|
Weer een paar daagjes verder. Afgelopen week is zeer slopend geweest. Tot vorige week hadden we een totaal alcoholverbod op school, maar vanaf afgelopen week waren de leerlingen vrij om een biertje te drinken in de lokale pub hier in het dorp. Deze versoepeling werd duidelijk verkeerd geïnterpreteerd en ik heb volop kunnen genieten van de Noorse drinkcultuur. Dat betekende dat ik woensdag, zaterdag en zondag niet voor half 4 sliep vanwege schreeuwende leerlingen die halfdronken terugkwamen, illegaal indrinken op de internaatgebouwen, een hoop duffe koppen 's morgens en zelfs een bewust ingeslagen brandalarm zaterdag op zondagnacht om half 4, waardoor iedereen z'n nest uit moest. Een hoop gedonder dus en een hoop gepraat, gediscussieer en geruzie met leerlingen en leraren. Op zulke momenten is het best lastig om de tussenrol van schoolassistent te spelen, omdat je aan de ene kant hier en daar wil optreden, maar aan de andere kant ook niet de klikspaan wilt zijn. De rektor was duidelijk niet te spreken en we hopen dat de komende tijd alles weer wat rustiger gaat worden.
Totdat de sneeuw zich definitief in de bergen neerlegt, proberen we met friluftsliv zoveel mogelijk op tocht te gaan. Dus ook deze week. We zouden eigenlijk naar Lysefjorden gaan, ten oosten van Stavanger, om de beroemde Kjeragbolten te beklimmen, maar het was te koud en te slecht weer daarvoor. In plaats daarvan heb ik maandag 3 uur voor de klas gestaan om ze één en ander bij te brengen over GPS. Wel wat lastig om in het Noors dingen te verklaren. Ik ben de taal wel machtig nu, maar wanneer het jargon betreft of wanneer ik specifiek iets moet uitleggen of verklaren, is het soms wel lastig om de juiste woorden te vinden. De leerlingen waren in elk geval enthousiast en deden goed mee met de opgaven die ik had gemaakt. Håvard wist ook niet zo heel veel van GPS en daarom zat hij naast de leerlingen in de banken mijn opgaven te maken. Haha, erg leuk om te doen.
Dinsdag zouden we het geleerde in praktijk brengen en scheurden we met de minibus langs de fjord richting Eidfjord, waar we de Hardangervidda opreden, terwijl dikke druppels regen op de voorruit sloegen. In een parkeerhammetje parkeerden we de minibus. De laatste keer dat ik hier was, was dit parkeerplaatsje het eindpunt van de laatste meerdaagse wintertocht op de vidda, en ik herkende de omgeving haast niet zonder sneeuw. Vanwege alle veenplassen was het erg moeilijk om een goede kampeerplek te vinden, maar na 2 kilometer sompen door het moeras vonden we toch een plekje aan een bergmeer. Terwijl de rest de tenten opzette, pakte ik kaart en GPS tevoorschijn om wat posten in het gebied te verbergen. Na een uur moeizaam rennen en 2 doorweekte schoenen en sokken later (m'n schoenen zijn wel waterdicht, maar dat helpt niet als je voeten een halve meter in het water verdwijnen) waren alle 8 posten verborgen. Op de weg terug naar het kamp liep ik langs een beekje dat van het ene in het andere meer overliep. Opeens zag ik een forel moeizaam tegen het ondiepe stroompje omhoog worstelen. Ik bedacht me geen moment en dook de beek ik om de vis te vangen. Drie keer glipte hij uit m'n handen, maar toen had ik hem op het droge geslingerd. Een forel met m'n blote handen gevangen!!! Haha. Zelfvoldaan fantaserend over het gezicht van Håvard wanneer ik terug zou komen liep ik verder, tot ik plotseling een veel grotere vis in de beek zat. Plons, en daar stond ik weer in het water. De vis zwom razendsnel van me vandaan, maar zo makkelijk liet ik het niet op me zitten en ik rende door het water glibberend en glijdend over de rotsen achter hem aan. Telkens keerde de vis, en zoefde onder m'n benen door de andere kant op. Na 5, 6 keer keren en rennen werd de vis moe (en ik ook) en terwijl hij zich stilletjes probeerde te verbergen bij een grote steen, greep ik hem met één hand uit het water. Hebbes!! Haha.. Håvard zijn gezicht was om van te smullen en de leerlingen barstte in een lachbui uit toen ze m'n vissen te zien kregen en m'n verhaal erbij hoorde.

