Na 2 dagen binnen hadden we een beetje genoeg van het kajak bouwen, en dat terwijl er nog veel, heel veel arbeid voor ons lag. Maar buiten scheen de zon onophoudelijk en woensdag konden we de kou, blauwe lucht en de ons toeglinsterende sneeuw niet langer weerstaan en dus haalde we voor het eerst dit jaar de skiuitrusting tevoorschijn en scheurden met de minibus langs de fjord richting Eidfjord... Na bijna anderhalf uur rijden stopten we bij Dyranut turisthytte, tussen Eidfjord en Geilo, waar een witte wereld en 15 graden onder nul ons welkom heette...
Krossdalen, waar we de GPS cursus hadden voor een paar weken geleden, ziet er nu heel anders uit...
Het poppetje links ben ik, rechts staat Marius...
KOUD!!! De nieuwe wanten die ik vanuit Nederland opgestuurd had gekregen, kwamen nu goed van pas, evenals de ski's, skischoenen en skistokken die ik 2 dagen ervoor in Odda had aangeschaft... Eindelijk weer op de latten! Aangezien het voor Lia uit Canada de eerste keer was dat ze op ski's stond, hadden we een terrein uitgekozen dat voornamelijk vlak en makkelijk begaanbaar was. En zo konden we allemaal rustig op gang komen. Het kwam mij eigenlijk ook goed uit, want ik heb een bereslechte conditie... In een treintje sjokte we achter elkaar aan over de grote witte vlakte... Heerlijk om over de sneeuw te glijden en hier en daar een heuveltje naar beneden te zoeven.




Aangezien het vrijwel windstil was en de zon volop scheen was het ondanks de vele graden onder nul behoorlijk warm om te langlaufen en na 2 uur ploften we neer in de sneeuw voor een boterhammetje. Bij het zoeken naar m'n lunchpakket en thermosfles kwam ik erachter dat ik m'n camera kwijt was geraakt. NEEE! De laatste foto had ik een half uur daarvoor gemaakt, dus de camera kon op verschrikkelijk veel plekken liggen. Na 2 boterhammen pakte ik toch de ski's weer om het stuk terug te langlaufen en te zoeken terwijl de anderen verder pauze hielden. Na twintig minuten sjokken was ik terug op de plek waar ik de laatste foto had genomen: geen camera. En ook op de terugweg naar de groep vond ik hem net en zelfs het omploegen van de lunchplek mocht niet baten. Håvard nam vervolgens de hele groep mee om het hele traject terug naar de plek waar de ik de laatste foto had genomen nog een keer af te zoeken. Maar ook met z'n 10-en niks nakkes nada... Totdat Håvard zo'n 20 meter verder liep dan waar ik was gekomen en met een grote grijns mijn camera met onderkoelingsverschijnselen als 1 grote witte sneeuwbal te voorschijn toverde. Maar nadat al het ijs en sneeuw eraf was geschraapt, deed ie het weer. Wat een opluchting!

Scroll naar rechts om de hele foto te bekijken...
We besloten om nog een extra lus te maken en wat heuveltjes af te dalen en te klimmen. Oi oi oi, arme beenspieren. De laatste 2 kilometer waren vrij heftig en het was fijn de minibus weer te zien, maar het was een werkelijk heerlijke dag, met heerlijk weer.
Eenmaal terug bij de bus ging de zon snel onder, waardoor het snel veel kouder werd. Met de verwarming hoog scheurden wij echter weer naar het zuidwesten, langs de fjord, terug naar Lofthus, waar ik 2 uur had om te eten, douchen, om te kleden, uit te pakken, in te pakken en de bus te halen om vervolgens in 7 uur naar Nærbø te reizen. Een dorp even ten zuiden van Stavanger, waar Borghild woont en we van woensdag tot en met zondag ons lange vrije weekend zouden doorbrengen.
|