|
De tijd gaat zo verschrikkelijk snel. Ik knipper twee keer met m'n ogen en er is alweer een week voorbij. Ik ben jullie wat verhalen schuldig...
Het was erg fijn om na 5 wel érg rustige dagen een paar dagen weg te gaan uit Lofthus. In de herfstvakantie rijden de schoolbussen niet en dat betekende dat de eerste bus al om 14.20 door Lofthus zou rijden. Fijn! Gelukkig wilde Linda, lerares van de paardenclub, mij naar Brimnes brengen aangezien ik drie dagen voor de paarden had gezorgd. Dat was erg aardig dat ze me een 3 kwartier durende busrit bespaarde. Na een pont, bus en trein was ik na 4 uur reizen al in Bergen en dat vond ik redelijk snel. Helemaal fantastisch was dat er een compleet blauwe hemel boven Bergen was, een zeer zeldzaam verschijnsel in deze stad waar het ruim 250 dagen per jaar regent. Borghild zou pas om 4 uur vanuit Stavanger met de bus aankomen, dus had ik vier uurtjes om wat door de stad te wandelen, natuurlijk even langs Bryggen te slenteren en wat te eten. Na nog een uurtje suffen in het park, slenterde ik naar het busstation om Borghild af te halen. Vanaf daar liepen we weer terug naar Bryggen, waar haar zus Kamilla slechts een paar honderd meter vandaan woont in een appartement op vier hoog met een werkelijk fantastisch uitzicht over de stad, haven, fjord en zee. Met name 's avonds, wanneer alle lichtjes aangingen in de stad, was sprookjesachtig. Afgelopen zomer ben ik zowel in Oslo, Bergen, Ålesund als Trondheim geweest, maar Bergen is en blijft de mooiste stad van Noorwegen voor mij. Ik ben nog niet in Tromsø geweest, waarvan vele Noren zeggen dat het even mooi of mooier is dan Bergen.

We werden ontvangen met zelfgemaakte pizza die we al genietend van het uitzicht oppeuzelden. Ik ben zo dom geweest om de rest van de dagen geen foto's meer te maken, maar eigenlijk hebben we niet zo heel veel gedaan. We hebben alle dagen flink uitgeslapen en zaten elke dag pas rond 12 uur aan het ontbijt.
De zussen wilden per se winkelen, waardoor Rolf (de vriend van Kamilla) en ik twee dagen achter de dames aan hebben gelopen van winkel tot winkel. Maar eigenlijk was dat best gezellig. Verder zijn we uit eten geweest en naar de bioscoop en hebben we 's avonds lekker in de bank gehangen en film gekeken. Heerlijk om een weekje lekker weinig te doen. 's Zaterdagsavonds zou Borghild naar een rockconcert gaan in Bergen, maar daar had ik niet zoveel zin in, dus heb ik de bus naar Nesttun genomen om op bezoek te gaan bij Ingrid en Sissel, waar ik twee maanden geleden voor het laatst was, met Daan en Jesper.
's Zondags zijn we met de trein, bus en boot weer teruggereist naar Lofthus. In de wachtkamer van Voss vanwaar we de bus zouden pakken zaten maar liefst 15 leerlingen van de Hardanger Folkehøgskule te wachten, haha. 's Avonds was vrijwel iedereen weer op school en zo begonnen maandag de 'lessen' weer. Maandag hebben we met friluftsliv besteed aan het plannen van de komende weken. We besloten deze week op gletsjertocht te gaan. De komende weken gaan we wellicht naar Preikestolen of Kjeragbolten, op kanotocht aan de kust, op GPS-kursus op de vidda (die ik mag verzorgen) en gaan we waarschijnlijk een kajakk bouwen. Veel plannen dus, maar we hebben voor en direct na de herfstvakantie zoveel geouwehoerd, dat ik het erg fijn vond om dinsdag met de club op tocht te gaan. Dus propten we alle tassen, gletsjeruitrusting, aardappelmoes en worstjes in de minibus en scheurden de fjord af richting Odda. Even voorbij Odda ligt het dal Buerdal, waar we de bus op een parkeerplaats achterlieten en een kilometer liepen naar dezelfde kampeerplek als vorig jaar. Na het opzetten van de tipi en het dumpen van de alle spullen die we niet nodig zouden hebben op de gletsjer, liepen we het pad op richting de Buerbre. Een tocht over een steil pad van ruim een uur. Onder de blauwe hemel schitterde de witte-lichtblauwe gletsjer ons al vanuit de verte tegemoet.

