Ik vond Kirkwall enorm lijken op de hoofdstad van de Shetlands, Lerwick, waar Daan en ik vorige zomer even zijn geweest op onze boottocht naar Aberdeen. Sowieso heb ik deze tocht veel aan die vakantie moeten denken. De bouwstijl in beide 'steden' is hetzelfde als in Schotland: grauw en grijze kleine stenen huisjes met ontelbaar veel schoorstenen. En ook op de Orkneys is de invloed die de Vikingen hebben gehad in dit gebied duidelijk te merken. De bewoners voelen zich niet Schots en zijn trots op hun verleden met Noorwegen dat over de Shetlands en Orkneys heerste tot in de 14e eeuw. De Orkneys hebben een vlag á la Scandinavië en vele dorps- en straatnamen komen uit het Noors. Op een gegeven moment zagen we zelfs een auto rondrijden met een sticker: 'have you hugged a Norwegian today?' Haha..


We hadden maar kort de tijd en na de hoofdstraat op en neer te hebben gewandeld, moesten we alweer terug naar de boot waar enkele bussen van één of ander toeristisch bureau'tje op ons zou wachten. Natuurlijk wilde ik de gelegenheid niet aan me voorbij laten gaan en zo sneakten Sindre en ik de whisky shop in. Sowieso kon je hier overal whisky kopen: in de toeristenwinkels, supermarkt en zelfs bij de bakker. Maar de whiskyshop had toch wel de meeste keuze en ik heb een goede whisky van de Orkneys meegenomen.
Eén van de dingen die ik zo fantastisch vind aan de Noorse jongeren is dat ze de meest gekke kleren en combinaties aan kunnen hebben. Witte sportsokken ver over de broekpijpen omhoog getrokken. Compleet gare broeken met het kruis op de knieën en strakke roze t-shirts: het maakt allemaal niet uit. Dit keer hadden een aantal jongens van die verschrikkelijke oubollige petten gekocht en sommige hadden er zelfs een pijp bij gekocht... Maar het kleedde ze goed en ze hadden de grootste lol.
Anders, Helge og Ole Kristian.
Kirkwall...
We werden opgepikt met drie bussen voor een toeristische rondtoer over Mainland op z'n Japans. In 4 uurtjes zouden we de grootste bezienswaardigheden afkrossen in wat de 'Heart of Neolithic Orkney' heet. Dat bestaat uit een groep monumenten die stammen uit het late stenen tijdperk en welke op de UNESCO Wereld Erfgoedlijst staan.
Helaas hadden we het niet getroffen met de gids. Een dikke Schot met een ongelooflijk accent. Ik had de grootste moeite om hem te verstaan en hij vertelde wel zo ongelooflijk monotoom en ongeïnteresseerd dat de meesten die toch al een slaaptekort hadden in slaap vielen. Zelf viel ik met 12 uur slaap in drie dagen ook bijna in slaap, maar dat vond ik doodzonde. Wanneer kom je nou weer op de Orkneys? De mensen die wel wakker bleven in de bus klaagden steen en been over het dialekt van de gids. Hij was ook niet makkelijk te verstaan en inmiddels ben ik wel getraind met onverstaanbare dialekten. Toen ik tegen Idun zei dat het hele
jaar voor mij bestaat uit de meest lastige dialekten ontcijferen, moest ze flauw glimlachen. Af en toe kunnen ze zo naïef zijn...
De eerste stop was bij een oude grafheuvel van 5000 jaar oud, Maes Howe, welke de Vikingen in de 12e eeuw ontdekten en daarbij inscripties hebben achtergelaten.. Haha, voelde me alsof ik op zo'n saaie basisschoolexcursie was. Schitterend om te zien hoe de Schotse dame van het museum enthousiast voor een groep van 15 doodverveelde Noren (die zich toch al binnen 2 seconden kunnen vervelen) vertelde over welke volkeren deze graftombe hadden bezocht, geplunderd en beschadigd.
'Questions?' Geen questions. En zo sjokten we terug naar de bus om in een noodvaart door te scheuren naar de volgende bezienswaardigheid. Ik heb onderweg enorm genoten van het uitzicht over de felgroene graslanden en heuvels.
Rechts: Maes Howe
In de verte zijn de bergen te zien van het zuidelijker gelegen eiland Hoy.
Volgende stop was bij de 'Ring of Brodgar': een steencirkel van ongeveer 2500 v. Chr. die grote vergelijkenis heeft met Stonehenge. Met 104 meter in diameter en 27 resterende stenen (van de oorspronkelijk 60) is het één van de grootste in de UK. Met de doorbrekende zon en wat fabelachtige natuur om ons heen raakte ik helemaal onder de indruk van deze enorme steenkolossen en de mensen die ze hier geplaatst hebben. Dat men nog steeds niet weet waar deze stenen ringen voor dienden, maakt het geheel alleen maar meer mysterieus.
Maar er was geen tijd te verliezen en zo werden we allemaal weer terug de bus ingepropt die stonk naar de verschrikkelijke Engelse parfum die elke 2 minuten via de luchtcirculatie werd verspreid. Terwijl we weg reden kwam vanuit het veld plotseling Kirsti aangerend... Met grote passen door het moeras springend, zwaaiend en roepend wist ze ons te stoppen, anders waren we haar vergeten.
En zo scheurden we naar de Bay of Skaill. Helaas wist ik tijdens de rondreis niet dat deze baai aan de westkant ligt en dat we dus naar de kust met de Atlantische Oceaan reden. Had ik graag geweten toen we daar waren. De volgende bezienswaardigheid was een lachertje. We werden een oud landhuis in gedirigeerd waarvan niemand begreep wat het was.. Haha, we banjerden het hele huis door dat duidelijk aan één of andere familie van adel had toebehoord, zonder ook maar het flauwste idee te hebben van wat we aan het bekijken waren. Hoe Japans kan het zijn? Enige dat in het souvenirswinkeltje werd gekocht waren massa's blikjes cola en zakjes chips.... :-S
Op loopafstand van het landhuis ligt Skara Brae, de ruïnes van een dorpje van +/- 3000 v.Chr. direct gelegen aan de Bay of Skaill, met een fantastisch uitzicht over de oceaan en prachtige witte stranden...
Bay of Skaill...
De rest van de rit hebben we alleen maar in de bus gezeten. Meer dan 3 kwart van de bus lag te ronken en zelf liet ik het saaie commentaar van de gids ook maar aan me voorbij gaan, terwijl ik starend door de ramen genoot van de prachtige natuur om me heen. Toen ik plotseling op een klein weggetje een eenzame fietser met volle bepakking door het heuvellandschap zag fietsen, besefte ik eens te meer dat dit niet mijn manier is om een land te bezoeken. Maar goed, we hadden maar weinig tijd en desondanks heb ik enorm genoten van al het moois. Had graag nog een dag op de Orkneys willen zijn zodat ik zelf had kunnen bepalen wat ik hadden willen bezoeken..
Na een wederom voortreffelijke maaltijd op de boot (zou het haast potstausend willen noemen, haha) hadden we de rest van de dag vrij, zodat we nog wat door Kirkwall konden slenteren en wat souvenirs kopen.
St. Magnus kathedraal in het centrum van Kirkwall


