|
Na een relatief rustige periode qua activiteiten op school is er de laatste dagen erg veel gebeurd. Afgelopen weekend was er elevstevnet op school, oftewel reünie. Dat betekent dat de laatste tien lichtingen de gelegenheid krijgen om terug te komen op school en deel te nemen aan diverse speciale reünie-activiteiten. Zoals elk jaar kwam vooral degenen van het jaar ervoor (mijn jaar dus) en degenen die 5 jaar geleden hier op school gingen. Voor de huidige leerlingen is het niet zo leuk, want opeens komen er zo'n 150 vreemde mensen die de hele school occupieren en doen en laten alsof ze thuis zijn. Vorig jaar was ik erg blij toen iedereen weer vertrokken was, maar nu keek ik er erg naar uit, omdat het dit keer dus mijn vrienden waren die voor een weekend terug zouden komen. Van de 68 kwamen er 46 en dat was een goede omkomst. Het voelde ongelooflijk vertrouwd om al die gezichten weer hier op school te zien. Het gevoel is onbeschrijflijk, maar na zo'n jaar ben je op een bepaalde manier een soort familie. Die lui horen gewoon hier en de school is ons gemeenschappelijk thuis. Veel gegil, geknuffel en gelach bij het weerzien dus... Ze hadden de hele camping in Kinsarvik afgehuurd, maar vrijdagsavonds waren we allemaal als vanouds in de pub in Lofthus. Dankzij de veranderde regels op school mochten de leerlingen niet uitgaan, waardoor we de hele pub voor onszelf hadden en de pub flink op de kop gezet hebben. Zaterdagochtend kwamen sommige lui nog aangeschoten op het volleybaltoernooi tussen de verschillende lichtingen opdagen, haha...


De middag hebben we vooral doorgebracht met ouwehoeren en kletsen met iedereen over de goede oude dagen samen op Hardanger Folkehøgskule. Van mijn klas waren er 9 van de 12 gekomen en het was een genot om met de meiden herinneringen op te halen aan alle fantastische tochten van vorig jaar. 's Avonds hebben we met ruim 200 man gegeten in de gymzaal.
Ole Kristian had het ook erg naar het zin...
Aansluitend was het de bedoeling dat de verschillende lichtingen wat sketches en muziekacts zouden opvoeren op het toneel. Na een hoop lerarenimitaties en interne humor sloot de band van vorig jaar af met 'Freebird'. Fredrik, Adrian en Helge hadden zich vorig jaar op de afsluitingsdag onsterfelijk gemaakt met dit ruim 10 minuten durende nummer, waarbij Helge de gitaar op zo'n manier bespeelde dat we enkel maar met open monden vallend op onze knieën konden staren. Dit keer was het niet anders. 200 man joelde, juichde, klapte en danste en onder de meiden van mijn lichting werden hier en daar aardig wat tranen gelaten....

Na het programma rende iedereen zo'n beetje de weg af naar Lofthus om nog één maal de pub op z'n kop te zetten. De laatste secondes tot middernacht werden hardop afgeteld waarna ik tot 2 keer toe het middelpunt was van 50 oud-leerlingen die me het lang zal ze leven op z'n Noors toebrulden. Tot half drie (dan sluit de pub) hebben we nog flink doorgefeest, gezongen en gedronken (misschien wel iets te veel). Zondag moest iedereen weer vertrekken, hoewel vele het zo lang mogelijk uitstelden. Fantastisch om iedereen weer gezien te hebben, hoewel het ook wel fijn was dat ze weer weggingen, want hoewel wij als schoolassistenten in ons eigen huis wonen, zien de oud-leerlingen het als een deel van school. Iedereen kwam telkens ongevraagd binnenstormen, sliep waar ze maar wilden, douchten zomaar, voeten op tafel, eigen bier in de koelkast en een klerezooi in huis. 's Middags heb ik Kirsti en Kine met de auto naar Odda gebracht. We waren een half uur te vroeg voor hun bus, dus ik dacht dat het misschien wel gezellig was om pizza te eten bij Peppes. Wij vragen of ze binnen die tijd een pizza klaar konden maken. Ja, hoor, tien minuten, was het antwoord. Maar na 25 minuten nog steeds geen pizza en we hadden een grote pizza á la putdeksel besteld voor ons drieën. Kine en Kirsti kregen alvast doggybags zodat ze de pizza mee konden nemen, maar toen de bus al klaar stond, was dat stomme ding nog niet klaar. Lekkere service. Dus namen Kirsti en Kine afscheid en zat ik 10 minuten later met een gigantische pizza alleen aan een tafel midden in het restaurant terwijl iedereen me aanstaarde was ik daarmee zou gaan doen. Toen na 2 stukjes ook nog eens een groep meiden aan de tafel naast me aanschoven voelde ik me zo opgelaten dat ik met m'n handen alle stukken pizza in de doggybags propte, waardoor iedereen nog meer naar me ging kijken en ik me nog meer opgelaten voelde. Een half uur later was ik weer terug in Lofthus en heb ik de pizza met Ole Kristian opgepeuzeld. En dat was eigenlijk mijn verjaardag. Erg maf om het hier te hebben, zonder het eigenlijk te vieren, zonder cadeautjes, familie of bezoek. Maar goed, nog een paar weekjes en dan is het Kerstvakantie en zie ik iedereen wel weer. Kan ik erg naar uitkijken!


|