Hier en daar is het zo steil dat je met touwen naar boven moet klimmen over de rotsen...
Na een dik uur klauteren over de rotsen kwamen we bij de gletsjer. Duidelijk was te zien dat deze weer een stuk was gesmolten in vergelijking met vorig jaar. Hoger in de bergen ligt nog een gletsjer en de rivier die daar vandaan komt, raast door deze gletsjer heen, waardoor een natuurlijke brug is gevormd. Vorig jaar konden we die natuurlijke ijsbrug gebruiken om de rivier over te steken, maar afgelopen jaar is de brug ingestort en niet veilig meer, waardoor we een nieuw houten bruggetje moesten gebruiken. Raar om op rotsen te staan die vorig jaar nog onder ijs bedolven lagen.

Na het uitpakken van alle spullen en vastmaken van alle uitrusting (klimtuigje, stijgijzers, 4 touwen, 2 carabienen, helm en ijsbijl) maakte Håvard een trap in het ijs om de gletsjer op te komen. Fantastisch om met mooi weer op de gletsjer te staan. Het was net iets onder nul, zodat alle smeltbeekjes op de gletsjer bevroren waren en we dus niet zo nat werden. Vanover de bergwand kwam de zon tevoorschijn die het ijs prachtig oplichtte. Schitterend!
Na een stukje zonder scheuren werd het terrein wat ruiger en gevaarlijker, waardoor we onszelf aan elkaar vastbonden en in een touw over wat scheuren wandelden. Met 10 man in 1 touw gaat dat ongelooflijk langzaam, ook omdat Håvard op kritieke punten schroeven in het ijs schroefde om ons touw daaraan te bevestigen. Iedereen moet dan dus die schroef passeren, op z'n hurken gaan en het touw opnieuw verzekeren. Hierdoor moet je vaak wachten en stilstaan, maar eigenlijk is dat alleen maar oké, omdat je dan van het uitzicht kunt genieten..






Hier en daar gingen we over smalle ijsrandjes met aan beide kanten scheuren van zo'n 10 meter diep, soms dieper. Af en toe leverde dat wat knikkende knieën op bij sommige mensen en zelf stond ik ook af en toe te twijfelen. Ik heb niet bepaald hoogtevrees, maar door dat touw ben je je bewegingsvrijheid helemaal kwijt waardoor je erg afhankelijk bent. En met diepe afgronden naast je is het daarvoor niet altijd even fijn als je noodgedwongen een paar minuten in een onbehaaglijke positie moet wachten op een ijsrichel. De uren vlogen in elk geval voorbij en aangezien het rond half zeven alweer donker wordt - het gaat verschrikkelijk snel met de dagen nu - moesten we alweer vroeg terug. Het was flink oppassen op het glibberige pad vanaf de gletsjer terug naar de kampeerplek, want hier en daar waren kleine stroompjes bevroren. Af en toe glibberde ik bijna weg, maar ik wist het hele traject zonder vallen af te leggen... tot de laatste 25 meter, toen ik over een aantal bladeren uitgleed en met m'n heup op een steen landde.. Au! Maar goed, kwam er met een schaafplek vanaf.
's Avonds hebben we rond het kampvuur gezeten en worstjes gegrild en aardappelpuree gemaakt en door elkaar met ketchup opgegeten.. Hmmm! Tegen negen uur kon ik de ogen al nauwelijks meer open houden en een half uurtje later lag iedereen in de tipi te ronken.
Middenin de nacht werd ik nog een keer wakker omdat Fredrik op mijn matje lag en ik in het gras, maar na een zaklamp recht in z'n ogen schijnen bracht hem ertoe terug te kruipen naar z'n eigen matje, hehe.. Om één of andere vage reden kreeg Håvard het in z'n bol ons om zeven uur, toen het nog pikkedonker was, wakker te brullen, hetgeen nu niet bepaald met veel enthousiasme vanuit de slaapzakken werd ontvangen. Maar om negen uur was iedereen weer klaar, behalve Hanne, die vanwege haar hoogtevrees niet nog een dag de gletsjer op wilde. Na een uurtje klauteren stonden we weer op de gletsjer, klaar voor nog een tocht.
We zijn naar een plek gegaan met een paar steile ijswanden, waar we hebben geoefend met afdalen en ijsklimmen.



