Ze had nog 2 plekken vrij in haar Toyota'tje en als we ons in de auto konden proppen, mochten we mee. Aangezien alle bergwegen gesloten waren, besloten we de hele E16 af te rijden naar Oslo. Dat betekende een omweg van ruim 200 kilometer. In totaal was het zo'n 530 kilometer rijden.

En dat autootje van Liv-Tone was verschrikkelijk klein! Vijf personen met elk 2 grote bagagetassen plus de ski's van Marte en mij. De bagage zat tot de ramen toe opgestapeld en de ski's lagen dwars in de auto. In totaal duurde de rit maar liefst 11 uur, maar we hebben onderweg ontzettend gelachen. Met moppen tappen, roddels, zingen en lachen vlogen de uurtjes voorbij. Het voelde alsof we in één van die vele Amerikaanse films zaten waarbij een paar gasten heel de VS moeten doorkruizen. We reden langs fjorden en rivieren, door tunnels en over kronkelige wegen door de bergen. Op het laatst werd het wat saaier, want toen was het donker en reden we door bos, bos en nog eens bos. Net toen we bijna in slaap zouden vallen, sprong er ineens een eland over de weg! Hij was zo snel dat ik alleen z'n achterwerk zag dat zich snel het veilige bos in haastte. Maar het was een eland: m'n eerste!!
Linksboven mij, Marte en Ellen Marie. Rechtboven het koekblik waarin we 11 uur opgesloten zaten.
Rechtsboven Liv-Tone, Ane en Ellen-Marie
Marte en ik zouden zaterdagochtend om 07.30 al het vliegtuig naar Alta pakken. Aanvankelijk was het plan om de nacht door te brengen op het vliegveld, maar Liv-Tone wilde daar niets van weten. Nadat Ane en Ellen Marie afgezet was, reed ze ons mee naar haar huis in Kløfta, op nog geen 20 minuten van het vliegveld. Marte en ik kregen de logeerkamer te leen en dat was een veel beter alternatief dan slapen op het vliegveld, zeker na zo'n slopende autorit.
's Morgens ging de wekker om 05.30. Liv-Tone zou ons naar het vliegveld rijden, dat zo'n 20 minuten weg lag. Als Noren dat zeggen, dan is het altijd meer. We vertrokken om 06.15 en waren dus om 06.45 op het vliegveld. Nu ben ik geen zenuwpees, maar ik houd wel van tijd over hebben. Drie kwartier voordat je vliegtuig vertrekt aankomen op het vliegveld is niet echt mijn ding, zeker niet toen ik zag dat de rij voor de incheckbalie 3 bochten telde. Marte daarentegen haalde haar schouders op, checkte zonder paspoort of ticket in en tot mijn verbazing konden we gewoon 30 minuten voor vertrek nog door de douane. Op naar Alta!
Een vakantie in Finnmark dus. Maar waar ligt dat!? Hier:
Noordelijker kun je dus bijna niet, het ligt ver boven de poolcirkel. Daarnaast woont er geen kip. Alta is de grootste stad van Finnmark en telt maar liefst 16.000 inwoners. Finnmark is met 48.618 km2 groter dan Nederland (41.528 km2), maar telt maar 73.200 inwoners (Nederland 16,3 miljoen!!!!) Enkele van de 19 gemeentes zijn groter dan de provincie Utrecht. Finnmark is het buitenbeentje van Noorwegen. Er woont bijna niemand, je betaalt er minder belasting, het heeft een bar klimaat en telt 3 officiële talen: Noors, Samisch (25% van de bevolking is Samisch) en Kvens (taal van de Finse immigranten).
Op alle fronten een afgelegen gebied. Toch is het maar 2 uur vliegen vanuit Oslo, die we voornamelijk slapend doorbrachten. Op het einde brak de hemel open en konden we prachtig uitkijken over het gebergte beneden ons bedekt met een dikke dikke laag sneeuw (helaas geen foto's)... Het vliegveld van Alta is niet veel groter dan Teuge en het was erg grappig dat we vanuit het vliegtuig buiten naar de aankomsthal moesten lopen.

Na al het stormachtig weer was het heerlijk om hier te zijn: blauwe hemel, sneeuw overal en -10 graden!! Marte's moeder haalde ons op, waarna het nog zo'n 1,5 uur rijden was naar Olderfjord, een klein gehucht aan de Porsangerfjord. Onderweg reden we nog een zijweggetje in naar een minigehucht waar in de middle of nowhere een mini chocoladefabriek was gevestigd, waar op ambachtelijke wijze de meest fantastische chocolaatjes worden gemaakt. Noren zijn verslaafd aan chocola en ik heb met verbazing gekeken hoe Marte's moeder tig chocolaatjes van 1 euro 't stuk kocht (wel van super kwaliteit!) om ze vervolgens in de auto al op te peuzelen... haha..
We zouden eten bij Marte's moeder en haar vriend die een huis hebben even op de heuvel in Olderfjord, met een prachtig uitzicht over de Porsangerfjord.
Na de zelfgebakken pizza en een sleetochtje door het dorp reed Marte's moeder ons naar Indre Billefjord, even naar het zuiden, waar Marte's vader woont in een groot oud houten huis met een koeienstal ernaast.
Zoals hier normaal konden we zo naar binnen lopenvia de voordeur die niet op slot slot en kwamen we in een huis waar overal alle lampen brandden, maar niemand aanwezig was.. haha.. Even later kwamen Martes vader en haar zus thuis. Erg lang hebben we niet gekletst, want we waren aardig op na de reis van Lofthus hierheen. Na een korte avondwandeling waarbij we tevergeefs de hemel afspeurden naar het Noorderlicht, zochten we ons mandje op.. Morgen de omgeving verkennen!
|