat gevaarlijker. Continu heb je het idee dat je elk moment naar beneden kan sodemieteren. Ik zou liever van de hoogste dan van de laagste ra vallen, want vanaf de hoogste weet je tenminste zeker dat je het niet overleefd... Nou ja, natuurlijk werden we goed gezekerd en ging alles goed.. Maar een adrenalinetekort zal ik de komende jaren niet hebben...
Espen en ik...
Heb nog een 3-tal filmpjes geschoten...
 Klik
hier
voor een filmpje
 Klik
hier
voor een filmpje
 Klik
hier
voor een filmpje
De rest van de dag hebben we ons een beetje bezig gehouden met zingen, ouwehoeren en slapen. We zongen dezelfde liedjes keer op keer en op het einde werden we er helemaal gek van omdat de hele boot continu hetzelfde liedjes zong of neuriëde... Het volgende liedje was het ergst...
"There was an old man from Calcu-u-u-u-ta who had the most terrible.... stutter.
He said: p-p-p-please, plea-ease give me the ch-ch-cheese.
And the ba-ba-ba-ba-ba-ba-ba-ba-ba-ba-ba-ba-ba-ba-ba .... .... butter."
Haha, als je de melodie niet weet zal het wel super maf overkomen... Na het middageten vielen onze wacht om van de slaap en rond 8 uur lag iedereen in z'n hangmat. Dit keer waren het niet de berghokjes, maar de stalen deuren die ons tot wanhoop dreven. Stalen deuren gaan niet makkelijk en zeker niet zachtjes open en moeten eigenlijk voorzichtig gesloten worden en vergrendeld met 3 hendels. De blauwe wacht die zich overduidelijk verveelde in het vertrek naast de slaapzaal, kregen het voor elkaar om de gehele avond elke minuut minstens 3 keer die %&!!!@##@-deur te openen en niet te sluiten, maar gewoon lekker dicht te laten SLAAN. En staal op staal, dat maakt een pokke herrie. De hele avond was het dus een... klik....iiiiiii.... BAM! gevolgd door een salvo van 'herregud, fy faen i helvete!!' vanuit de hangmatten. Tegen half elf viel ik in slaap en 23:15 werden we gewekt voor de nachtwacht.. Grrrr...
Maar goed, Hanne en ik hadden roerwacht en dat was erg leuk. Aangezien we weer zeilden, was het belangrijk de gegeven koers aan te houden, omdat je anders de wind uit de zeilen neemt. De eerste 5 minuten swingden we van 10 graden teveel naar bakboord naar 10 graden teveel naar stuurboord en terug. Maar daarna ging het steeds beter en hielden we het schip goed in bedwang. Echt een super gaaf gevoel om midden in de nacht aan het roer te mogen staan van de grootste driemaster ter wereld midden op de Noordzee! Dat gaf echt een kick... En toen we rond half 5 weer in bed lagen (en het al bijna weer licht was!) heb ik dan ook eindelijk weer eens lekker kunnen slapen tot 10 uur...
En daarna ging het eigenlijk heel snel, want toen we wakker werden, was Noorwegen alweer in zicht...
Toen ik na de lunch op het dek kwam, was ik super opgelucht: alle zeilen waren al gestreken, zodat onze wacht ontkwam aan een extra klimbeurt. Gedurende 3 uur vaarden we langs tig eilandjes, met in de verte het vasteland en Bergen in zicht... Vlak voor Bergen botsten we nog bijna op een containerschip, dat het nodig vond om voor ons langs te varen met een tussenruimte van slechts 100 meter. Het leverde een hoop geschreeuw, gevloek en getoeter op van beide kanten, maar het ging gelukkig goed. Vlak voordat we aanmeerden, sprak de kapitein ons toe om z'n dank te uiten en iedereen z'n naam op te roepen en een diploma te geven. Je kunt je voorstellen dat dat wel ff duurt met 150 luitjes. Er ontbrak slechts één naam en diploma... die van mij natuurlijk. Maar dat werd snel verholpen en zo konden we aanmeren in zonnig Bergen...


Op de kade stonden de bussen alweer klaar om ons naar Lofthus te rijden. Ik heb vrijwel de hele tocht van 3 uur geslapen, evenals de rest. Denk niet dat de buschauffeur vaak zo'n stille groep jongeren heeft mogen rijden...
In Lofthus wachtte ons nog een aangename verrassing: LENTE!!!!!!! De kersenbomen stonden in bloei, alle bomen waren plotseling groen, het gras was voor het eerst gemaaid en overal narcissen, tulpen en ander moois... 's Avonds was het gewoon zwoel te noemen buiten en alles rook naar lente.. Heerlijk. Het was wel triest om terug op school te komen met de wetenschap dat we nog maar 1 week hebben en iedereen was een beetje sentimenteel en triest... Wordt nog leuk volgende week zaterdag als we afscheid moeten gaan nemen... zucht... Maar deze zeiltocht was in elk geval een SUPER tocht, met een hoop nieuwe ervaringen. Fantastisch...
|