De laatste schooltocht van het jaar... Boehoe.. Zondagochtend vroeg zouden we met 2 bussen naar Bergen afreizen en aangezien we al om 06.30 zouden vertrekken, kregen we streng beskjed om dat we vroeg naar bed moesten op zaterdag. Wat deden wij? We gingen naar de pub... Wonder boven wonder reden we precies op tijd weg, ondanks enkele gezichten die op standje 'kater' stonden. Net zoals bij de vorige fellestur naar Liseth, was het ook deze dag prachtig weer en de vooruitzichten beloofden een fantastische zeiltocht naar de Orkney Islands,, ofwel Orknøyene op z'n Noors. Maar eerst dus naar Bergen, een tocht van 3 uurtjes...
Brimnes-Bruravik, inmiddels tig keer gevaren...
Tegen de tijd dat we zonovergoten Bergen bereikten (een redelijk zeldzaam fenomeen) was iedereen zo'n beetje wakker... Aan de kade naast de beroemde Bryggen lag daar dan de 3-master uit 1914 en trots van Noorwegen, de Statsraad Lehmkuhl, 98 meter lang en met een mast van 48 hoog het grootste zeilschip van Noorwegen. (kijk ook eens op www.statsraadlehmkuhl.no)

Even na ons verschenen de leerlingen van Fana Folkehøgskule, die ook op deze tocht mee zouden gaan. Das altijd even wennen, om plotseling samen te zijn met vreemden en in dit geval zo'n 75 man. In totaal waren we met ongeveer 150 luitjes. En die werden 1 voor 1 door de bemanning opgeroepen om aan boord te komen. En dat duurt! Nieuwe veiligheidsregels zijn ook tot de scheepvaart doorgedrongen en die bepaalden dat op dit soort tochten steekproefsgewijs een aantal passagiers voor het aan boord komen z'n complete hebben en houden moet uitpakken en uitstallen op de kade. Mag jij raden wie er onder het oog van 150 grinnekende mensen z'n handdoekjes, onderbroeken, truien en andere bagage uit z'n tas mocht trekken.... Hij is fijn.

Nadat iedereen aan boord was, kregen we korte instructies over wat alledaagse dingetjes aan boord. Nou ja: 'wat' is misschien wat zacht uitgedrukt. Het waren behoorlijk wat regeltjes en we werden streng toegesproken. Maar goed, het is dan ook geen passagiersschip en de komende dagen zouden we deel uit gaan maken van de bemanning. Terwijl die de laatste dingen voorbereiden, genoten we van het werkelijk stralende weer en uitzicht over Bergen, waar de lente al volop is uitgebarsten.
Dit is hoe we in 2 dagen naar de Orkneys zijn gevaren, een tocht van zo'n grofweg 500 kilometer:
Terwijl we op motorkracht door de fjorden richting zee vaarden, kregen we verdere instructies. We werden ingedeeld in drie wachtgroepen: rood, wit en blauw. Ik was lid van de Rode wacht, wat inhield dat we zowel 's nachts als overdag wacht zouden hebben van 12 uur tot 4. Er werd ons geleerd hoe we in rijen ons op het dek op moesten stellen en keihard 'HOI' moest roepen als je nummer (dat je ipv je naam kreeg toegewezen) werd opgeroepen. Ik was 51. Tevens kregen we onze hangmatten uitgedeeld en moesten we onze bagage in kleine houten kastjes zien te proppen. Het slapen in een hangmat (hengekøy) onder het dek was iets om naar uit te kijken. De haken waaraan ze werden opgehangen hingen 30 centimeter van elkaar!!
Op weg naar het ruime sop in een heerlijk lentezonnetje...
Lijkt het je iets, slapen in een hangmat? Koud en ongezellig zul je het in elk geval niet hebben.
We kregen een rondleiding over het schip en ons werd uitgelegd wat de verschillende wachten die we zouden gaan draaien, inhielden: brandwacht, uitkijk, roerwacht, brugwacht en MOB (man-over-board) wacht. En daarna kon dan het spectaculaire beginnen: het klimmen in de masten. Want op zee zou het de bedoeling zijn dat we zouden gaan zeilen en dan was het tevens aan ons de taak om de masten in de windrichting de draaien en de zeilen los te maken en te hijzen. Om iedereen te laten wennen, werd er de eerste keer slechts tot het eerste platform, tot zo'n 15 meter boven dek, geklommen. Maar dat was op zich al griezelig genoeg, zeker omdat je om op het platform te komen, achterover moest hellen met de zee beneden je... We kregen wel klimtuigjes om en moesten ons continu zekeren, maar dat deed de adrenaline niet minder hard rondpompen.