Na wat instructie in de tent trokken we erop uit. Ik had vier groepjes van 2 gemaakt met elk hun eigen GPS. Vanaf een centraal punt liet ik hen 2 uur lang naar alle posten zoeken. Ik gaf ze telkens 2 posten op, die ze mbv GPS en kaart moesten vinden. Als ze die hadden gevonden, moesten ze weer terugkomen en kregen ze nieuwe koördinaten. Vanaf een heuvel kon ik prachtig zien hoe de groepjes zich in het gebied met een oppervlakte van ongeveer 3 vierkante kilometer bewogen.
Na 2 uur hadden de leerlingen wel genoeg van het struinen door veenplassen, beekjes en meertjes en zelf was ik ook aardig verkleumd, dus navigeerden we weer terug naar de tenten, waar we de primussen opstookte en een onbeschofte hoeveelheid rijst en saus bereidde. Håvard had de gitaar meegenomen en onder genot van een warm kopje thee of koffie, zongen, lachten en praatten we nog een hele tijd.

's Nachts was het niet alleen pikkedonker, ook ijskoud, en 's morgens werden we wakker in een dikke mist en met een paar centimeter verse sneeuw. Ideale omstandigheden dus om met GPS te werken, was navigeren met enkel een kaart was nauwelijk te doen omdat je simpelweg te weinig zag. Allereerst moesten de groepjes aan de hand van mijn aanwijzingen diverse koördinaten berekenen, die ze in de GPS moesten opslaan en als route daadwerkelijk moesten afleggen. Ik heb er een competitie van gemaakt en ze konden punten krijgen voor nauwkeurigheid, snelheid, afstand en diverse. Ik stond versteld met welk enthousiasme ze aan de slag gingen en hoe precies ze waren. De groepjes hadden er flink de pas in toen ze het kamp verlieten op zoek naar het eerste punt. Met m'n eigen GPS nam ik een kortere route en wachtte ze bij het derde punt op, waar slechts 3 van de 4 groepjes aankwamen. Hanne en Rune waren spoorloos. De andere groepjes hadden hen voor het laatst bij het eerste punt gezien, maar daarna gingen ze kats de andere richting op. Later kwam ik erachter dat ik hun berekeningen niet goed had gecontroleerd en ze 2 kilometer te ver naar het zuiden waren gelopen. Oeps. Maar ze hadden gelukkig het basiskamp opgeslagen en wisten de weg terug te vinden. Met de rest ging het uitstekend, ondanks de natte sneeuw, regen, mist en koud.

Basiskamp 's morgens...
Na 2 uur struinen kwamen we weer terug bij het kamp en na wat warms te hebben gedronken, was het weer tijd op alles in te pakken en terug te sjokken naar de minibus. Ik was blij dat het maar 1 nacht was, want m'n voeten waren compleet doorweekt. Na 5 kwartier scheuren kwamen we weer in Lofthus aan, waar ik collectief door iedereen werd bedankt voor de fijne tocht. Echt super van Håvard dat ik dit mocht organiseren en ik vond het erg leuk om voor de klas te staan en 2 dagen verantwoordelijkheid te hebben voor alle activiteiten op de vidda.
Eenmaal thuis kregen we niet echt rust, want behalve een enorme berg was en een een rommelige kamer die me te wachten stond, was ook de hele Voss Folkehøgskole op bezoek, 84 stuks, waarmee er dus ruim 150 leerlingen rondbanjerden over het schoolterrein. CHAOS!!! Haha.. De eetzaal was één grote bende en de foajé leek één groot kippenhok. Maar wel een erg leuke sfeer. 's Avonds heeft de solidariteitsklas een theaterstuk voor iedereen opgevoerd, waar ze de laatste weken druk mee bezig zijn geweest. Het werd met groot enthousiasme door het publiek ontvangen.




In alle chaos was het erg fijn om me 's avonds terug te kunnen trekken in m'n eigen huisje samen met alle andere schoolassistenten. Donderdagsochtends zijn wij altijd vrij en aangezien onze leerlingen en die van Voss vanmorgen naar de dorpsbioscoop zouden gaan, mochten we zelfs tot de lunsj uitslapen. Donderdagsmiddags hebben we altijd zang en dat was erg leuk om met 150 man te doen in de gymzaal. Voss Folkehøgskole heeft een muziek-linje en een eigen band, die ons een half uur durend concert heeft gegeven onder luid applaus van beide scholen. Misschien dat wij dit jaar ook nog op bezoek bij hen in Voss gaan, lijkt me erg leuk.


Na het middageten om 3 uur vertrokken de leerlingen van Voss weer, waardoor de rust wat meer terugkeerde op Hordatun. Van half vier tot half zeven had ik telefoonwacht en zo vloog weer een dag om. Ongelooflijk hoe de weken voorbij vliegen, morgen is het alwéér vrijdag! Vrijdags zijn er keuzevakken en help ik mee met de schoolkrant en het opdateren van de schoolwebsite en 's middags heb ik met een paar leerlingen gitaarles. Wat er van het weekend gaat gebeuren weet ik nog niet, maar goed, dat weet je hier nooit. Jullie moeten in elk geval de vingers gekruist houden dat we aanstaande maandag naar Kjeragbolten kunnen, iets waar ik enorm naar uitkijk.
Jullie zijn weer op de hoogte!!!!
Groetjes uit Lofthus,
Cees.
|