Eindelijk tijd om weer een update te plaatsen. Er is ongelooflijk veel gebeurd de afgelopen week. Afgelopen weekend ben ik erg druk geweest om het verslag van de fietsvakantie online te krijgen. De dienstdoende leraar werd ziek, dus kreeg ik de verantwoordelijkheid over de hele school voor 24 uur. Dat betekent vooral in de foajé zitten met de telefoon en veel vrije tijd. Zeker zondags, wanneer er helemaal niets gebeurt op school. Als tilsynsleraar (letterlijk vertaald toezichtleraar) moet je 's nachts ook in een gastenkamer in één van de internaten slapen, naast de telefoon. Ergens wel leuk om wat verantwoordelijkheid te hebben, maar gedurende de 24 uur belde er niemand en gebeurde er helemaal niets op school, waardoor het eigenlijk nogal saai was. Voordeel is wel dat ik m'n fietsverslag online heb staan.
Maandag waren de leerlingen vrij en hebben de leraren en wij de hele dag vergaderd en gewerkt aan een nieuwe schoolcatalogus en andere publiciteitsdingetjes. Op zich wel leuk, maar van 8 uur 's ochtends tot 3 uur 's middags met zoiets bezig zijn werd me toch iets te veel. Vandaar dat ik erg uitkeek om dinsdag weer met de hele friluftslivclub op toer te gaan. De jakt og fiske groep was op rendierjacht in Zuid-Noorwegen en hadden de minibus meegenomen. Gelukkig is het niet zo heel ver naar Tyssedal, vanwaar we zouden gaan wandelen. Håvard reed vier leerlingen in z'n auto, terwijl ik met de andere vier de bus nam. Trolltunga was het doel, een uitstekende rotsformatie boven een 600 meter diepe afgrond en met een prachtig uitzicht over de omgeving.
Vanaf de parkeerplaats gaat het pad steil omhoog door het bos. Zoals de afgelopen tochten ook al bleek, zo is ook nu het verschil tussen de meest en de minst fitte erg groot. Ida loopt een heel stuk achter op de rest, maar wil volgens mij voornamelijk niet moe worden. Vervelende is alleen dat de hele groep continu op haar moet wachten. Voor mij de uitdaging om haar op een juiste manier te benaderen en ervoor te zorgen dat ze harder doorloopt, ik kan immers niet meer als leerling eruit floepen dat ze irritant langzaam loopt. Ik weet de vaart er wat meer in te krijgen en dat is erg fijn voor degenen die het hardst lopen, aangezien de temperatuur slechts iets boven nul ligt en het daarmee niet echt aangenaam is om al te lang stil te staan.
Hier in de bergen is het inmiddels als echt herfst geworden, met prachtige herfstkleuren overal om ons heen. Hier en daar zijn kleine plasjes water zelfs voorzien van een dun laagje ijs. Echt vroeg dit jaar, of in elk geval in vergelijking met vorig jaar. Tussen wat sneeuwvelden weten we een plekje te vinden waar het niet zoveel waait en lunchen we.
Links: Martin in gedachten verzonken. Rechts: Hanne is blij dat ze weer mee op tocht kan na de verzwikking van haar enkel.
Het wandelen gaat me erg goed af en ik geniet met volle teugen van de prachtige omgeving. Dit is één van de meest dramatische stukjes natuur van Hardanger. Wanneer het wandelpad de afgrond nadert, vallen de monden van alle leerlingen open bij het zien van het prachtige uitzicht en dramatische rotswanden die enkele honderden meters recht uit het water van het Ringedalsvatn omhoog rijzen.


