Ongelooflijk veel mazzel: -15 graden, compleet windstil en strakblauwe lucht. Na een beetje uitgeslapen te hebben, probeerde de vader van Marte tevergeefs de sneeuwscooter aan de praat te krijgen. Hij had er een beetje de pee in dat we niet eerder hadden gezegd dat we de scooter wilden gebruiken, want de 1e keer starten schijnt bij die kou nogal moeilijk te zijn. Na een wat gemopper dat we niet op commando dat ding konden bestellen gaf hij het op, maar hij mopperde volgens mij vooral omdat hij zo graag had gezien dat we ermee op pad waren gegaan. Maar geen nood, dan maar op skitocht. Laila, de zus van Marte, ging ook mee en met de rugzakken vol met broodjes, worstjes, brandhout en een thermosfles met warme chocolademelk trokken we de heuvels in. Plan was om een bergtop in de buurt te beklimmen. Vanaf daar zou je een mooi uitzicht hebben over Indre Billefjord, het meertje waaraan Marte woont en de Porsangerfjord in de verte. Het betekende wel flink klimmen en al gauw bleek dat die 2 Noorse meiden heel wat meer ervaring hadden op ski's dan ik. Hijgend en puffend probeerde ik ze zoveel mogelijk te volgen zigzaggend tussen de bomen door. Dat was redelijk lastig, aangezien die meiden zo'n 30 cm kleiner zijn dan ik en ook korte latten hebben. Waar zij tussen de bomen door leken te huppelen, bleef ik met m'n rugzak of skistok of skilat haken. Respect voor de no-nonsens instelling van die 2. Telkens als ik aan was geklampt keken ze even achterom en dan was het na 5 seconden: 'ja, zullen we weer?'
Maar de uitzichten loonden zeker!
Aangegeven staat waar Marte woont. Op de achtergrond zie je de Porsangerfjord.
Het laatste stukje lag er haast geen sneeuw, omdat de wind alles had weggeblazen. Zonder latten liepen we de laatste meters naar de top. Omdat het dus windstil was, konden we mooi een kampvuur maken op de top van de berg en worstjes grillen terwijl we een prachtig uitzicht hadden op de omgeving. We warmden ons aan het vuur en de chocolademelk terwijl de zon achter de bergen verdween, wat een leven!!
Toen de zon onder was gegaan, werd het toch wel erg fris. Voordat het helemaal donker zou worden, zoefden we (met wat vallen en opstaan) weer naar beneden. Terug stond opeens de sneeuwscooter voor de garage. Marte's vader had het niet kunnen verkroppen en had met wat hulp van de buurman het ding toch aan de praat gekregen. Morgen op sneeuwscootertocht!!
Moe maar voldaan ploften we neer op de bank. Toch hebben we 's avonds nog een kleine avondwandeling gemaakt, maar ook deze dag helaas geen Noorderlicht. Morgen misschien?
|