De zeilen opzetten en de masten in de juiste windrichting draaien, was een bezigheid waar velen tegelijk samen moesten werken. Op commando moesten we aan de touwen trekken "EN, TO, HIIII"
Wanneer je geen wacht had, mocht je slapen of relaxen op het dek of de kantine/slaapzaal onderdeks. De eerste dag was het echt fantastisch weer zodat ik volop op het dek heb gestaan om te genieten van het uitzicht, de zon en alles wat om ons heen gebeurde.
Mijn groep zou dus wacht hebben van 00:00 tot 04:00. Maar aangezien het zulk prachtig weer was en de zonsondergang werkelijk adembenemend was, heb ik de eerste dag al verzuimd om voor m'n wacht wat slaap te pakken. Gezien ik de nacht voor vertrek maar 4 uur had geslapen, weet ik niet of dat wel zo slim was. Maja, wie de volgende foto's ziet, geeft me gelijk, toch?


Om 00:00 was onze eerste opstelling en kregen we de wachten toegewezen in groepjes van 2. Samen met Hanne (hangmat nr 52 en dus mijn buur) had ik brugwacht van 00:00 tot 01:00. Dat hield in dat we in de gaten moesten houden of alle posten bezet waren en of na het uur iedereen netjes werd afgelost. Tevens moesten wij de glazen slaan. Elk half uur moesten we de scheepsbel luiden. Wanneer de scheepsbel 8 keer luidt (dus na 4 uur) dan is de wacht voorbij en moet de volgende wacht gewekt zijn en de vorige aflossen... Een uurtje is echter niet zo lang en de tijd vloog voorbij. De rest van de tijd moesten we standby staan op het dek en eventueel mensen helpen. Ik heb genoten van het uitzicht, want we vaarden dwars door een groot olieplatformgebied. Nooit geweten dat er zó verschrikkelijk veel olieplatforms zijn. Op een gegeven moment kon ik er 17 tegelijk tellen. Als grote versierde kerstbomen lichtten ze de zee op. Sommige platformen zien er heel groot en raar uit en met de knipperende lichtjes en afwakkervlam leken sommige op vervaarlijke monsters of gigantische piratenschepen..


