|
Eindelijk tijd om de site te updaten!!! Jeetje, er gebeurt hier zoveel joh, het is haast niet bij te houden. Sociale activiteiten, verantwoordelijkheden, diverse tochten achter elkaar, plannen, een gecrashte computer en administratieve en financiële rompslomp om een nieuwe aan te schaffen: ik heb de laatste dagen niet stilgezeten. Maar nu is het eerste vrije weekend aangebroken en kan ik eindelijk even lekker tikken en jullie het verslag van de afgelopen tocht voorschotelen...
Vorige week woensdag scheurden we als vanouds langs de fjord, twee bussen volgepropt met studenten en een laadruimte vol met bagage waar je misselijk van wordt. Ik had meer eten in m'n rugzak zitten dan andere spullen. Eerste stop was het natuurcenter in Øvre Eidfjord, waar we op een groot bijna 180 graden scherm een natuurfilm over de Hardangervidda te zien kregen. Vanaf het centrum zouden we met twee minibusjes omhoog gereden worden, omdat de gewone bussen die slingerige bergweg niet op kunnen rijden. De tijd die we moesten wachten op de pendelende busjes, was eigenlijk bedoeld om het museum te bekijken. Maar aangezien de geruchten de ronde deden dat de helicopter met al het eten voor de komende vier dagen vanwege de mist niet kon opstijgen vanuit Lofthus en wellicht vandaag niet naar de turisthytte in Hedlo zou kunnen vliegen waarheen we op weg waren, maakten vele van de mogelijkheid gebruik in het restaurant aan de andere kant van de weg een goede stevige maaltijd naar binnen te bunkeren.
Bij de terugkomst van de minibusjes stormden 88.000 man naar voren, terwijl er maar plaats was voor zo'n 25 man. Helemaal achteraan sjokken zoals vorig jaar, daar had ik geen zin in, en ik misbruikte mijn positie als assistent door een paar al te enthousiaste lui weg te dirigeren om zelf als 'begeleider' met de tweede lading naar boven gescheurd te worden. De weg was nog even slingerig en even steil en ook de wielen van de minibus slipten nog even hard weg bij elke haarspeldbocht. Het regende gelukkig niet meer toen we op het parkeerplaatsje gedropt werden, maar al snel werd duidelijk dat het de laatste tijd flink geregend heeft, het pad was één grote modderbende. 'Ik dacht dat je zei dat het vlak zou zijn', zei Jantine, de Nederlandse student van dit jaar, tegen me terwijl ze over de keien een heuvel op klautert. 'Is het hier niet vlak dan?' dacht ik, maar nu besef ik dat ik zelf al aardig ingeburgerd ben en alles wat niet met 25% tegen een bergwand omhoog gaat al als vlak beschouw. En zelf ik ben ookal begonnen met het rekenen 'i luftlinje', zoals alle Noren doen. Dat betekent dus dat je tegen iemand zegt dat het 7 kilometer lopen is, terwijl dat de hemelsbrede afstand is, hetgeen door vele met enig gezucht en gesteun ondervonden werd na zo'n 11 werkelijke kilometers sjouwen door de modder, waarbij enkelen tot aan hun knie in de drap verdwenen. Toch had ik zelf ook enige moeite met de afstand, voornamelijk doordat ik 's morgens snipverkouden was geworden. Zodra één iemand ziekelijk wordt op school, kun je er donder op zeggen dat het aantal zieken per dag vervijfvoudigd. Samen met 25 andere kuchenden pufte ik dan ook uit in de warme zitkamer van de hut. Tegen de avond was de helicopter nog niet gekomen, maar ik was onder de indruk van het incasseringsvermogen van de hele bende. Niemand klaagde, zelfs niet toen uiteindelijk besloten werd op wat van het noodrantsoen van de hut als avondmaaltijd op te dienen: tomatensoep met macaroni en een kneckebrødje. Maar na een prachtige zonsondergang kwam de helicopter gelukkig alsnog, met het eten en de tenten, zodat jakt og fiske en friluftsliv hun kamp naast de toeristenhut konden opslaan en zo ontkwamen aan een nacht slapen als sardientjes in een blik met 80 man in een hut die geschikt is voor zo'n 40 man...

Op weg naar Hedlo
De nacht in de tent was echt verschrikkelijk. Dat ik de 3 manstent moest delen met Ida en Lia en daarbij half over elkaar moest liggen omdat het anders niet paste vond ik nog niet zo erg, maar ik barstte werkelijk van de koppijn en je wil niet weten hoe gek je kunt worden van een giga lopende neus: bij het omdraaien liep alles van de ene naar de andere kant. Na 50.000 keer omdraaien was het inmiddels half drie en had ik nog geen oog dicht gedaan. Toen Ida ook nog eens onbeschaamd in haar slaap een dikke wind liet, kreeg ik claustrofobische neigingen. Toen rektor Trond mijn gezicht bij het ontbijt zag, kreeg ik dan ook gelijk orders om in de kamer van de leraren een bed op te zoeken, waarin ik tot half vier 's middags heb liggen ronken, terwijl de hele school buiten op tocht in de bergen was. Doodzonde om te missen, maar ik was erg blij dat ik de gelegenheid kreeg om op te knappen en energie te verzamelen voor de lange wandeling terug naar Lofthus.
Vrijdags was ik een stuk opgeknapt en kon ik gewoon mee op de oriënteringstocht met de hele school. Nadat alle groepjes alle posten hadden gevonden en de winnaar bekend was gemaakt, zaten we nog een tijd rond het kampvuur om hamburgers te roosteren. Inmiddels beginnen de leerlingen al behoorlijk bekend met elkaar te raken en tijdens de spelletjes werd er door iedereen enthousiast meegedaan.
Dagoproep voor de turisthytte voor aanvang van de oriënteringtocht.
Alle schoolassistenten op een rijtje: Ole Kristian (jakt og fiske), Sindre (idrett), Ellen Marie (solidaritet), Borghild (hest), Johannes (friluftsliv)
v
's Avonds pufte iedereen uit in de zitkamer, met chocoladekoekjes en warme chocolademelk. Yahtzee, kaartspel, Triviant, waarom zitten we thuis eigenlijk zoveel achter de computer en televisie? Het kan zoveel gezelliger! Buiten maakte Ole Kristian kampvuur (bål) voor de leerlingen, maar aangezien m'n slaapzak nog op de lerarenkamer lag, nam ik mijzelf de vrijheid nog een extra nachtje binnen te slapen en zo volledig uitgerust te zijn voor de lange tocht van zo'n 75 kilometer terug naar Lofthus...
|