's Avonds zijn we naar de pub geweest, o.a. om de Champions League wedstrijd tussen Liverpool en Chelsea te zien, maar in de eerste plaats om flink te feesten en ons tegoed te doen aan de Schotse whisky. Alcohol kost op de Orkneys voor Noorse begrippen geen drol (een biertje kostte tussen 2,50 en 3 euro, terwijl we 7 euro gewend zijn) dus je kunt wel raden hoe het er aan toe ging. Toen Dirk Kuyt de winnende penalty schoot en Liverpool won, barstte het feest in alle hevigheid los. Dat plus dat dit een fantastische tocht was met de hele school en iedereen besefte dat het snel afgelopen zou zijn, was een combinatie die het beste in ons naar boven haalde. Terwijl de leerlingen van Fana stilletjes rond hun tafeltjes zaten en de Schotten hoofdschuddend aan de bar zatten, blèrden, schreeuwden, sprongen, dansen en hosten hele Hardanger Folkehøgskule dat het een lieve lust was. Ik heb nog nooit zo'n feest meegemaakt. Iedereen danste met iedereen en aan het einde van de avond stonden we in een grote ring midden in de pub met de armen om elkaar heen mee te schreeuwen met het laatste nummer van de avond. Het is werkelijk uniek, zo'n goed milieu als wij hebben op school. Er is vrijwel geen ruzie en narigheid voorgekomen en bijna iedereen is vrienden met iedereen. Heerlijk dat we allemaal zo onszelf kunnen zijn en gewoon lekker met z'n allen uit ons dak kunnen gaan. Ik ga deze luitjes ver-schrik-ke-lijk missen.... Zo zat als een kanon waggelden we even na middernacht terug naar de boot. De volgende ochtend zou er om 07:30 ontbijt zijn, waarna alweer de voorbereidingen getroffen zouden worden voor de terugreis.




Klik
hier
voor een filmpje van het winnende doelpunt en de ontlading in de pub... :-D
|