Ik had graag de zonsopgang mee willen maken met dit heldere weer, maar na 4 uur was ik verkleumd en doodop na 23 uur op te zijn geweest, dus kroop ik lekker in m'n hangmat...
Ik heb tot half 9 geslapen. Tijdens de wachtwissel van de blauwe en witte wacht om 8 uur was het al een gigantische herrie op het schip en toen ik continu geloop op het dek en 'EN, TO, HIIII' hoorde schreeuwen, moest ik er wel uit om te kijken wat er buiten allemaal gebeurde... Na 2 sterke koppen koffie met flink veel suiker ging het een stuk beter. En toen ik bij de brugwacht polshoogte nam bij Kine en Ragnhild, snusten we de laatste slaap van ons af (had overigens nog maar 1x snus gebruikt, dus werd er gelijk wakker van). Aangezien het Koninginnedag was, had ik m'n oranje T-shirt, oranje trui en oranje jas aangedaan en na flink aandringen van Kine werd ik gedwongen het volkslied uit volle borst te zingen, gevolgd door een 'leve de koningin! Hoera!' dat ik hen had geleerd. haha.
Links: Bente en Espen aan het roer midden in de nacht
Rechts: aan de snus met Kine en Ragnhild.
Van de mensen van de witte wacht die wacht hebben van 4 tot 8 hoorde ik dat de zonsopgang zeer spectaculair was geweest, grrr... Maar de dag zou nog spectaculair genoeg worden. Na een werkelijk voortreffelijke lunch met verschillende salades en kweetnie wat voor 'n beleg allemaal, hadden we om 12 uur weer wacht. Het eerste uur had ik uitkijk samen met Hanne en daarna mochten we weer gaan klimmen. Dit keer mocht je zo hoog als je zelf wilde!! Dus klimtuigjes aan en klimmen maar. Dit keer mochten we ook de camera (zij het flink vastgesnoerd) meenemen, zodat ik jullie kan laten meegenieten van deze fantastische, maar verschrikkelijke klimtocht naar 48 meter boven zee...
Op de uitkijk met Hanne. klik
hier
voor een filmpje...
Op de rechter foto kun je goed zien hoe eng het is om op het 1e platform te komen. De foto is recht omhoog genomen...
Je kunt me op bovenstaande foto's herkennen aan m'n oranje jack...
Op het 1e platform met Mathea en Marte...
De touwladders naar het 2e platform waren een stuk smaller en steiler en het koste me aardig wat 'rustig, rustig, niet omlaag kijken'-gebedjes voordat ik daar stond...
Hierboven zie je het uitzicht naar beneden vanaf het 1e (links) en 2e (rechts) platform...
Klik
hier
voor een filmpje
Vanaf het 2e platform ging er enkel nog een smalle touwladder langs de mast omhoog naar de top. Met knikkende knieën heb ik het gewaagd om daar naar boven te klimmen, want wanneer krijg je nou zo'n kans? Een prachtig uitzicht vanaf de top. Maar met m'n armen om de touwladder heen geslagen en met wiebelende benen vond ik het snel genoeg om zo'n 50 meter boven het water heen en weer te schommelen...
Uitzicht vanaf de top....
Terug op het 2e platform...
Na het klimmen moesten we helpen extra zeilen bij te zetten en de masten te draaien. Alsof het nog niet genoeg was, daagde Marte me 's middags uit om op de punt van de boegspriet te gaan zitten, die zo'n 10 meter voor het schip uitsteekt. Na wat capriolen met carabienen kreeg ik het voor elkaar om helemaal op de punt te zitten en het 'Titanic'-gevoel mee te kunnen maken. Ik leek over het water te zweven terwijl achter me het schip gedwee volgde. Heerlijk om op de golven te deinen en te genieten van het uitzicht en de wind en het besef dat ik het toch maar ongelooflijk goed heb... Na een laatste 'Leve de koningin, hoera!' klauterde ik gauw weer terug naar het veilige dek.
Klik
hier
voor een filmpje.


Na twee nachten van 4 uur slaap kon ik na het avondeten m'n ogen nauwelijks openhouden en kroop om 18:00 m'n hangmat in. Maar van slapen kwam het niet... Verschrikkelijk. Ik sliep dus direct naast onze houten bergkastjes en ófwel waren er 88.350 mensen aan boord, ófwel hebben alle 150 mensen 589 keer hun kastje open en dicht geslagen. Er werd totaal geen rekening gehouden met de mensen van de nachtwacht die wilden slapen. Af en toe zie ik de mentaliteit van de Noorse jongeren weleens als een 'ik-dacht-dat-jullie-allemaal-bij-elkaar-hoorden'-houding. Verschrikkelijk. Volop gelach, geëet (!!) en gepraat terwijl er mensen proberen te slapen. Pas na middernacht (dus toen ik al 6 uur lang probeerde te slapen en ik ongelooflijk chagrijnig en geïrriteerd was) werd het wat rustiger. En toen begon Bjørn te snurken. Hij deed er z'n naam eer aan, want ik denk dat de meeste beren een minderwaardigheidcomplex zouden hebben gekregen van zijn gezaag... Uit pure wanhoop heb ik maar wat toiletpapier nat gemaakt en in m'n oren gestopt. Vanaf 1 uur heb ik wat hazenslaapjes gehad, maar om half 5 hield ik het niet meer en ben doodop maar opgestaan en het dek opgegaan, in de hoop een mooie zonsopgang te zien. Helaas, de lucht zat potdicht... :-S
Schrale troost was dat al vroeg in de morgen de Orkneys in zicht kwamen. Heel even dacht ik dat het verhaal niet door zou gaan, daar het land in de verte plotseling naar rechts wegdraaide. Maar nee, het waren Anne en Lisa die roerwacht hadden en het voor elkaar had gekregen 30 graden uit koers te raken. Maar dat was nog niet zo erg als de roerwacht van de nacht daarvoor die de ongelooflijke prestatie hadden geleverd 90 (!!!!!!) graden uitkoers te varen..
Land!!!
Links de sleepboot van Kirkwall.
Na een kleine 2 uur varen langs wat eilandjes kwamen we aan in Kirkwall, dat op het grootste eiland, Mainland, ligt. Na wat douaneformaliteiten mochten we van boord en kregen we 1,5 uur vrij om de benen te strekken op de kade en Kirkwall te bezichtingen...
|