We hadden 's morgens de bus van half 8 genomen. Niet omdat we het nu zo fijn vinden om extra vroeg ons nest uit te gaan, maar omdat dat bijna de enige bus is die gaat vanuit Lofthus. Daardoor hadden we in elk geval goed te tijd en we stopten onderweg dan ook regelmatig om wat water te drinken, te kletsen (ongelooflijk hoe Håvard de verhalen uit z'n mouw blijft schudden over één of ander onwaarschijnlijke gebeurtenis in het verleden, een plant onderweg of iets wat hij zelf heeft meegemaakt) en om van het uitzicht te genieten. Hemelsbreed is het maar 7 kilometer naar Trolltunga, maar halverwege hebben we er al zo'n drie uur op zitten. Over rotsen en sneeuwvelden en door blubberpassages 'rusler' (sjokken, wandelen) we verder.



In Tyssedal zijn een aantal smelterijen gevestigd en in de omgeving wordt veel gebruik gemaakt van waterkracht om in de stroombehoefte te kunnen voorzien. Enkele watervallen zijn in buizen gestopt voor energieopwekking en de meeste meren in de omgeving zijn afgedamd en worden gereguleerd. Als gevolg hiervan kunnen we de bedding van een rivier oversteken die daar niet langer meer stroomt (zie foto hierboven). Gedurende duizenden jaren heeft de rivier grote gaten en kronkelingen uitgesleten in de rotsen en het geheel ziet er wat science fiction-achtig uit.
Na ruim zes uur wandelen (inclusief pauze) naderen we Trolltunga en wederom vallen alle monden open bij het zien van het volgende uitzicht..
Die uitstekende platte steen is dus Trolltunga. Terwijl Håvard de touwen klaarmaakte, zodat mensen verzekerd op de rand konden gaan zitten, klom ik langs de rotsen wat naar beneden om betere foto's te maken. Betekende dat ik zelf niet op de rots kon klimmen, maar goed, ik ben er vorig jaar al eens geweest en het was erg spannend om vanaf een afstandje mensen naar de afgrond te zien kruipen.
Bovenstaande foto is gemaakt vanuit hetzelfde uitgangspunt als vorig jaar. Maar door dus wat naar beneden te klauteren, kon ik veel mooiere foto's maken, zoals je die hier ook in de folders vindt van de VVV van Odda...
Wat zeg je daarvan? Gaaf, of niet soms? Haha, boven zie je Rune met z'n armen in de lucht genieten van het uitzicht. Ondanks het slechte weer van de afgelopen dagen, was het het uurtje dat wij bij Trolltunga waren, gelukkig helder, zodat we in alle rust konden genieten en 10.000 foto's maken.
Helaas was slapen onder de open hemel er dit keer niet bij. Een paar honderd meter van Trolltunga ligt echter een turisthytte, waar we zo goed en zo kwaad als het ging, probeerden onze rugzakken te plaatsen. Een 6 persoons minihut is immers genoeg voor een groep van 10 jongeren met rugzakken, niet waar? Haha... Buiten werd het snel slechter weer, dus zaten we de rest van de dag heerlijk bijna op elkaars schoot dood te gaan van de enorme hitte die van de houtkachel afkwam en aan alle kanten rook lekte. Onwerkelijk om uit het raam te kijken en te zien dat het sneeuwt, op één van deze laatste dagen van de 'zomer'.
Tussen de vele sneeuwbuien door scheen de zon door en met het fantastische uitzicht en avondlucht leverde dat ongelooflijk schitterende vergezichten op. Terwijl binnen de rest elkaars adem voor de 23e keer inademde, trok ik de schoenen aan voor een kleine wandeling...
Dit was zo'n beetje de hele hut...
Na de wandeling was Håvard klaar met het avondeten: worstjes gekookt in een soort van stroganoffsaus en rijst.. Haha, maar het smaakte in elk geval erg goed. Ondanks dat er bijna gevochten werd om wie in een bed mocht slapen, was ik blij met m'n plekje op de grond: de enige plek waar het 's nachts niet boven de 30 graden uitkwam. Martin kwam er 's nachts achter dat het niet per se een voordeel is om in een bed te slapen. Hij werd supermisselijk, maar kon niet uit z'n slaapzak komen en de deur was versperd door alle rugzakken, waardoor hij uit het raam moest kotsen. Meest vreemde was nog wel dat niemand het heeft gemerkt. Irritant voor hem was dat hij 's morgens nog steeds erg misselijk was en met een 6 uur durende wandeling in het vooruitzicht, zag hij er nu niet bepaald vrolijk uit.