Håvard vertelt altijd supersterke verhalen over wat zijn vroegere leerlingen in voorgaande jaren allemaal wel niet aan gekke dingen hebben gedaan. Wel tien keer heb ik het verhaal moeten horen van een gekke Deen en Nederlander die enkele jaren geleden een bad namen op de gletsjer in een met smeltwater gevulde spleet. Toen we zo'n spleet met smeltwater vonden, begon hij er weer over. Aangezien het zo koud was dat het water bevroren was, dacht hij dat niemand zou gaan zwemmen. Totdat ik m'n ijsbijl pakte en de 4 centimeter dikke ijslaag op het water kapot sloeg. 'Dat durf je niet, dat durf je niet', zeiden onder andere Lia en Martin. Dat was het extra zetje dat ik nodig had. Alle monden vielen open en ogen sperden zich toen ik m'n schoenen losknoopte en m'n kleren uitdeed om een bad te nemen. Brrr, het was zo'n 5 graden onder nul op de gletsjer en toen ik met m'n handen het water voelde, ging er een dikke rilling door m'n hele lijf. Met een luide gil plonste ik het water in, terwijl de rest van de groep in keihard gelach uitbarstte. 'Lach niet, maak foto's, stelletje gekken', schreeuwde ik hen toe. En dat is wat ze deden.



Tering wat koud!!! Maar toen ik uit het water kwam, werd ik warm door m'n hele lijf, behalve m'n tenen en vingers, die er afvroren zo ongeveer. Op blote voeten over het ijs lopen is niet lekker. Met de kleren aan werd ik echter al snel weer warmer. Licht narillend heb ik nog even geholpen bij het ijsklimmen. Daarna pakten we de spullen in om nog wat door en langs verschillende spleten te slenteren, wat hier en daar prachtige plaatjes opleverde.
Tegen vier uur stonden we weer naast de gletsjer om het pad terug te lopen naar het kamp. Rond het kampvuur hebben we de laatste worstjes gegrild voordat we de boel afbraken en weer terugreden naar Lofthus. Wederom een geslaagde tocht!
Vandaag heb ik veel met Håvard vergaderd over wat we de komende weken gaan doen. Aankomende week mag ik een GPS-cursus verzorgen met 1 dag theorie op school en 2 dagen praktijk op de Hardangervidda. Fantastisch dat ik die verantwoordelijkheid heb gekregen. Tevens mocht ik zelf wat uitpuzzelen voor wat we de week daarna gaan doen en na veel porren heb ik de conservatieve Håvard zover gekregen om de Kjeragbolten aan de Lysefjord te bezoeken, een droom die ik al een paar jaar heb. Håvard is nog nooit in dat gebied geweest, dus ik heb de autoroute uitgezocht, de hut waar we gaan slapen, kaarten geregeld en wandelroutes opgezocht. Nu nog hopen op mooi weer. Kjeragbolten is een grote steen die in een afgrond tussen 2 rotswanden is ingeklemd op zo'n 1000 meter hoogte afgrond recht boven de fjord. Met mooi weer worden dat dus fantastische plaatjes!!!
Kjeragbolten...
Houd de site dus in de gaten, jullie zijn weer op de hoogte!
Groetjes uit Lofthus,
Cees.
|