|
Sneeuwscooter rijden dus! De sneeuwscooter had ook een pulk (aanhanger) waar je in kon zitten en wat spullen dumpen. IJsboor, visgerei, rendierhuiden en wat proviand mee en gaan met die banaan! Laila zat achterin, terwijl Marte reed en ik bij haar achterop de scooter zat. En ik moest me goed vasthouden, want het eerste stukje over de weg scheurde ze er al met 80 km/u vandoor! Fantastisch. Gelukkig had ik een sneeuwscooterpak van Marte's vader kunnen lenen, want je bevriest bij die snelheid en -15 graden anders volledig. Heerlijk om met de ijskoude wind in je gezicht door een wit landschap te scheuren. En ik stond versteld van hoe die dames dat toch wel grote ding overal langs en overheen manouvreerde, af en toe compleet overhangend in de bochten. Ik heb heel even in de pulk gezeten, maar op de scooter zelf is toch veel gaver. Toen we uit het bos waren en boven de boomgrens, mocht ik ook een stukje rijden. Nog gaver! Haha. Ik heb een heel stuk over een bevroren meer gescheurd, stuiterend over de sneeuwbulten. Op één van de bevroren meertjes parkeerden we de scooter en boorden met de ijsboor diverse gaten in het ijs, dat ruim een meter dik was. Rendierhuid neerleggen, liggen, hengel uitgooien, warme chocolademelk naast je en wachten maar...



Als snel werd me wel duidelijk hoe anders Marte en Laila zijn opgegroeid dan ik. De manier waarop ze van die scooter sprongen, gaten boorden, aas aan het haakje regen en binnen 15 minuten een vis vanonder het ijs hengelden... Ze zijn opgegroeid met alleen maar natuur om zich heen, elke dag buiten en hebben honderden tochten gemaakt in de wildernis. Fascinerend om te zien hoezeer ze opgaan in de omgeving. Het gebied waar we waren is zeer verlaten en vrienden hebben ze vrijwel nooit gehad. Toch zouden ze nooit willen verhuizen, omdat ze verliefd zijn op de natuur waarin ze zijn opgegroeid. Toen ik de zon langzaam onder zag gaan aan de horizon, terwijl de hemel in de meest prachtige kleuren kleurde, kreeg ik iets mee van dit euforische geluksgevoel die ik zag in de glittering in hun ogen. Ik leef in 2 totaal verschillende werelden op dit moment... Elk met hun voor en tegen, maar af en toe wordt het me wel lastig gemaakt te moeten kiezen tussen die twee...
Na een paar sleeritjes van de heuvel om weer warm te worden, klommen we weer op de sneeuwscooter.
Thuis zette Marte een maaltijd op tafel van aardappelen, gekookte wortel en rendiervlees met bouillon. Delicatesse waren de beenderen, waar we met het uiteinde van een theelepeltje het merg uitschraapten om ze daarna met de mond helemaal leeg te zuigen met een slurperend geluid. Hmmmm!
's Avonds heb ik Laila geholpen in de stal met het uitmesten van de koeienvlaaien. Ze hebben zo'n 20 melkkoeien en een paar kalven, waarvan ééntje maar een paar dagen oud was. Die mocht ik helpen voeren. Hij kon nog niet uit zichzelf z'n emmer melk leegdrinken, dus moest ik m'n vingers in z'n mond houden, zodat hij daarop zou sabbelen en zuigen. Op die manier dronk hij een hele emmer leeg. Ontzettend leuk om mee te kunnen helpen! Verder mocht ik ook uiers schoonmaken en de melkapparaten op de uiers aansluiten. Bij de eerste keer floepten die dingen telkens van de tepels af, maar op het einde ging het steeds beter. Met m'n laarzen onder de koeienmest en koeienspuug aan m'n handen banjerde ik door de sneeuw weer terug naar het huis om met een lekkere warme douche de koeienodeur van me af te spoelen. Het koelde buiten aardig af en het was best fris om in -20 nog een avondwandeling te maken - ook vandaag helaas geen Noorderlicht. Na een kop hete thee en een potje kaart gingen we ons mandje weer in. Ik begin me al een aardige Noor te voelen!

|