Zelf was ik in opperste stemming, toen ik de deur open deed en het volgende zag:
Rechts het hutje waarin we geslapen hebben...
De rest was niet zo makkelijk de slaapzak uit te krijgen. Daarom maakte ik maar vast een grote pan met warme havermoutpap klaar en terwijl zij de boel konden afwassen en opruimen, ondernam ik nog een kleine wandeling...
Na twee uur rotzooien (waarom heb je met meerdere personen altijd meer tijd nodig om in te pakken, dan alleen? Ik bedoel, als 10 mensen alleen snel in kunnen pakken, waarom kan 1 groep van 10 mensen dat dan niet ook?) was iedereen weer klaar voor de tocht naar beneden, behalve Martin, die met een groen gezicht droevig voor zich uitstaarde. Maar helaas, er zat niets anders voor hem op dan achter de groep aan te sjokken.. Na een kort sneeuwballengevecht begonnen we aan dezelfde weg terug naar beneden..
Rune, ik en Marius...
Marius, Hanne en Kristoffer...
We gebruikten 'slechts' ruim 5 uur om beneden te komen, misschien ook wel omdat de temperatuur iets boven nul was gestegen en het daarom niet meer sneeuwde, maar vies begon te miezeren en regenen.
Al die wolken leverden wel mooie uitzichten op. Eenmaal terug in Tyssedal waren we een uur te vroeg voor de bus, waardoor we wat moesten wachten en tegen zes uur 's avonds weer terug op Hordatun waren.
Verder gaat alles hier super, het ritme is weer helemaal opgepakt. Elke donderdagochtend zijn de schoolassistenten tot kwart voor elf vrij en ik heb dan ook heerlijk uitgeslapen. Donderdag is een dag met voornamelijk algemene vakken als volksdans en zang. 's Middags hadden we voor het eerst een vergadering met alleen de rektor (Trond) en de schoolassistenten om de laatste weken de evalueren. Ondanks dat het voor mij/ons af en toe nog best lastig is om onze rol te vinden als tussenpersoon tussen leerling en leraar, kregen we een dikke pluim van de rektor over hoe we ons werk toe nu toe hebben gedaan. En dat was echt supergaaf om te horen! Vrijdags draaien we gewoon mee met de leerlingen met de keuzevakken. Ik doe mee in de schoolkrant/website klas en ben daardoor hoofdredacteur van de 'Journal de l'Hordatun' en update samen met de rektor de hoofdpagina van de schoolwebsite (kijk eens op www.hardanger.fhs.no). Echt superleuk allemaal! Vrijdagsmiddags draai ik mee met gitaarles, maar ik bak er nog niet erg veel van.
Vanmorgen (zaterdag) moesten de schoolassistenten de leerlingen de hele ochtend bezig houden en hebben we een competitie met wat spelletjes georganiseerd. Vanmiddag zijn we even vrij. Vanavond is er een leerlingenavond (thema: de jaren '90. Wat moet ik in vredesnaam aantrekken??) en morgen zullen wij het schoolcafé (alcoholvrij) openen. Eigenlijk zou ik morgen ook gaan bungeejumpen in Voss met een aantal leerlingen, maar dan zouden we om tien uur al daar moeten zijn. Bekijk het dus maar. En maandag gaan we weer met friluftsliv op tocht, dan voor drie dagen. Bedoeling is dat we op gletsjertocht gaan, maar we wachten even de weerberichten af. Vannacht heeft het weer gestormd en de herfststormen razen in volle vaart over het Vestland. Even aanzien dus... maar ik houd jullie zeker weer op de hoogte!
Groetjes uit Lofthus!!
Cees.
|